အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၇)

ကံ ေကာင္းေထာက္မစြာ ဘဝမွာပထမဦးဆံုး အလုပ္တစ္ခု စရျပီဟူေသာ ပီတိေလး ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ကာ အေဖ အေမထံသုိ႕ ဖုန္းဆက္ေျပာၾကားေတာ့ အေမက
"သားရယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ ပင္ပန္းရင္စာမလုပ္ႏုိင္ပဲေနမွာေပ့ါ" လုိ႕ အေမက မိခင္ေမတၱာျပည့္ဝစြာျဖင့္ တားျမစ္လုိက္ေပမယ့္ အေဖက
"ဘာလုိ႕မလုပ္ရမွာလဲ လုပ္ေပ့ေစ၊ ဒါမွဒီေကာင္ ဘဝအေၾကာင္း၊ ပုိက္ဆံအေၾကာင္းနားလည္မွာ၊ ပုိက္ဆံရွာရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆုိတာ နားလည္မွာ၊ လုပ္ေပ့ေစ။ သား ဟိတ္ေကာင္ လုပ္"
ဖခင္ထံမွ ဘာမွထပ္စဥ္းစားေတာ့မယ့္ပံုမေပၚတဲ့ ျပတ္သားတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ က်ေနာ္နာခံလုိက္ရေခ်ျပီ။
ထုိည တစ္ညလုံးအိပ္မေပ်ာ္.....အလုပ္လုပ္လုိ႕ ပုိက္ဆံရရင္ ဘာသံုးမယ္ဆုိတာကုိ ၾကိဳေတြးေနမိတူရဲ႕။
ေနာက္ေန႕နံနက္ အလုပ္စလုပ္ျပီ။ ပထမေန႕...........
အလုပ္ခ်ိန္အမွီေရာက္ရန္ အိမ္မွေစာလွ်င္စြာထြက္ရျပီ.....ေနာက္က်ေတာ့မွာလား ေနာက္က်ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ဆုိတဲ့ စုိးရိမ္စိတ္ေတြကလဲ လူကုိထုိးစြေနျပီ......London Underground ကုိ Londoner (လန္ဒန္ကရလာတဲ့ အနာမဟုတ္) လန္ဒန္မွာေနသူ ေတြလုိေျမပံုမပါ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္စြာ မစီးႏုိင္ေသးေတာ့ ေျမပံုေလး စမ္းစမ္းစမ္းစမ္းျဖင့္ ေရာက္လုိရာအရပ္ကုိ အလွ်င္သြားခဲ့ရျပီ။
ေရာက္ပါျပီ အလုပ္လုပ္ရမယ့္ တရုတ္ဆုိင္ေလး......
ၾကည့္ပါဦး....လွလုိက္တဲ့ဆုိင္ေလးပါလား.....ပန္းစည္း ပန္းအုိး ေၾကြအုိး ကုလားထုိင္ အျပင္အဆင္က အစ .....လွလုိက္တဲ့ေနရာေလး.....က်ေနာ္လုပ္ရမည့္ေနရာကုိ London တြင္ အေကာင္းစားဟုေျပာရမည့္ဆုိင္ထဲတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ဟု က်ေနာ္စိတ္ထဲထင္ခဲ့မိ၏။
က်ေနာ္ေရာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း မန္ေနဂ်ာထံသြားေျပာေတာ့ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ့္ အေပၚအက်ီနဲ႕အိတ္ ထားလုိ႕ရမယ့္ ေနရာေလးဆီေခၚသြားပါျပီ......
ဆုိ္င္ရဲ႕ေထာင့္ေလးတစ္ေနရာ.....တံခါးေလးတစ္ခုု....မန္ေနဂ်ာက လက္ညိဳးထုိးျပလုိ႕ က်ေနာ္ထုိတံခါးေလးကုိအဖြင့္လုိက္
“ကၽြိ”
တံခါးမွာအဆံုးထိေအာင္ပင္ ဖြင့္၍မရပဲတစ္ဝက္မွာတင္ တစ္သြား၏။ ဘာမ်ားခုေနဘာလိမ့္ ဟုလွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ ထုိင္စရာ ခုံေလးတစ္ခု ခု ေနသည္ကုိျမင္လုိက္ရသည္။ ဒါႏွင့္ အခန္းကုိၾကည့္ရန္ေမာ့ၾကည္အလုိက္....
