အထီးက်န္ ဌက္ငယ္ - (၃)

မ်က္ႏွာေပၚသို႔  အလင္းတန္းတစ္ခု  စူးကနည္းဝင္ေရာက္လာသျဖင့္   မ်က္လုံးပြြတ္သတ္ၾကည့္လုိက္ရာ  ေလယာဥ္ေပၚမွ  ေလယာဥ္မယ္မ်ားမွာ ေလယာဥ္ရွိျပတင္းေပါက္မ်ားလုိက္လည္ ဖြင့္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္စီးလာေသာေလယာဥ္သည္  မၾကာမီ London Heathrow ေလဆိပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေတာ့မည္ကုိ သိလုိက္ရ၏.......
ထုိ႔ေနာက္  အေနာက္သို႔မွီလွဲထားေသာ  ထိုင္ခံုအားျပန္မတ္ကာ ေဘးဘီၾကည့္လိုက္ရာ  က်ေနာ့္ညာဖက္မွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးမွာ က်ေနာ့္အား မေက်နပ္သည့္သဖြယ္ ေစာင္းၾကည့္ကာ က်ေနာ့္အား......
"ႏိုးလာေသးတယ္ေနာ္......."
ထုိလူေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ရုတ္တရက္ ေတြေဝသြားကာ ခဏၾကာစဥ္းစားလုိက္ေတာ့.....
ေၾသာ္......ဟုတ္သားပဲ......ေလယာဥ္မွ ေကၽြးေသာ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားကုိ အငမ္းမရစားေသာက္ျပီီး သကာလ ကာလနဂါးသဖြယ္  တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာခဲ့ရာ  ထုိသူေပၚအား က်ေနာ့္ေခါင္းျဖင့္  သြားသြားငိုက္က်ခဲ့သည္ကုိ  သြားသတိရလုိက္၏......
"ဟိုက္.....ေသဟ......ဒါေၾကာင့္သူ ငါ့ကုိ မ်က္ေဒါက္နီၾကီး ႏွင့္ၾကည့္ေနတာကုိး......."
က်ေနာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာမိလုိက္၏.....ေနာက္မွ ထုိသူ႔အား မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ.........
"ဟီး.....ရပ္စ္...ရပ္စ္.....အိုင္အမ္ ေဆာရီး....အုိင္စလိ  ေအာသေဝး......ေဟးေဟး....ေဆာရီး...."
မေတာက္တစ္ေခါက္ေလသံျဖင့္  သြားေျပာလုိက္ေတာ့မွ  ထုိသူၾကီး မ်က္ႏွာနည္းနည္း စိတ္ေျပသြားသည္ထင့္.....ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္ကာ......
"ဝဲ အားယူ ခမ္းဖရြမ္....."
တည္ၾကည္ျပတ္သားေသာ အဂၤလိပ္ေလသံျဖင့္ က်ေနာ့္အားေမးလုိက္၏.....
က်ေနာ္ကလည္း  အားက်မခံ
"အိုင္ ခမ္းဖရြမ္  ျမန္မာ....ေအာ္....ဘားမား....."
ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစား ေျပာေသာ္လည္း  က်ေနာ့္ငပိေလသံကုိ ျပင္၍မရ......
သို႔ေသာ္ အားတက္စရာပင္....က်ေနာ္ေျပာသည္ကုိ ထုိသူ ေကာင္းေကာင္းနားလည္၏....ထုိ႔ေနာက္...
"အုိး....အုိိင္စီး"
ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္၍ ျပန္ေျပာေလ၏။
က်ေနာ့္မွာ သူ႔ပါသူ  အုိင္စီးစီး....ေခ်ာင္းစီးစီး.....တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာေသာေၾကာင့္ အေပါ့အပါးပင္ မသြားရေသးသျဖင့္  အလွ်င္အျမန္ထကာ  နီးရာအိိမ္သာသို႔  ေျပးခဲ့ရ၏.......
