အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၅)

ေနာက္ေန႔ နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္.......
ေက်ာင္းသြားရန္ ထပ္ျပင္ဆင္ေနေသာက်ေနာ္.....
မေန႔က စာမသင္ခ်င္ေသာ ဆရာ ဒီေန႔ေတာ့ စာေတြအမ်ားၾကီး သင္ပါလိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ေက်ာင္းသုိ႔ ရင္ေကာ့ကာ ခ်ီတက္ခဲ့၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ....မေန႔ကေတြ႔ေသာဆရာမွ
"ေအာ္...မင္းလာျပီလား...သြား သြား...အေပၚထပ္ကုိတက္သြား....အဲ့မွာ ဆရာမတစ္ေယာက္စာသင္ေနလိမ့္မယ္...အဲ့ဒါမင္းတက္ရမယ့္ အတန္းပဲ...."
သုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္ အေပၚထပ္ရွိ စာသင္ေနေသာ အခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ စာသင္ေနေသာ ဆရာမမွာ အဂၤလိပ္မဟုတ္ပဲ အိႏၵိယမွ ကုလားဆရာမျဖစ္ေနေသာသည္က တစ္ေၾကာင္း....ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ အတန္းထဲသုိ႔ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ က်ေနာ္အပါအဝင္ အတန္းထဲတြင္ စုစုေပါင္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၆ေယာက္.....
က်ေနာ္ခံုတစ္ခံုတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက....
"ေအာ္...ေက်ာင္းသားအသစ္နဲ႔တူတယ္.....လာဒီအေရွ႕မွာ မင္းအေၾကာင္းနဲ႔ မင္းႏုိင္ငံအေၾကာင္းလာထြက္ေျပာ......"
"ဗ်ာ...."
ဆရာမထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ က်ေနာ္လာတက္သည့္ ဘာသာအမည္မွာ Business Management ျဖစ္ျပီး စာသင္ေသာအခါ ထုိဘာသာႏွင့္ပတ္သတ္သည့္စာမ်ား တစ္စြန္းတစ္စမွ် မသင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.....
ထုိသုိ႔ ဆရာမေျပာခိုင္းသျဖင့္ က်ေနာ္တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ထြက္ေျပာျပီး ၁နာရီခန္႕အၾကာတြင္ စာသင္ခ်ိန္ျပီးဆံုးသြားေၾကာင္း ေၾကညာသျဖင့္ ေခါင္းငို္က္ဆုိက္ကာ အိမ္သုိ႔သာေျခဦးလွည့္ခဲ့ေတာ့၏.....
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဗုိက္ဆာ၍ထမင္းစားရန္ ဆန္ကုိၾကည့္လုိက္ေသာအခါ မေလာက္ေတာ့သည္ကုိ သိရသျဖင့္ က်ေနာ့္အိမ္အနီးရွိ စတုိးဆုိင္တစ္ဆုိင္သို႔ထြက္လာခဲ့၏......
ထုိဆုိင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဆန္ေရာင္းသည့္ေနရာ ရွာမေတြ႕...က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္လဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဆန္ေရာင္းသကဲ့သုိ႔ အုိးဝုိင္းၾကီးထဲတြင္ ဆန္မ်ားထည့္ထားကာ လုိသလုိ ခ်ိန္ေရာင္းေနမည္ဟု သာစိတ္ထဲထင္၍ ရွာေနေသာေၾကာင့္ လံုးဝရွာမေတြ႔.....
ရွာမေတြ႔သည့္ အဆံုး ေဘးနားမွျဖတ္သြားေသာ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးအား....
"ဒီမွာခင္ဗ်ာ......က်ေနာ့္ကုိ ဆန္ရွိတဲ့ေနရာေလး ျပေပးပါလား...."
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္ငပိအသံကုိ နားမလည္သည္ထင့္.....က်ေနာ့္အား
"ေအာ္..မင္းက ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိခ်င္တာလား...မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္လုိခ်င္တာလား......"
သူေျပာလုိက္သည္ကုိ က်ေနာ့္ေရႊႈဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ကာ သေဘာေပါက္လုိက္သည္မွာ.....
"ေအာ္..ဒီလူ ငါ့ကုိ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လား....ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လားေမးတာျဖစ္မယ္..ေတာက္..ဒီေကာင္ကြာ ...ဒါေလးေတာင္မသိဘူး" ဟုပင္ထင္ကာ.....
"ေအာ္...ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္ေပါ့ဗ်......"
ထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ထုိသူမ်က္ႏွာက်ေနာ့္အား ျပံဴးျပကာ...
"ေအာ္....ဟုတ္ျပီ...အဲ့ဒါဆုိရင္ ဟုိးးးမွာေတြ႕လား....ဆုိင္ေလး..အဲ့ဒါ ကုလားဆုိင္...အဲ့မွာ ထမင္းေရာ ဟင္းေရာရတယ္...သြား သြား....သြား...."
"ဗ်ာ......."
