အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၇)

ကံ ေကာင္းေထာက္မစြာ ဘဝမွာပထမဦးဆံုး အလုပ္တစ္ခု စရျပီဟူေသာ ပီတိေလး ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ကာ အေဖ အေမထံသုိ႕ ဖုန္းဆက္ေျပာၾကားေတာ့ အေမက
"သားရယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ ပင္ပန္းရင္စာမလုပ္ႏုိင္ပဲေနမွာေပ့ါ" လုိ႕ အေမက မိခင္ေမတၱာျပည့္ဝစြာျဖင့္ တားျမစ္လုိက္ေပမယ့္ အေဖက
"ဘာလုိ႕မလုပ္ရမွာလဲ လုပ္ေပ့ေစ၊ ဒါမွဒီေကာင္ ဘဝအေၾကာင္း၊ ပုိက္ဆံအေၾကာင္းနားလည္မွာ၊ ပုိက္ဆံရွာရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆုိတာ နားလည္မွာ၊ လုပ္ေပ့ေစ။ သား ဟိတ္ေကာင္ လုပ္"
ဖခင္ထံမွ ဘာမွထပ္စဥ္းစားေတာ့မယ့္ပံုမေပၚတဲ့ ျပတ္သားတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ က်ေနာ္နာခံလုိက္ရေခ်ျပီ။
ထုိည တစ္ညလုံးအိပ္မေပ်ာ္.....အလုပ္လုပ္လုိ႕ ပုိက္ဆံရရင္ ဘာသံုးမယ္ဆုိတာကုိ ၾကိဳေတြးေနမိတူရဲ႕။
ေနာက္ေန႕နံနက္ အလုပ္စလုပ္ျပီ။ ပထမေန႕...........
အလုပ္ခ်ိန္အမွီေရာက္ရန္ အိမ္မွေစာလွ်င္စြာထြက္ရျပီ.....ေနာက္က်ေတာ့မွာလား ေနာက္က်ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ဆုိတဲ့ စုိးရိမ္စိတ္ေတြကလဲ လူကုိထုိးစြေနျပီ......London Underground ကုိ Londoner (လန္ဒန္ကရလာတဲ့ အနာမဟုတ္) လန္ဒန္မွာေနသူ ေတြလုိေျမပံုမပါ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္စြာ မစီးႏုိင္ေသးေတာ့ ေျမပံုေလး စမ္းစမ္းစမ္းစမ္းျဖင့္ ေရာက္လုိရာအရပ္ကုိ အလွ်င္သြားခဲ့ရျပီ။
ေရာက္ပါျပီ အလုပ္လုပ္ရမယ့္ တရုတ္ဆုိင္ေလး......
ၾကည့္ပါဦး....လွလုိက္တဲ့ဆုိင္ေလးပါလား.....ပန္းစည္း ပန္းအုိး ေၾကြအုိး ကုလားထုိင္ အျပင္အဆင္က အစ .....လွလုိက္တဲ့ေနရာေလး.....က်ေနာ္လုပ္ရမည့္ေနရာကုိ London တြင္ အေကာင္းစားဟုေျပာရမည့္ဆုိင္ထဲတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ဟု က်ေနာ္စိတ္ထဲထင္ခဲ့မိ၏။
က်ေနာ္ေရာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း မန္ေနဂ်ာထံသြားေျပာေတာ့ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ့္ အေပၚအက်ီနဲ႕အိတ္ ထားလုိ႕ရမယ့္ ေနရာေလးဆီေခၚသြားပါျပီ......