က်ေနာ့္ ထုိင္ခံုသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္  မ်ားမၾကာမီ  ေလယာဥ္မယ္မ်ား  စတင္၍ မနက္စာ ဧည့္ခံေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္  အားတက္သြားကာ အေရွ႕ရွိ Menu ကုိလွမ္းယူကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ဘာေတြေရးထားမွန္းမသိ......ေရးထားသမွ်တြင္ က်ေနာ္နားလည္ေသာ စာလံုးမ်ားမွာ.....
(Potato, Tomato).......
"ဟုိက္....နိပ္ဟ....."
က်ေနာ္ စိတ္ထဲ အေတာ္စိတ္ညစ္သြား၏....အေၾကာင္းမွာ သူတုိ႔ေတြ Serve လုပ္သည့္စားစရာမ်ားကုိ နားမလည္၍ ျဖစ္၏...
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္၏ ေဘးမွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးအရင္မွာသည္ကုိေစာင့္ကာ  သူစားသည့္အတုိင္း ေလယာဥ္မယ္အား လက္ညိွဳးထုိးျပလုိက္ရာ  က်ေနာ့္ထံသို႔  ခဲပတ္ျဖင့္ပတ္ထားေသာပန္းကန္ေလး ႏွင့္ သစ္သီးစံုမ်ားထည့္ထားေသာ ဗန္းေလးေရာက္လာ၏....
က်ေနာ္ေရွ႕သို႔ စားစရာမ်ားေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဆုိလွ်င္ပင္ အားပါတရစားမည္ဟုၾကံကာ ဖြင့္အၾကည့္....
"ေတာက္.....ဘာမ်ားလဲလုိ႔ကြာ......ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ၾကီးကုိး....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏....က်ေနာ့္ေဘးမွလူၾကီး ကုိၾကည့္လုိက္ရာ ခရင္း ႏွင့္ ဓားကုိကၽြမ္းက်င္ ပုိင္ႏိုင္စြာ ကုိင္လွ်က္ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္ စားေနသည္ကုိေတြ႔လုိက္ရ၏.....
က်ေနာ္မွာ မၾကိဳက္ေသာ္လည္း ဗိုက္ဆာေနသျဖင့္ သည္းခံျပီးစားလုိက္ရာ ဗန္းေပၚမွစားစရာမ်ား တစ္ခုမွမက်န္ေတာ့ေပ......
သို႔ႏွင့္ နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာ အခါ ေလယာဥ္မွ ေလယာဥ္မွဴးက မိုက္ခရုိဖုန္းျဖင့္......
"Good Morning Ladies and Gentlemen.....We are now approaching to London Heathrow Airport.....The local time is 7:00am......"
ေလယာဥ္မွဴး၏ Announcement ကုိၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္  ေလယာဥ္ဆင္းေတာ့မည္ကုိ သိသျဖင့္  သူမ်ားေတြထက္ ဦးေအာင္ထုိင္ခံုရွိ ခါးပတ္ကုိတင္းၾကပ္စြာ ခ်ည္ေႏွာင္ကာ ေဘးႏွစ္ဖက္ရွိလက္တန္းမ်ားကုိ တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကုိင္ထား၏....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေလယာဥ္ၾကီးသည္ တိမ္အထက္ထက္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေျမျပင္ႏွင့္ အေတာ္နီးကပ္ လာေျချပီ.....
"ဒံုး"
ေလယာဥ္ၾကီးေျမျပင္ေပၚသုိ႔ေအာင္ျမင္စြာ သက္ဆင္းသြား၏.....
သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္အပါအဝင္ လူမ်ားအားလံုးေလယာဥ္ေပၚမွဆင္းရင္ေစာင့္ေနခုိက္ က်ေနာ့္ေဘးမွ မ်က္ႏွာလူၾကီးႏွင့္လူက က်ေနာ့္အား ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိ၏....
"ဂြတ္လပ္ခ္ မိတ္...."
သူဘာကုိဆုိလုိသည္ မသိ....သုိ႔ေသာ္ယဥ္ေက်းမႈအရ က်ေနာ္ေလာကြတ္ျပဳလုိက္၏...