ထုိသူ အဲ့လုိေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ေတြေဝသြားကာ ခဏအၾကာတြင္နားလည္လုိက္သည့္ အသိတစ္ခုက....
"ေအာ္...ဒီလူ ငါေျပာတဲ့ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ဆန္ဆုိတာကုိ ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိ႔နားလည္သြားတာကုိး...ေတာက္.. ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္ရယ္လုိရွိလုိ႔လား ငတံုးရဲ႕ ..."
ဟူ၍ေတြးမိကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္လဲတင္ ရယ္လဲရယ္မိျပန္ပါသည္.....
အဲ့ဒီေနာက္ ထုိသူ႕အား....
"ေအာ္....ေဆာရီး ေဆာရီး ...က်ေနာ္ေျပာတာ မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္ကုိ ေျပာတာပါ"
ဟုေျပာလုိက္မွ ထုိသူေနရာလုိက္ျပေသာအခါမွ က်ေနာ္အင္မတန္လုိခ်င္လွေသာ ဆန္ကုိေတြ႕လုိက္ရပါေတာ့၏.......
ဆန္ကုိထည့္ထားသည္မွာလဲ ျမန္မာျပည္မွာကဲ့သုိ႔ အိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ မဟုတ္ပဲ ေလးေထာင့္ဘူးေလးျဖင့္ ထုပ္ထားေသာအထုပ္ေလးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ရွာမေတြ႕သည္ကုိလဲ အမွတ္ရမိပါသည္....
ဒီလုိႏွင့္ ဘဝၾကီးက ျပီးသြားမည္လား......မဟုတ္ေသးပါ......
က်ေနာ့္ဘဝ၏ အၾကီးက်ယ္ဆံုး ပထမဆံုး ျပႆနာ တစ္ခုေပၚေပါက္လာေခ်ျပီ.....
ျပႆနာမွာ ဒီကစေလ၏....
မေတာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားေျပာ၍ ရရွိလာေသာ ထမင္းေလးအား အားရပါးရစားျပီးတစ္ကာလ ဝမ္းေတာ္မွ အစြမ္းေဖာ္လာသျဖင့္ အေျခတင္၍ေျပးရေလျပီ...
နားႏွင့္မနာ ဖဝါးႏွင့္နာဆုိသကဲ့သုိ႕....က်ေနာ္ေျပာရေခ်အံုုးမည္....
အစဦးပုိင္းတြင္ က်ေနာ္ဘာမွ သတိမထားမိေသး.....
ကိစၥဝိတ္စျပီးေသာအခါမွ က်ေနာ့္အထင္ျမန္မာျပည္မွာ ကဲ့သို႕ ေဘးဘက္တြင္ ေရပုိက္ေခါင္းေလး တစ္ခုရွိမည္ ဟုုပင္ေတြးကာ ေဘးဘီမၾကည့္ပဲ လက္ျဖင့္လုုိက္စမ္းေနခုုိက္....မည္သည့္အရာမွ်မထိမိ.....
သုုိ႕ႏွင့္ ေခါင္းလွည့္ကာရွာၾကည့္လုုိက္ေတာ့....ဘာဆုုိဘာမွမရွိ....
"ဟုိက္....."
က်ေနာ္ေသြးငယ္ထိပ္ေရာက္သြားျပီ...ဘာဆက္လုပ္ရပါ့.....ဒီအတုုိင္းၾကီး  ျပန္ထြက္သြားျပန္လည္းမျဖစ္ေသး..
ေဘးဘီေဝ့ကာ တစ္ရူး သုိ႕မဟုုတ္ စကၠဴ အကူအညီတစ္ခုခုရလုိရျငား ရွာပါေသာ္လည္း....အခ်ည္းႏွီးသာ...
ဘာလုပ္၍ ဘာကုိင္ရမည္ကုိ မသိ....... ေနာက္ဆံုး အၾကံတစ္ခုေတာ့ ရသြား၏......
သုိ႕ေသာ္ ထုိအၾကံကုိ အားတင္းကာ မရွက္မေၾကာက္ လုပ္ရမည္ျဖစ္သည္.....
ထုိအၾကံကား အေကာင္းဆံုုးႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုုးဟု က်ေနာ္ယံုုၾကည္၍ အားတင္းကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္သည္မွာ .......
ေဘာင္းဘီေလးအား အသာဆြဲတင္.....အိမ္သာတံခါးအနီးသို႕ လိပ္သြားႏႈန္းျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕သြားကာ တံခါးေပါက္နားေရာက္သည္ႏွင့္.....တံခါးေလးအသာဖြင့္ အျပင္သုိ႕ေခါင္းေလးပ်ဴ၍.......
"HELP ME!! HELP ME!! PLEASE!!! HELP ME!!!..."
က်ေနာ့္၏ လိပ္ေခါင္းထြက္မတက္ အသံေၾကာင့္ အိမ္ထဲရွိ လူ သံုုးေလးေယာက္ အေျပးထြက္လာကာ က်ေနာ့္ကုိေတြ႕သည္ႏွင့္......