ဆုိ္င္ရဲ႕ေထာင့္ေလးတစ္ေနရာ.....တံခါးေလးတစ္ခုု....မန္ေနဂ်ာက လက္ညိဳးထုိးျပလုိ႕ က်ေနာ္ထုိတံခါးေလးကုိအဖြင့္လုိက္
“ကၽြိ”
တံခါးမွာအဆံုးထိေအာင္ပင္ ဖြင့္၍မရပဲတစ္ဝက္မွာတင္ တစ္သြား၏။ ဘာမ်ားခုေနဘာလိမ့္ ဟုလွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ ထုိင္စရာ ခုံေလးတစ္ခု ခု ေနသည္ကုိျမင္လုိက္ရသည္။ ဒါႏွင့္ အခန္းကုိၾကည့္ရန္ေမာ့ၾကည္အလုိက္....
ပါကင္ဘူးမ်ားအထပ္ထပ္စီထည့္ထားေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခု....မည္မွ်က်ဥ္းသည္ဆုိလွ်င္ ထုိပါကင္ဘူးမ်ားစီထည့္ထားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္လူတစ္ေယာက္စာမတ္တပ္ရပ္ႏုိင္ယံုမွ် ေနရာေလးသာက်န္ေတာ့၏။ ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းဖုိ႕ဆုိရာ ေဝးေလာ့။ ခုနက ခု ေနသည္ဆုိေသာ ခံုေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ထမင္းစားနားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဝင္ထုိင္နားေနရန္ျဖစ္သည္ကုိ မန္ေနဂ်ာေျပာျပျပီးျဖစ္၍ က်ေနာ္ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေလးေပါက္သြား၏။ သုိ႕ေသာ္ဘာမွမျဖစ္....“ထုိင္ရျပီးေရာ” ဟုေတြးကာ ဘာမွမေျပာခဲ့....ထုိင္ျပီးေျခေထာက္ဆံ့စရာေနရာပင္ မရွိေသာ္ညားလဲ အညည္းညဴခဲ့....“ေျခဆင္းထုိင္ရင္ ေသြးဆင္းမ်ား၍ေျခေထာက္ေတာင္ေယာင္တတ္ေသးတယ္” ဟု ကုုိယ့္ကုိယ္ကုုိေက်နပ္ေအာင္ပင္ ႏွစ္သိမ့္ထားလုိက္၏။
ပစၥည္းမ်ားထား၍ အလုပ္လုပ္ရန္အက်ီေလးသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျပန္လုပ္၊ ေကာ္လာေလးေကာ့ေနေအာင္ျပန္လုပ္၊ ေဘာင္းဘီေပၚ ဖုုန္ေလးေတြမ်ားရွိေနမလားအထင္ႏွင့္ ဟုိခါဒီခါလုပ္ျပီး ဘြတ္ဖိနပ္အသံ ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ အသံေလးထြက္ေအာင္ ေျခသံျပင္းျပင္းေလးေလွ်ာက္လာအခုိက္ .....
မန္ေနဂ်ာကလွမ္း၍......
“လာ ဒီမွာပန္းကန္လာေဆး”
ယခုပင္ ဝတ္ထားေသာအဝတ္မ်ားသြားျပန္ခၽြတ္ကာ ပလာတာေၾကာ္မည့္လူတစ္ေယာက္ဝတ္သည့္ အဝတ္မ်ားသြားျပန္လဲခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္မွာ အမွန္ပင္။
ဘယ့္ႏွယ့္ ဒီမွာဝတ္ထားတာကုိမွ အားမနာ ပန္းကန္လာေဆးခုိင္းရသလား လုိ႕ေတာင္စိတ္ထဲေျပာမိ၏။ သုုိ႕ေသာ္ဘာမွမေျပာ။ တစ္ခ်ပ္ ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ေတာ့ ေဆးတတ္ပါရဲ႕အေတြးႏွင့္ေဆးရန္ ျပင္ဆင္ခုိက္....
ျမင္လုိက္ရသည္ျမင္ကြင္း.....