ပါကင္ဘူးမ်ားအထပ္ထပ္စီထည့္ထားေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခု....မည္မွ်က်ဥ္းသည္ဆုိလွ်င္ ထုိပါကင္ဘူးမ်ားစီထည့္ထားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္လူတစ္ေယာက္စာမတ္တပ္ရပ္ႏုိင္ယံုမွ် ေနရာေလးသာက်န္ေတာ့၏။ ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းဖုိ႕ဆုိရာ ေဝးေလာ့။ ခုနက ခု ေနသည္ဆုိေသာ ခံုေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ထမင္းစားနားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဝင္ထုိင္နားေနရန္ျဖစ္သည္ကုိ မန္ေနဂ်ာေျပာျပျပီးျဖစ္၍ က်ေနာ္ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေလးေပါက္သြား၏။ သုိ႕ေသာ္ဘာမွမျဖစ္....“ထုိင္ရျပီးေရာ” ဟုေတြးကာ ဘာမွမေျပာခဲ့....ထုိင္ျပီးေျခေထာက္ဆံ့စရာေနရာပင္ မရွိေသာ္ညားလဲ အညည္းညဴခဲ့....“ေျခဆင္းထုိင္ရင္ ေသြးဆင္းမ်ား၍ေျခေထာက္ေတာင္ေယာင္တတ္ေသးတယ္” ဟု ကုုိယ့္ကုိယ္ကုုိေက်နပ္ေအာင္ပင္ ႏွစ္သိမ့္ထားလုိက္၏။
ပစၥည္းမ်ားထား၍ အလုပ္လုပ္ရန္အက်ီေလးသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျပန္လုပ္၊ ေကာ္လာေလးေကာ့ေနေအာင္ျပန္လုပ္၊ ေဘာင္းဘီေပၚ ဖုုန္ေလးေတြမ်ားရွိေနမလားအထင္ႏွင့္ ဟုိခါဒီခါလုပ္ျပီး ဘြတ္ဖိနပ္အသံ ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ အသံေလးထြက္ေအာင္ ေျခသံျပင္းျပင္းေလးေလွ်ာက္လာအခုိက္ .....
မန္ေနဂ်ာကလွမ္း၍......
“လာ ဒီမွာပန္းကန္လာေဆး”
ယခုပင္ ဝတ္ထားေသာအဝတ္မ်ားသြားျပန္ခၽြတ္ကာ ပလာတာေၾကာ္မည့္လူတစ္ေယာက္ဝတ္သည့္ အဝတ္မ်ားသြားျပန္လဲခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္မွာ အမွန္ပင္။
ဘယ့္ႏွယ့္ ဒီမွာဝတ္ထားတာကုိမွ အားမနာ ပန္းကန္လာေဆးခုိင္းရသလား လုိ႕ေတာင္စိတ္ထဲေျပာမိ၏။ သုုိ႕ေသာ္ဘာမွမေျပာ။ တစ္ခ်ပ္ ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ေတာ့ ေဆးတတ္ပါရဲ႕အေတြးႏွင့္ေဆးရန္ ျပင္ဆင္ခုိက္....
ျမင္လုိက္ရသည္ျမင္ကြင္း.....
ေၾကြပန္းကန္အျဖဴခ်ပ္မ်ားထပ္ထားသည္မွာ အခ်ပ္ေပါင္း ၃၀ ခန္႕......ေဘစင္ေဘးမွာပုံထားသည္မ်ားကုိေတြ႕လုိက္ရ၍ က်ေနာ္ငုိင္က်သြား၏။ အိမ္မွာေနစဥ္အခါက သူမ်ားပန္းကန္ေဆးဖုိ႕ေနေနသာသာ ကုိယ့္ပန္းကန္ေတာင္ကုိယ္မေဆးခဲ့တဲ့ေကာင္ မင္းဒီတစ္ခါေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲကြာ လုိ႕ပင္စိတ္ထဲေရရြတ္မိလုိက္၏။