"What's happening? "
ဟုေမးေသာအခါ က်ေနာ္ တံခါးေပါက္မွေခါင္းေလးပ်ဴထြက္ေနရာမွ  ရွိသမွ် သြား အကုန္ေပၚေအာင္ ျဖီးျပကာ.....
"ဟီးဟီး....က်ေနာ့္ကုိ တစိတ္ေလာက္ ကူညီပါလားဗ်ာ.....က်ေနာ့္ကုိ တစ္ရူးေလး နည္နည္းခ်ည္းပါလားဗ်ာ.... က်ေနာ္ အလြန္ဒုကၡေရာက္ေနလုိ႕ပါ ဒီအထဲမွာ......."
ဟုေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အားလံုုး က်ေနာ့္အား ဝုိင္းရယ္ၾကေတာ့၏.....
သူတုိ႕ကေတာ့ က်ေနာ္သူတုိ႕အား ရယ္စရာလုပ္ျပေနသည္အလား ထင္ကာ ရယ္ေနၾကေသာ္လည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲတြင္ က်ေနာ့္အား ေလွာင္ရယ္ေနသကဲ့သုိ႕ပင္ ခံစားရ၏.....သုိ႕ေသာ္ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့....သူတုိ႕ရယ္ သကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္လည္း လို္က္ရယ္ ခဲ့မိ၏.....
သုုိ႕ႏွင့္ သူတုိ႕ထဲက တစ္ေယာက္အကူအညီျဖင့္ က်ေနာ္ အားလံုုး အဆင္ေျပခဲ့သည္ ဆုိၾကပါဆုိ႕ရယ္.....
ထုိျဖစ္ရပ္မွ က်ေနာ္ သိလုိက္ရသည္ ဗဟုသုတ တစ္ခုမွာ အဂၤလန္ရွိ အိမ္သာမ်ားတြင္ ေရပုိက္ေခါင္း လံုးဝ မရွိ တစ္ရူးသာ သံုးၾကသည္ ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္........။



ဆက္ရန္....................

အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၄)

နံနက္ေစာေစာ  ၈ နာရီခြဲ......
က်ေနာ့္၏အခန္းထဲတြင္ အပူစက္ဖြင့္ထားေသာေၾကာင့္  အျပင္တြင္မည္မွ်ေအးေနသည္ကုိမသိ......
ေက်ာင္းသြားရန္  ေဘာင္းဘီတုိတုိ.....စပုိ႔ရွပ္လက္တုိ ကုိဝတ္ကာလြယ္အိပ္ေလးလြယ္၍ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ေနေသာ က်ေနာ္...
အျပင္သုိ႔ထြက္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ  လမ္းေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာလူမ်ားမွာ ကုတ္အက်ီထူထူမ်ားႏွင့္  မာဖလာၾကီးမ်ားဝတ္ကာ  လုိရာလမ္းသုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္သြားေနသည္ကုိ ျမင္သျဖင့္  ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဂုဏ္ယူမိလုိက္၏.....
အေၾကာင္းမွာ သူမ်ားတကာေတြ  အေႏြးထည္ထူထူဝတ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္  က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ထူးဆန္းစြာေဘာင္းဘီတုိ  အက်ီတုိႏွင့္ထြက္လာႏိုင္သည္ကုိ  ေတြးကာဂုဏ္ယူမိေန၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔မေန႔က အန္တီၾကီးလမ္းေျပာျပထား၍  အနည္းငယ္မွတ္မိေနေသာေၾကာင့္  ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္ကာသြားေနရာမွ  တစ္ေနရာအေရာက္....
"ဟာ.....ေတြ႔ျပီ....."
ဟုတ္ပါသည္..က်ေနာ့္ေက်ာင္းၾကီးုကုိေတြ႔လုိက္ပါျပီ......
က်ေနာ္ ဝမ္းသာအားရစြာႏွင့္ေက်ာင္းအေပါက္ဝသုိ႔ေျပးသြားကာ  ေက်ာင္းထဲသုိ႔ေျပးဝင္အခုိက္........
ဆုိဖာေပၚတြင္  မိတ္မိတ္ၾကီး အိပ္ေနေသာ  အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦး....
"ဟဲလုိစား.....ဂြတ္ေမာနီး"
က်ေနာ္ ဦးစြာထုိသူ႔အား  ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာလုိက္၏......
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္အား မထင္မ်က္ျမင္ပံုႏွင့္ ေစာင္းၾကည့္ကာ.....
"ဂြတ္အာဖတာႏူး....."
တိန္.....
"ဗ်ာ....ေမာနီးဟုတ္ဘူးလား ခင္ဗ်ာ....."
က်ေနာ္ တအံ့တၾသေမးလုိ္က္ရာ  ထုိသူက...
"အဂၤလန္မွာ ၉ နာရီထုိးရင္  အာဖတာႏူးလုိ႔ေျပာတယ္....."