"သုိင္းက်ဴး...."
လူစုၾကီးမ်ားတေရြ႔ေရ႔ြသြားသည့္လမ္းအတိုင္းလုိက္ခဲ့ရာ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ မ်ားျပားလွေသာလူမ်ား အင္မီဂေရးရွင္း ကုိျဖတ္ရန္ေစာင့္ေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရ၏.....
မ်ားမၾကာမီက်ေနာ့္အလွည့္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အဂၤလိပ္လူၾကီးတစ္ဦးမွ က်ေနာ့္အား...
"မင္း အခုမွ အဂၤလန္ကုိလာတာလား....."
က်ေနာ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ျပန္ေျဖလုိက္၏...
"ဟုတ္...."
ထုိ႔ေနာက္ ထုိလူမွာ
"ေအး...ဒါဆုိ ဒီကုိလာ....မင္းပစၥည္းေတြဒီမွာ ခဏထား.....ျပီးရင္ဟုိေရွ႔က အခန္းထဲမွာ  အက်ီၤခၽြတ္ျပီး ေစာင့္ေန......."
က်ေနာ့္ေသြးခုန္ႏႈန္းမွာ ငယ္ထိပ္သုိ႔တက္ေစာက္ေတာ့မည့္အလား  အေတာ္ကုိပင္ေၾကာက္သြားကာ ထုိလူၾကီးအား  ေၾကာက္အားတစ္ငင္ အသံတုန္ရင္စြာျဖင့္.......
"ဟင္းးးးးးးးးး.....ခင္...ခင္ဗ်ာ.....က်...က်ေနာ္ စာလာသင္တာခင္ဗ်......."
က်ေနာ့္စကားကုိၾကားေသာ  ထုိလူၾကီးမွာ  က်ေနာ့္ေရွ႕တြင္ ခြက္ထုိးခြက္လန္ ရယ္ေလ၏......
ထုိ႔ေနာက္ သူရယ္လုိ႔ဝသြားသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္အား....
"ဟားဟား...မင္းကုိငါဘာေျပာေသးလုိ႔လဲကြ....ဟုိအခန္းထဲမွာ မင္းကုိဓာတ္မွန္ရုိက္...ေဆးစစ္မလုိ႔ အက်ီၤခၽြတ္ခိိုင္းတာကြ....ဟားဟား...မင္း ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္...သြားသြား...ဟုိမွာေစာင့္ေန...."
ထုိလူ ေျပာသည့္စကားေၾကာင့္က်ေနာ့္ရင္ထဲရွိ အလံုးၾကီးက်သြား၏...
"ဟူး.....ေတာ္ပါေသးရဲ႔.....မဟုတ္ရင္ ငါထင္တာမွန္တယ္....."
က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထုိသို႔ေတြးမိ၏.....
နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာအခါ ေဆးစစ္...ပတ္စ္ပို႔ခ်က္ခ္ကိစၥမ်ားအားလံုးျပီးသြားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိပ္ကုိဆြဲကာ   ဘဝၾကီးကုိရဲရဲတင္းတင္း ရင္ဆုိင္မယ္ဟုဆုံးျဖတ္ကာ ထြက္ေပါက္အတုိင္း ေလွ်ာက္လာအခုိက္.....
လာၾကိဳေသာလူမ်ားၾကားထဲ  က်ေနာ့္အားလာၾကိဳမည့္သူကုိ သည္းၾကီးမဲၾကီးရွာရေလျပီ....
ေတြ႔ျပီ.....
ျမန္မာ-တရုတ္စပ္ ပုတုတုအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က်ေနာ့္အား လက္လွမ္းျပကာ....
"တား....စြဲ..စြဲ...အန္တီဒီမွာ...."