သုိ႕ေသာ္ အလုပ္ပထမဆံုးေန႕တြင္ မလုပ္ဘူး ဟုညည္းညဴမိလွ်င္အလုပ္ျပဳတ္မွာကုိေတြးပူမိေသာေၾကာင့္ အနားရွိလက္အိတ္ကုိေကာက္ဝတ္ကာ ပန္းကန္မ်ားတစ္ခ်ပ္ခ်င္းစီ စတင္ေဆးပါေတာ့သည္။ပန္းကန္ေဆး ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဟာသေလးတစ္ခု သြားသတိရမိ၏။ “မင္းဂ်ပန္မွာ အုိင္ဒုိးဘေဂးဆန္ အလုပ္ လုပ္တယ္မလားကြ” ဆုိသည့္ဟာသေလးတစ္ခု ေခါင္းထဲဒိန္းကနဲ ေရာက္သြား၏။ ဟာသက ဂ်ပန္မွာဟုသာေျပာေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အဂၤလန္မွာ ဘေဂးဆန္ ေနရပါလား ဟူ၍ေတြးမိကာ အားငယ္စိတ္ကေလးဝင္သြားမိခဲ့သည္။ အေတြးမ်ားတလည္လည္ျဖင့္ ပန္းကန္ေဆးေနေသာ က်ေနာ့္အား အလုပ္ရွိအလုပ္ဝန္ထမ္းမတစ္ဦးက
“ပန္းကန္ေတြျမန္ျမန္ေဆးေလ....ၾကာလုိက္တာေဆးတာ....စင္ေအာင္လဲေဆး”
လုိ႕ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တရုတ္မတစ္ေယာက္ဘုိက်ျခင္းကုုိ စတင္ခံလုိက္ရသည္။
က်ေနာ္၏စိတ္ဓာတ္ကပင္ သူတစ္ပါးေျပာသည္ကုိ ျပန္မေျပာရဲ အင္မတန္နားလည္ေပးတတ္သည္လားမသိ က်ေနာ္သူမအား “ဟုတ္” ဟူေသာစကားတစ္ခြန္းမွအပ တျခားစကားေျပာမထြက္ခဲ့။
ပန္းကန္မ်ား အားလံုးစင္ၾကယ္ေအာင္ေဆးေၾကာျပီးတကာလ က်ေနာ္ဘာလုပ္ရမလဲဟု မန္ေနဂ်ာကုိသြားေမးေတာ့ သူက ဆုိင္အဝင္ဝနားကုိေခၚသြားျပီး
"ေအး ...ဘာလုပ္ရမယ္ အရင္မေျပာခင္ ဒီဆုိင္အေၾကာင္းေလး အရင္ေျပာထားရမယ္.."
မန္ေနဂ်ာစကားအစ ခ်ီလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္
တကယ္ဆုိ ခုနက ပန္းကန္ေတြမေဆးခင္ကတည္းက ေျပာရမယ့္စကားမဟုတ္ပါလားဗ်ာ..အခုေတာ့....
မန္ေနဂ်ာမွ ဆက္၍.....
"ဒီဆုိင္က ဘူေဖး (Buffet) ဆုိင္....သတ္သတ္လြတ္ၾကီးပဲေရာင္းတဲ့ဆုိင္....ေအး အေရးၾကီးတာ တစ္ခုေျပာထားရမယ္....လာတဲ့Customer ေတြကုိ ဒီဆုိင္ဟာ သတ္သတ္လြတ္ဆုိင္ပါလုိ႕ လံုးဝအရင္မေျပာရဘူး...ၾကားလား..သူတုိ႕က ေမးမွသာ ေျပာ...."
ေအာ္...တရုတ္ေတြလည္ပံုမ်ား...သတ္သတ္လြတ္မွန္းသိလွ်င္ လူေတြလာမစားၾကမွာစုိးလုိ႕တဲ့.....
သူကဆက္၍
"မင္းဒီမွာရပ္ေစာင့္ေန..Customer လာရင္တံခါးဖြင့္ေပး...ျပီးရင္လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္စားမွာလဲေမး..ျပီးရင္ ေဟာဟုိ နားမွာထားထားတဲ့ ပန္းကန္ခ်ပ္ေတြယူျပီး စားပြဲတစ္ေနရာကုိလုိက္ပုိ႕...ျပီးရင္သူတုိ႕ေသာက္ခ်င္တဲ့ အေအးကုိမွာ....ျပီးရင္အေအးသြားပုိ႕ေပးျပီး ဒီမွာလာျပန္ေစာင့္ေန။ ဒါမင္းအလုပ္ပဲ။..."
မန္ေနဂ်ာရွင္းျပျပီးေနာက္ က်ေနာ္လုပ္ရမည့္ တာဝန္ကုိအနည္းငယ္သိလုိက္မိသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူေျပာသည့္အတုိင္း တံခါးဝနားတြင္ လက္ကေလးပုိက္၍ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ ဒါကုိျမင္ေသာ မန္ေနဂ်ာက ေျပးလာကာ....