က်ေနာ္အလြန္စိတ္ပ်က္သြား၏......က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းကသင္ခဲ့သည့္တေလွ်ာက္ ဒါမ်ိဳးတစ္ခါမွမၾကားဖူးေခ်......သုိ႔ေသာ္  သူ႔အၾကိဳက္လုိက္ေဆာင္ကာ.....
"အုိးးး...အုိေက...အုိေက.....ဂြတ္အာဖတာႏူး"
ထိုသုိ႔ေျပာျပီးေနာက္ ထိုသူဆိုဖာေပၚတြင္အိပ္ေနရာမွ ထထုိင္ကာ.....
"ဘာလာလုပ္တာလဲ"
အေတာ္ဂြက် ေသာေမးခြန္းေမးလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိ၍.....
"ခင္.....ခင္ဗ်ာ......ေက်ာင္းး ..ေက်ာင္းလာတက္တာေလ....."
ထုိသူက်ေနာ့္၏  အေျဖကုိသေဘာက်ဟန္မရေသာမ်က္ႏွာေဘးႏွင့္က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ကာ......
"ေအး...ဒါဆုိျပန္ေတာ့..ငါ ဒီေန႔စာမသင္ခ်င္ေသးဘူး...မင္းမျပန္ခ်င္ေသးရင္လည္း အေပၚထပ္မွာ အင္တာနက္သြားသံုးလုိ႔ရတယ္....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏.....စိတ္ထဲတြင္လဲ.....ေအာ္...လတ္စသတ္ေတာ့ သူကဆရာကုိး....မသိပါဘူး.....ေက်ာင္းေစာင့္မွတ္လုိ႔......
က်ေနာ္ဘာမွျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့သျဖင့္ အိမ္သုိ႔သာျပန္လာခဲ့၏......
အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ မနက္စာအတြက္ ထမင္းခ်က္ရန္ luggage ထဲမွ ေမေမထည့္ေပးလုိက္ေသာ ထမင္းအုိးေသးေသးေလးကုိ ထုတ္ၾကည့္လုိက္ရာ  ထမင္းအုိးထဲတြင္ တခါစားရံု ဆန္တစ္ဘူးခြဲေလာက္ပါထည့္ေပးလုိက္သည္ကုိေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲဝင္၍ထမင္းခ်က္ေလ၏.......
ဆန္ေဆးျပီးေနာက္ ေမေမသင္ေပးလုိက္သည့္အတုိင္း ထမင္းတစ္ဘူး ေရတစ္ဘူးခြဲကုိမွတ္မိသြားသျဖင့္ ေရႏွစ္ဘူးခန္႔ထည့္ျပီးေနာက္ ထမင္းစခ်က္ရန္ မီးပလပ္ေပါက္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရေလျပီ.....
မည္သည့္ေနရာမွာမွ မီးပလပ္ေပါက္ရွာမေတြ႔သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးနံရံေပၚတြင္တစ္ခုတည္းရွိေသာ ပလပ္ေပါက္ကုိေတြ႔၍ ဆြဲျဖဳတ္လုိက္ရာ ေစာနကမေျပာပေလာက္ေသာ ဆူညံသံေလးေပ်ာက္သြားသည္ကုိ သတိထားမိလုိက္၏......ထုိအရာကုိ က်ေနာ္မသကၤာ၍  ထုိပလပ္ေပါက္တြင္ထိုးထားေသာ မီးၾကိဳးတစ္ေလွ်ာက္လုိက္ၾကည့္လုိက္ရာ.......
ဟုိက္..ေသဟ.......ေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးၾကီး.....
က်ေနာ္လန္႔သြားေသာ္လည္း ဗုိက္ဆာလြန္းသျဖင့္ ထမင္းအရင္ခ်က္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ က်ေနာ့္ထမင္းအုိးမီးၾကိဳးေလးအားယူကာ  ထုိးမည္လုပ္အခုိက္.....
ေတာက္......ျမန္မာျပည္ကဝယ္လာေသာထမင္းအုိးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မီးၾကိဳးမွာ တူးပင္ျဖစ္ေန၏...
အဂၤလန္ရွိ မီးပလပ္ေပါက္အားလံုး သရီးပင္ျဖစ္သည္ကုိ ယခုမွပင္သိေတာ့၏......
က်ေနာ္ေဒါသထြက္သြားကာ  ထမင္းအုိးခ်က္ရန္ သရီးပင္ႏွင့္တူးပင္ဆက္ေပးေသာ မီးေခါင္းတစ္ခုသြားဝယ္ရန္ထြက္လာေသာက်ေနာ္....
ဆုိင္တစ္ဆုိင္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ
"ေတြ႕ျပီ......"
က်ေနာ္လုိခ်င္ေသာ မီးေခါင္းေလးေတြ႔သျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာဝယ္၍ျပန္လာကာ ထုိးၾကည့္ကာမီးခလုပ္ဖြင့္အခိုက္....
"ေဖာက္...."
ပလပ္ေပါက္မွ အသံက်ယ္ၾကီးၾကားလုိက္သျဖင့္ဘာျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေန၏.....