က်ေနာ္အေတာ္ စိတ္ပိန္သြား၏.....အေၾကာင္းရင္မွာ က်ေနာ့္နာမည္ ဇြဲကုိ သူေခၚခါမွ (စဲြ) ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။
ထုိ႔ေနာက္ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ က်ေနာ့္အား
"အမေလး စြဲရယ္....အန္တီေစာင့္ေနတာၾကာလွပီ...မေရာက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေတာင္ ထင္ေနတာ...ေတာ္ပါေတးရဲ႔....လာလာ..စြဲေပး...အန္တီကုိေပး....."
ထုိစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္လံုးျပဴးသြား၏......သို႔ေသာ္ ထုိအမ်ိဴးသမီးမွာ ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိတ္ကုိ ဆြဲယူလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ျပဴးေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျပန္ေျပသြား၏...
ထုိေနာက္ ထုိအမ်ိဳးသမီးက...
"တား..လာ အန္တီ KFC လုိက္ေကၽြးမယ္...ျပီးရင္ တားေနမယ္ အိမ္ကုိပို႔ေပးမယ္...."
ထုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေန႔လည္စာကုိ KFC ဆုိင္တြင္စားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္အား က်ေနာ္ေနမည့္ အိမ္သို႔ပို႔ေပး၏.
က်ေနာ္ေနမည့္ေနရာကုိ က်ေနာ့္အား ေျမေအာက္ရထားျဖင့္ ေခၚသြားကာ ထုိေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ လူတစ္ဦးအား ဖုန္းဆက္ကာ လာေခၚခုိင္းေနေၾကာင္းၾကားလုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္သူ႔အား
"အန္တီ..ဘယ္သူ႔ကုိ ေခၚေနတာလဲ"
"တား ေနမယ့္ အိမ္ရဲ႔ အိမ္ပုိင္ရွင္ကုိ ေလ..သူလာေခၚျပီး လုိက္ျပလိမ့္မယ္..."
"ေၾသာ္...ဟုတ္...."
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကားတစ္စီး ေရာက္လာကာ က်ေနာ္တုိ႔ ကားေပၚတက္လုိက္ခဲ့၏...
တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိကားေမာင္းသူမွာ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ေနပံုေပါက္ေန၏...ထုိအရာကုိ ျမင္ေသာ အန္တီက ထုိကားေမာင္းသူအား လွမ္းေမးလုိက္၏...
"ရွင္ ဘာရွာေနတာလဲ......"(တရုတ္-အဂၤလိပ္ ေလသံျဖင့္)
ထုိကားေမာင္းသူ၏ အေျဖကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ အနီးရွိဓာတ္တုိင္ႏွင့္ေခါင္းႏွင့္ ေျပးေဆာင့္ ခ်င္စိတ္ျဖစ္သြား၏...ထုိသူေျဖလုိက္ပံုမွာ....
"ငါ ငါ့အိမ္လုိက္ရွာေနတာပါ......."
ေတာက္....သူေတာင္သူ႔အိမ္ လုိက္ရွာေနရရင္ ငါေနရင္ အိမ္ေတာင္ျပန္ေရာက္ပါ့မလားမသိဟူေသာ အေတြးေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏.......
ခဏအၾကာ....
"ရက္စ္.....ရွာေတြ႔ျပီကြ...."
ကားေမာင္းသူ၏  တက္ၾကြလွေသာ အသံ...
ထုိလူ သူ႔အိမ္သူ ရွာေတြ႔ရွာေတြ႔သျဖင့္ က်ေနာ့္အထုပ္မ်ားကုိခ်ကာ သူေခၚသြားသည့္ အခန္းကုိ လွမ္းအၾကည့္.......
"ေတာက္.......ဒါပဲလား အခန္းက....."
က်ေနာ္ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ထုိလူအားေမးလုိက္၏....
"ေအးေလ..ဒါတစ္ေယာက္အခန္း...ဒီမွာေသာ့.."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...အေၾကာင္းမွာ သူျပေသာ အခန္းမွာ က်ေနာ့္အိမ္အခန္းမွ အိမ္သာမွ်သာရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.......

ဆက္ရန္..........