“လက္ပုိက္ထားလုိ႕မရဘူး....လက္ေနာက္ပစ္ထား”
ေတာက္....က်ေနာ့္စိတ္ထဲအေတာ္ေလသြား၏....ငါစားေသာက္ဆုိင္မွာလုပ္ေနတာလား စစ္တပ္ထဲေရာက္ေနတာမ်ားလားဟုပင္ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္မိလုိက္၏။
သုိ႕ေသာ္သူေျပာသည့္အတုိင္းေနကာ Customer အလာကုိေစာင့္ေနခုိက္ အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္အထိ Customer မလာသျဖင့္က်ေနာ္မတ္တပ္ရပ္ရ ေညာင္းလာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အနားရွိခံုတစ္ခုုဆြဲကာ ထုိင္ခ်လုိက္သည္ႏွင့္...
ဟုိဂ်ပု မန္ေနဂ်ာအေျပးလာကာ....
“မင္း ထုိင္လုိ႕မရဘူး..မတ္တပ္ရပ္ေနရမယ္...”
သူဒီတစ္ခါလာေျပာသည္ကုိ က်ေနာ္တကယ္သေဘာမေပါက္လုိက္...သုိ႕ေသာ္ သူ႕အားလွည့္ကာ ေခါင္းေလးညိတ္ ျပံဳးျပလုိ္က္ျပီး ဟုိဘက္ကုိသာလွည့္ေနလုိက္၏။
ထုိအခါ ဂ်ပုမန္ေနဂ်ာအနည္းငယ္တင္းသြားပံုရတယ္....အသံနည္းနည္းက်ယ္စြာျဖင့္က်ေနာ့္နာမည္ ေအာ္ေခၚကာ
“မင္း ဒီမွာထုိင္လုိ႕မရဘူး...ထ ..ထ ...”
ဒီတစ္ခါက်ေနာ္သေဘာေပါက္သြားျပီ....သူက ဒီမွာထုိင္လုိ႕မရဘူး ဟုေျပာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အျခားခံုတစ္ခုသုိ႕ေျပာင္းေရႊ႕ထုိင္လုိက္သည္။
ဂ်ပုမန္ေနဂ်ာ ပုိမုိေပါက္ကြဲသြားကာ....
“မင္းငါ့ကုိ ရြဲ႕ေနတာလား...မင္းကုိငါ ဟုိမွာမထုိင္နဲ႕ ဒီမွာထုိင္လုိ႕ေျပာတာမဟုုတ္ဘူး...လံုးဝ လံုးဝ ထုိင္လုိ႕မရဘူး....နားလည္ျပီလား...အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိ ထုိင္လုိ႕မရဘူး...ဟုိနားမွာပဲ ရပ္ေန....သြား”
ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္ရွက္လဲရွက္..ေဒါသလဲထြက္ကာ သူေျပာသလုိပင္ ရပ္ျမဲရပ္ေနလုိက္၏....
မတ္တပ္ရပ္ရင္း ခုနက အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိျပန္ေတြးမိကာ ရင္ထဲဝမ္းနည္းမိျပန္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ့္ပထမဦးဆံုးအလုပ္မုိ႕ အလုပ္အေၾကာင္းနားမလည္၍ လုပ္မိသည္ကုိ နားမလည္၊ ငါပုုိက္ဆံေပးထားတာ ငါလုုပ္ခုိင္းတာလုပ္ရမယ္ ဆုိသည့္လူမဆန္သည့္ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦး၏ ဆက္ဆံေျပာဆုိမႈမ်ားကုိ ပထမဦးဆံုုးေန႕တြင္ခံလုိက္ရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္၏....။
ဒီအခ်ိန္တြင္ မိဘေမတၱာကုိ သြားေျပးသတိရမိလုိက္၏....“အေဖ အေမတုိ႕သာဆုိ ငါ့ကုိဒီလုိေလသံနဲ႕ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး” ဟူ၍မိဘေမတၱာအရိပ္ကုိ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ တမ္းတမိခဲ့၏။
ရင္ထဲဘယ္ေလာက္ပင္ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း
“ငါဒီမွာတစ္ေယာက္တည္းပါလား...ငါ့ေဘးမွာ အားေပးစကားေျပာႏိုင္မယ့္ ငါ့မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြတစ္ေယာက္မွ မရွိပါလား၊ ငါထိုင္ငုိမိလဲ ငုိရံုသာရွိမွာပါလား”