ထုိ႔ေနာက္ပလပ္ေပါက္ျပန္ထုိးကာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ ထမင္းအိုးမွာ မီးပင္မလင္းေတာ့ေခ်....
ထုိ႔ေနာက္မေက်နပ္၍ အလားတူပလပ္ေခါင္း သြားထပ္ဝယ္ကာ ထပ္သံုးအခိုက္...
"ေဖာက္....."
အသံက်ယ္ၾကီးထပ္ၾကားရျပန္၏....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ နီးစပ္ရာထုိင္ခုံတြင္ထုိင္ခ်လုိက္ျပီး က်ေနာ္ဝယ္လာေသာမီးေခါင္းေလးကုိေသခ်ာၾကည့္လုိက္ရာ......ေအာက္နားတြင္ေရးထားေသာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း.....
" Shaver Only"
ေတာက္.......
က်ေနာ္ရယ္ရမလုိ  ငုိရမလုိျဖစ္သြား၏.....
ထုိ႔ေနာက္ ေနာက္တေခါက္ဆုိင္သုိ႔ထပ္သြားကာ ေသခ်ာၾကည့္၍ဝယ္လာ၏...
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါမွ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ...
အုိေက.....အဆင္ေျပသြား၏....ထမင္းစခ်က္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ ေမေမေပးထားေသာ ငါးပိေၾကာ္ေလးအားထုပ္ကာ စားရန္အဆင္သင့္လုပ္ထား၏....
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ....ထမင္းက်က္ျပီ......ျဖဳတ္ထားေသာေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးကုိ အသာျပန္တတ္ကာ......
က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ထမင္းစားရန္ျပင္အခုိက္  ထမင္းထည့္ရန္ ပန္းကန္မရွိသည္ကုိသတိရလုိက္၏..
ေတာက္.....ဗုိက္ဆာေနသည္ဆုိမွ  အခုထိမစားရေသး....
က်ေနာ္မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ ႏွံ႔ေနေအာင္ရွာေသာ္လည္း မည္သည့္ပန္းကန္မွမေတြ႔....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ထုိင္ေနစဥ္  မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသုိ႔က်ေနာ့္ေဘးအခန္းမွ လူတစ္ဦးထြက္လာ၏...
ထုိသူကုိက်ေနာ္ေမးၾကည့္ရာ  ထုိသူက ဒီအိမ္မွာ ပန္းကန္ေတြကို အျပင္မွာမထားေၾကာင္း..စားျပီကုိယ့္ပန္းကန္ကုိယ္ အခန္းထဲမွာထည့္ထားေၾကာင္း (တနည္းအားျဖင့္ ဝွက္ထားေၾကာင္း) သိလုိက္ရ၏
ထုိစကားကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္ျပီးေနာက္ က်ေနာ္ေကာက္ခ်က္တစ္ခုခ်လုိက္၏...
ေအာ္...ေတာ္ ေတာ္ ေအာက္တန္းက်တဲ့သူေတြ.......ငါတုိ႔ဗမာေတြနဲ႔မ်ားကြာပါ့.....
သုိ႔ေသာ္ ထုိလူမွာ က်ေနာ္အားသနား၍လားမသိ.....သူ႔အခန္းထဲရွိ သူ႔ပန္းကန္တစ္ခ်က္ကုိက်ေနာ့္အား လာေပးျပီး
"မင္းယူထားလုိက္...ငါက ေပါင္မုန္႔ပဲစားတဲ့ေကာင္...ပန္းကန္မလုိဘူး"
ဟုေျပာသြားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ ခ်က္ထားေသာထမင္းႏွင့္ ငါးပိေၾကာ္ကုိ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္စားလုိက္ေတာ့၏......
ေနာက္ေန႔နံနက္......က်ေနာ္ဖ်ားျပီ......
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္  က်ေနာ္ေဘာင္းဘီတုိ အက်ီတုိႏွင့္ လူတကာမဝတ္သည့္အခ်ိန္တြင္သြားဝတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေတာ့၏.........


ဆက္ရန္.......

အထီးက်န္ ဌက္ငယ္ - (၃)

မ်က္ႏွာေပၚသို႔  အလင္းတန္းတစ္ခု  စူးကနည္းဝင္ေရာက္လာသျဖင့္   မ်က္လုံးပြြတ္သတ္ၾကည့္လုိက္ရာ  ေလယာဥ္ေပၚမွ  ေလယာဥ္မယ္မ်ားမွာ ေလယာဥ္ရွိျပတင္းေပါက္မ်ားလုိက္လည္ ဖြင့္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္စီးလာေသာေလယာဥ္သည္  မၾကာမီ London Heathrow ေလဆိပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေတာ့မည္ကုိ သိလုိက္ရ၏.......