ေၾကြပန္းကန္အျဖဴခ်ပ္မ်ားထပ္ထားသည္မွာ အခ်ပ္ေပါင္း ၃၀ ခန္႕......ေဘစင္ေဘးမွာပုံထားသည္မ်ားကုိေတြ႕လုိက္ရ၍ က်ေနာ္ငုိင္က်သြား၏။ အိမ္မွာေနစဥ္အခါက သူမ်ားပန္းကန္ေဆးဖုိ႕ေနေနသာသာ ကုိယ့္ပန္းကန္ေတာင္ကုိယ္မေဆးခဲ့တဲ့ေကာင္ မင္းဒီတစ္ခါေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲကြာ လုိ႕ပင္စိတ္ထဲေရရြတ္မိလုိက္၏။
သုိ႕ေသာ္ အလုပ္ပထမဆံုးေန႕တြင္ မလုပ္ဘူး ဟုညည္းညဴမိလွ်င္အလုပ္ျပဳတ္မွာကုိေတြးပူမိေသာေၾကာင့္ အနားရွိလက္အိတ္ကုိေကာက္ဝတ္ကာ ပန္းကန္မ်ားတစ္ခ်ပ္ခ်င္းစီ စတင္ေဆးပါေတာ့သည္။ပန္းကန္ေဆး ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဟာသေလးတစ္ခု သြားသတိရမိ၏။ “မင္းဂ်ပန္မွာ အုိင္ဒုိးဘေဂးဆန္ အလုပ္ လုပ္တယ္မလားကြ” ဆုိသည့္ဟာသေလးတစ္ခု ေခါင္းထဲဒိန္းကနဲ ေရာက္သြား၏။ ဟာသက ဂ်ပန္မွာဟုသာေျပာေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အဂၤလန္မွာ ဘေဂးဆန္ ေနရပါလား ဟူ၍ေတြးမိကာ အားငယ္စိတ္ကေလးဝင္သြားမိခဲ့သည္။ အေတြးမ်ားတလည္လည္ျဖင့္ ပန္းကန္ေဆးေနေသာ က်ေနာ့္အား အလုပ္ရွိအလုပ္ဝန္ထမ္းမတစ္ဦးက
“ပန္းကန္ေတြျမန္ျမန္ေဆးေလ....ၾကာလုိက္တာေဆးတာ....စင္ေအာင္လဲေဆး”
လုိ႕ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တရုတ္မတစ္ေယာက္ဘုိက်ျခင္းကုုိ စတင္ခံလုိက္ရသည္။
က်ေနာ္၏စိတ္ဓာတ္ကပင္ သူတစ္ပါးေျပာသည္ကုိ ျပန္မေျပာရဲ အင္မတန္နားလည္ေပးတတ္သည္လားမသိ က်ေနာ္သူမအား “ဟုတ္” ဟူေသာစကားတစ္ခြန္းမွအပ တျခားစကားေျပာမထြက္ခဲ့။
ပန္းကန္မ်ား အားလံုးစင္ၾကယ္ေအာင္ေဆးေၾကာျပီးတကာလ က်ေနာ္ဘာလုပ္ရမလဲဟု မန္ေနဂ်ာကုိသြားေမးေတာ့ သူက ဆုိင္အဝင္ဝနားကုိေခၚသြားျပီး
"ေအး ...ဘာလုပ္ရမယ္ အရင္မေျပာခင္ ဒီဆုိင္အေၾကာင္းေလး အရင္ေျပာထားရမယ္.."
မန္ေနဂ်ာစကားအစ ခ်ီလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္
တကယ္ဆုိ ခုနက ပန္းကန္ေတြမေဆးခင္ကတည္းက ေျပာရမယ့္စကားမဟုတ္ပါလားဗ်ာ..အခုေတာ့....
မန္ေနဂ်ာမွ ဆက္၍.....