ဟူေသာ အသိဝင္လာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္ရည္တစ္စက္မွ်မထြက္ခဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕တဲ့ျပႆနာ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအလုိလုိေပၚသာသျဖင့္ ဆက္လက္တင္းခံကာ လုပ္ရမည္အလုပ္ကုိသာ မွန္မွန္လုပ္ခဲ့၏။
အလုပ္နားခ်ိန္တြင္ သူတုိ႕ဆုိင္တြင္ေရာင္းေသာ စားစရာမ်ားကုိသာစားျပီး ထုိအခန္းက်ဥ္းေလးထဲသုိ႕ ဝင္ကာ အနားယူေနလုိက္ရ၏။ ေဘးနံရံႏွစ္ခ်ပ္လံုးအလုံကာထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေျခေထာက္ဆံ့စရာေနရာ မရွိ၊ တင္ပါးတစ္ခ်ပ္တင္ႏိုင္ရံုေနရာေလးတြင္ထုိင္ကာ က်ေနာ္၏အခ်ိန္ၾကာေညာင္းစြာ မတ္တပ္ရပ္၍ေညာင္းညာေနေသာ ေျခေထာက္အား ဆုပ္နယ္ႏွိပ္ေပးျပီး ခဏတာအနားယူခဲ့ရသည္။
ညေနအလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ ပန္းကန္အခ်ပ္ေပါင္းမ်ားစြာတစ္ခါထပ္ေဆးရျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့အရင္လုိၾကာမေနေတာ့ပဲ အနည္းငယ္ျမန္လာသည္ကုိ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ရိပ္မိခဲ့၏။ ျပီးေနာက္
တံျမက္စည္းလွဲျပီး ၾကမ္းပါတုိက္ခဲ့ရသည္ ဆုိပါေတာ့....တကယ့္ကုိ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ေတြလုပ္ေနရပါလား ဟုက်ေနာ္လုပ္ေနရင္း ေတြးကာဝမ္းနည္းမိျပန္၏။ ဒီအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္အေဖေျပာလုိက္ေသာစကားကုိ သြားသတိရမိလုိက္သည္။ “လုပ္ေပ့ေစ၊ ဒါမွ ဒီေကာင္ပုိက္ဆံအေၾကာင္းနားလည္မွာ...ဘဝအေၾကာင္းနားလည္မွာ” ဟူေသာ အေဖ့၏ဂရုဏာေဒါသျဖင့္ေျပာခဲ့ေသာ စကားေလးက်ေနာ့္နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနေတာ့၏။
အားလံုးရွင္းလင္းျပီ မျပန္ခင္က်ေနာ့္အား မန္ေနဂ်ာကေခၚကာ....
“ေရာ့...ဒါမင္းအတြက္ လုပ္အားခ.....တစ္နာရီ ၃ ေပါင္နဲ႕ ၁၀ နာရီလုပ္အားခ”
က်ေနာ့္လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ အဂၤလန္ေပါင္ ၃၀။
က်ေနာ္ဒီပုိက္ဆံေလးကုိၾကည့္ကာ ဝမ္းသာျခင္းတစ္ဝက္ ဝမ္းနည္းျခင္းတစ္ဝက္ျဖစ္ကာ မ်က္ရည္ဝဲခဲ့မိ၏။
ဝမ္းသာျခင္းမွာ က်ေနာ့္၏ပထမဆံုးကိုယ္ရွာလုိ႕ရတဲ့လုပ္အားခေလးႏွင့္ က်ေနာ့္အေဖ၊ အေမတုိ႕ကုိ ကန္ေတာ့ရေတာ့မည္ ကုိၾကိဳေတြးမိ၍ျဖစ္သည္။
ဝမ္းနည္းျခင္းမွာကား က်ေနာ္ဒီ ပုိက္ဆံ ၃၀ ေလးရဖုိ႕၁၀ နာရီလုံးလံုး အပင္ပန္းခံကာ ရလာသည္ကုိ အေဖႏွင့္ အေမတုုိ႕သိလွ်င္ က်ေနာ္ကန္ေတာ့မည့္ ဒီပုိက္ဆံကုိလက္ခံပါ့မလား ဟူ၍စိတ္ထဲဝမ္းနည္းေၾကကြဲ မိျပန္ပါေတာ့သည္......။
ဆုိင္မွထြက္၍ အိမ္ျပန္ခါနီး မန္ေနဂ်ာအေဝးမွ လွမ္းအသိေပးလုိက္သည့္စကား....
“မင္း မနက္ျဖန္ အိပ္သာေဆးရမယ့္ အလွည့္က်တယ္”


ဆက္ရန္