ထုိ႔ေနာက္  အေနာက္သို႔မွီလွဲထားေသာ  ထိုင္ခံုအားျပန္မတ္ကာ ေဘးဘီၾကည့္လိုက္ရာ  က်ေနာ့္ညာဖက္မွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးမွာ က်ေနာ့္အား မေက်နပ္သည့္သဖြယ္ ေစာင္းၾကည့္ကာ က်ေနာ့္အား......
"ႏိုးလာေသးတယ္ေနာ္......."
ထုိလူေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ရုတ္တရက္ ေတြေဝသြားကာ ခဏၾကာစဥ္းစားလုိက္ေတာ့.....
ေၾသာ္......ဟုတ္သားပဲ......ေလယာဥ္မွ ေကၽြးေသာ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားကုိ အငမ္းမရစားေသာက္ျပီီး သကာလ ကာလနဂါးသဖြယ္  တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာခဲ့ရာ  ထုိသူေပၚအား က်ေနာ့္ေခါင္းျဖင့္  သြားသြားငိုက္က်ခဲ့သည္ကုိ  သြားသတိရလုိက္၏......
"ဟိုက္.....ေသဟ......ဒါေၾကာင့္သူ ငါ့ကုိ မ်က္ေဒါက္နီၾကီး ႏွင့္ၾကည့္ေနတာကုိး......."
က်ေနာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာမိလုိက္၏.....ေနာက္မွ ထုိသူ႔အား မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ.........
"ဟီး.....ရပ္စ္...ရပ္စ္.....အိုင္အမ္ ေဆာရီး....အုိင္စလိ  ေအာသေဝး......ေဟးေဟး....ေဆာရီး...."
မေတာက္တစ္ေခါက္ေလသံျဖင့္  သြားေျပာလုိက္ေတာ့မွ  ထုိသူၾကီး မ်က္ႏွာနည္းနည္း စိတ္ေျပသြားသည္ထင့္.....ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္ကာ......
"ဝဲ အားယူ ခမ္းဖရြမ္....."
တည္ၾကည္ျပတ္သားေသာ အဂၤလိပ္ေလသံျဖင့္ က်ေနာ့္အားေမးလုိက္၏.....
က်ေနာ္ကလည္း  အားက်မခံ
"အိုင္ ခမ္းဖရြမ္  ျမန္မာ....ေအာ္....ဘားမား....."
ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစား ေျပာေသာ္လည္း  က်ေနာ့္ငပိေလသံကုိ ျပင္၍မရ......
သို႔ေသာ္ အားတက္စရာပင္....က်ေနာ္ေျပာသည္ကုိ ထုိသူ ေကာင္းေကာင္းနားလည္၏....ထုိ႔ေနာက္...
"အုိး....အုိိင္စီး"
ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္၍ ျပန္ေျပာေလ၏။
က်ေနာ့္မွာ သူ႔ပါသူ  အုိင္စီးစီး....ေခ်ာင္းစီးစီး.....တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာေသာေၾကာင့္ အေပါ့အပါးပင္ မသြားရေသးသျဖင့္  အလွ်င္အျမန္ထကာ  နီးရာအိိမ္သာသို႔  ေျပးခဲ့ရ၏.......
က်ေနာ့္ ထုိင္ခံုသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္  မ်ားမၾကာမီ  ေလယာဥ္မယ္မ်ား  စတင္၍ မနက္စာ ဧည့္ခံေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္  အားတက္သြားကာ အေရွ႕ရွိ Menu ကုိလွမ္းယူကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ဘာေတြေရးထားမွန္းမသိ......ေရးထားသမွ်တြင္ က်ေနာ္နားလည္ေသာ စာလံုးမ်ားမွာ.....
(Potato, Tomato).......
"ဟုိက္....နိပ္ဟ....."
က်ေနာ္ စိတ္ထဲ အေတာ္စိတ္ညစ္သြား၏....အေၾကာင္းမွာ သူတုိ႔ေတြ Serve လုပ္သည့္စားစရာမ်ားကုိ နားမလည္၍ ျဖစ္၏...
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္၏ ေဘးမွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးအရင္မွာသည္ကုိေစာင့္ကာ  သူစားသည့္အတုိင္း ေလယာဥ္မယ္အား လက္ညိွဳးထုိးျပလုိက္ရာ  က်ေနာ့္ထံသို႔  ခဲပတ္ျဖင့္ပတ္ထားေသာပန္းကန္ေလး ႏွင့္ သစ္သီးစံုမ်ားထည့္ထားေသာ ဗန္းေလးေရာက္လာ၏....
က်ေနာ္ေရွ႕သို႔ စားစရာမ်ားေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဆုိလွ်င္ပင္ အားပါတရစားမည္ဟုၾကံကာ ဖြင့္အၾကည့္....
"ေတာက္.....ဘာမ်ားလဲလုိ႔ကြာ......ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ၾကီးကုိး....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏....က်ေနာ့္ေဘးမွလူၾကီး ကုိၾကည့္လုိက္ရာ ခရင္း ႏွင့္ ဓားကုိကၽြမ္းက်င္ ပုိင္ႏိုင္စြာ ကုိင္လွ်က္ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္ စားေနသည္ကုိေတြ႔လုိက္ရ၏.....
က်ေနာ္မွာ မၾကိဳက္ေသာ္လည္း ဗိုက္ဆာေနသျဖင့္ သည္းခံျပီးစားလုိက္ရာ ဗန္းေပၚမွစားစရာမ်ား တစ္ခုမွမက်န္ေတာ့ေပ......
သို႔ႏွင့္ နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာ အခါ ေလယာဥ္မွ ေလယာဥ္မွဴးက မိုက္ခရုိဖုန္းျဖင့္......
"Good Morning Ladies and Gentlemen.....We are now approaching to London Heathrow Airport.....The local time is 7:00am......"
ေလယာဥ္မွဴး၏ Announcement ကုိၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္  ေလယာဥ္ဆင္းေတာ့မည္ကုိ သိသျဖင့္  သူမ်ားေတြထက္ ဦးေအာင္ထုိင္ခံုရွိ ခါးပတ္ကုိတင္းၾကပ္စြာ ခ်ည္ေႏွာင္ကာ ေဘးႏွစ္ဖက္ရွိလက္တန္းမ်ားကုိ တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကုိင္ထား၏....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေလယာဥ္ၾကီးသည္ တိမ္အထက္ထက္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေျမျပင္ႏွင့္ အေတာ္နီးကပ္ လာေျချပီ.....
"ဒံုး"
ေလယာဥ္ၾကီးေျမျပင္ေပၚသုိ႔ေအာင္ျမင္စြာ သက္ဆင္းသြား၏.....
သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္အပါအဝင္ လူမ်ားအားလံုးေလယာဥ္ေပၚမွဆင္းရင္ေစာင့္ေနခုိက္ က်ေနာ့္ေဘးမွ မ်က္ႏွာလူၾကီးႏွင့္လူက က်ေနာ့္အား ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိ၏....
"ဂြတ္လပ္ခ္ မိတ္...."
သူဘာကုိဆုိလုိသည္ မသိ....သုိ႔ေသာ္ယဥ္ေက်းမႈအရ က်ေနာ္ေလာကြတ္ျပဳလုိက္၏...
"သုိင္းက်ဴး...."
လူစုၾကီးမ်ားတေရြ႔ေရ႔ြသြားသည့္လမ္းအတိုင္းလုိက္ခဲ့ရာ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ မ်ားျပားလွေသာလူမ်ား အင္မီဂေရးရွင္း ကုိျဖတ္ရန္ေစာင့္ေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရ၏.....
မ်ားမၾကာမီက်ေနာ့္အလွည့္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အဂၤလိပ္လူၾကီးတစ္ဦးမွ က်ေနာ့္အား...
"မင္း အခုမွ အဂၤလန္ကုိလာတာလား....."
က်ေနာ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ျပန္ေျဖလုိက္၏...
"ဟုတ္...."
ထုိ႔ေနာက္ ထုိလူမွာ
"ေအး...ဒါဆုိ ဒီကုိလာ....မင္းပစၥည္းေတြဒီမွာ ခဏထား.....ျပီးရင္ဟုိေရွ႔က အခန္းထဲမွာ  အက်ီၤခၽြတ္ျပီး ေစာင့္ေန......."
က်ေနာ့္ေသြးခုန္ႏႈန္းမွာ ငယ္ထိပ္သုိ႔တက္ေစာက္ေတာ့မည့္အလား  အေတာ္ကုိပင္ေၾကာက္သြားကာ ထုိလူၾကီးအား  ေၾကာက္အားတစ္ငင္ အသံတုန္ရင္စြာျဖင့္.......
"ဟင္းးးးးးးးးး.....ခင္...ခင္ဗ်ာ.....က်...က်ေနာ္ စာလာသင္တာခင္ဗ်......."
က်ေနာ့္စကားကုိၾကားေသာ  ထုိလူၾကီးမွာ  က်ေနာ့္ေရွ႕တြင္ ခြက္ထုိးခြက္လန္ ရယ္ေလ၏......
ထုိ႔ေနာက္ သူရယ္လုိ႔ဝသြားသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္အား....
"ဟားဟား...မင္းကုိငါဘာေျပာေသးလုိ႔လဲကြ....ဟုိအခန္းထဲမွာ မင္းကုိဓာတ္မွန္ရုိက္...ေဆးစစ္မလုိ႔ အက်ီၤခၽြတ္ခိိုင္းတာကြ....ဟားဟား...မင္း ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္...သြားသြား...ဟုိမွာေစာင့္ေန...."
ထုိလူ ေျပာသည့္စကားေၾကာင့္က်ေနာ့္ရင္ထဲရွိ အလံုးၾကီးက်သြား၏...
"ဟူး.....ေတာ္ပါေသးရဲ႔.....မဟုတ္ရင္ ငါထင္တာမွန္တယ္....."
က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထုိသို႔ေတြးမိ၏.....
နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာအခါ ေဆးစစ္...ပတ္စ္ပို႔ခ်က္ခ္ကိစၥမ်ားအားလံုးျပီးသြားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိပ္ကုိဆြဲကာ   ဘဝၾကီးကုိရဲရဲတင္းတင္း ရင္ဆုိင္မယ္ဟုဆုံးျဖတ္ကာ ထြက္ေပါက္အတုိင္း ေလွ်ာက္လာအခုိက္.....
လာၾကိဳေသာလူမ်ားၾကားထဲ  က်ေနာ့္အားလာၾကိဳမည့္သူကုိ သည္းၾကီးမဲၾကီးရွာရေလျပီ....
ေတြ႔ျပီ.....
ျမန္မာ-တရုတ္စပ္ ပုတုတုအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က်ေနာ့္အား လက္လွမ္းျပကာ....
"တား....စြဲ..စြဲ...အန္တီဒီမွာ...."
က်ေနာ္အေတာ္ စိတ္ပိန္သြား၏.....အေၾကာင္းရင္မွာ က်ေနာ့္နာမည္ ဇြဲကုိ သူေခၚခါမွ (စဲြ) ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။
ထုိ႔ေနာက္ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ က်ေနာ့္အား
"အမေလး စြဲရယ္....အန္တီေစာင့္ေနတာၾကာလွပီ...မေရာက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေတာင္ ထင္ေနတာ...ေတာ္ပါေတးရဲ႔....လာလာ..စြဲေပး...အန္တီကုိေပး....."
ထုိစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္လံုးျပဴးသြား၏......သို႔ေသာ္ ထုိအမ်ိဴးသမီးမွာ ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိတ္ကုိ ဆြဲယူလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ျပဴးေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျပန္ေျပသြား၏...
ထုိေနာက္ ထုိအမ်ိဳးသမီးက...
"တား..လာ အန္တီ KFC လုိက္ေကၽြးမယ္...ျပီးရင္ တားေနမယ္ အိမ္ကုိပို႔ေပးမယ္...."
ထုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေန႔လည္စာကုိ KFC ဆုိင္တြင္စားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္အား က်ေနာ္ေနမည့္ အိမ္သို႔ပို႔ေပး၏.
က်ေနာ္ေနမည့္ေနရာကုိ က်ေနာ့္အား ေျမေအာက္ရထားျဖင့္ ေခၚသြားကာ ထုိေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ လူတစ္ဦးအား ဖုန္းဆက္ကာ လာေခၚခုိင္းေနေၾကာင္းၾကားလုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္သူ႔အား
"အန္တီ..ဘယ္သူ႔ကုိ ေခၚေနတာလဲ"
"တား ေနမယ့္ အိမ္ရဲ႔ အိမ္ပုိင္ရွင္ကုိ ေလ..သူလာေခၚျပီး လုိက္ျပလိမ့္မယ္..."
"ေၾသာ္...ဟုတ္...."
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကားတစ္စီး ေရာက္လာကာ က်ေနာ္တုိ႔ ကားေပၚတက္လုိက္ခဲ့၏...
တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိကားေမာင္းသူမွာ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ေနပံုေပါက္ေန၏...ထုိအရာကုိ ျမင္ေသာ အန္တီက ထုိကားေမာင္းသူအား လွမ္းေမးလုိက္၏...
"ရွင္ ဘာရွာေနတာလဲ......"(တရုတ္-အဂၤလိပ္ ေလသံျဖင့္)
ထုိကားေမာင္းသူ၏ အေျဖကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ အနီးရွိဓာတ္တုိင္ႏွင့္ေခါင္းႏွင့္ ေျပးေဆာင့္ ခ်င္စိတ္ျဖစ္သြား၏...ထုိသူေျဖလုိက္ပံုမွာ....
"ငါ ငါ့အိမ္လုိက္ရွာေနတာပါ......."
ေတာက္....သူေတာင္သူ႔အိမ္ လုိက္ရွာေနရရင္ ငါေနရင္ အိမ္ေတာင္ျပန္ေရာက္ပါ့မလားမသိဟူေသာ အေတြးေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏.......
ခဏအၾကာ....
"ရက္စ္.....ရွာေတြ႔ျပီကြ...."
ကားေမာင္းသူ၏  တက္ၾကြလွေသာ အသံ...
ထုိလူ သူ႔အိမ္သူ ရွာေတြ႔ရွာေတြ႔သျဖင့္ က်ေနာ့္အထုပ္မ်ားကုိခ်ကာ သူေခၚသြားသည့္ အခန္းကုိ လွမ္းအၾကည့္.......
"ေတာက္.......ဒါပဲလား အခန္းက....."
က်ေနာ္ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ထုိလူအားေမးလုိက္၏....
"ေအးေလ..ဒါတစ္ေယာက္အခန္း...ဒီမွာေသာ့.."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...အေၾကာင္းမွာ သူျပေသာ အခန္းမွာ က်ေနာ့္အိမ္အခန္းမွ အိမ္သာမွ်သာရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.......

ဆက္ရန္..........