"ဒီဆုိင္က ဘူေဖး (Buffet) ဆုိင္....သတ္သတ္လြတ္ၾကီးပဲေရာင္းတဲ့ဆုိင္....ေအး အေရးၾကီးတာ တစ္ခုေျပာထားရမယ္....လာတဲ့Customer ေတြကုိ ဒီဆုိင္ဟာ သတ္သတ္လြတ္ဆုိင္ပါလုိ႕ လံုးဝအရင္မေျပာရဘူး...ၾကားလား..သူတုိ႕က ေမးမွသာ ေျပာ...."
ေအာ္...တရုတ္ေတြလည္ပံုမ်ား...သတ္သတ္လြတ္မွန္းသိလွ်င္ လူေတြလာမစားၾကမွာစုိးလုိ႕တဲ့.....
သူကဆက္၍
"မင္းဒီမွာရပ္ေစာင့္ေန..Customer လာရင္တံခါးဖြင့္ေပး...ျပီးရင္လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္စားမွာလဲေမး..ျပီးရင္ ေဟာဟုိ နားမွာထားထားတဲ့ ပန္းကန္ခ်ပ္ေတြယူျပီး စားပြဲတစ္ေနရာကုိလုိက္ပုိ႕...ျပီးရင္သူတုိ႕ေသာက္ခ်င္တဲ့ အေအးကုိမွာ....ျပီးရင္အေအးသြားပုိ႕ေပးျပီး ဒီမွာလာျပန္ေစာင့္ေန။ ဒါမင္းအလုပ္ပဲ။..."
မန္ေနဂ်ာရွင္းျပျပီးေနာက္ က်ေနာ္လုပ္ရမည့္ တာဝန္ကုိအနည္းငယ္သိလုိက္မိသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူေျပာသည့္အတုိင္း တံခါးဝနားတြင္ လက္ကေလးပုိက္၍ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ ဒါကုိျမင္ေသာ မန္ေနဂ်ာက ေျပးလာကာ....
“လက္ပုိက္ထားလုိ႕မရဘူး....လက္ေနာက္ပစ္ထား”
ေတာက္....က်ေနာ့္စိတ္ထဲအေတာ္ေလသြား၏....ငါစားေသာက္ဆုိင္မွာလုပ္ေနတာလား စစ္တပ္ထဲေရာက္ေနတာမ်ားလားဟုပင္ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္မိလုိက္၏။
သုိ႕ေသာ္သူေျပာသည့္အတုိင္းေနကာ Customer အလာကုိေစာင့္ေနခုိက္ အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္အထိ Customer မလာသျဖင့္က်ေနာ္မတ္တပ္ရပ္ရ ေညာင္းလာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အနားရွိခံုတစ္ခုုဆြဲကာ ထုိင္ခ်လုိက္သည္ႏွင့္...
ဟုိဂ်ပု မန္ေနဂ်ာအေျပးလာကာ....
“မင္း ထုိင္လုိ႕မရဘူး..မတ္တပ္ရပ္ေနရမယ္...”
သူဒီတစ္ခါလာေျပာသည္ကုိ က်ေနာ္တကယ္သေဘာမေပါက္လုိက္...သုိ႕ေသာ္ သူ႕အားလွည့္ကာ ေခါင္းေလးညိတ္ ျပံဳးျပလုိ္က္ျပီး ဟုိဘက္ကုိသာလွည့္ေနလုိက္၏။
ထုိအခါ ဂ်ပုမန္ေနဂ်ာအနည္းငယ္တင္းသြားပံုရတယ္....အသံနည္းနည္းက်ယ္စြာျဖင့္က်ေနာ့္နာမည္ ေအာ္ေခၚကာ
“မင္း ဒီမွာထုိင္လုိ႕မရဘူး...ထ ..ထ ...”
ဒီတစ္ခါက်ေနာ္သေဘာေပါက္သြားျပီ....သူက ဒီမွာထုိင္လုိ႕မရဘူး ဟုေျပာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အျခားခံုတစ္ခုသုိ႕ေျပာင္းေရႊ႕ထုိင္လုိက္သည္။
ဂ်ပုမန္ေနဂ်ာ ပုိမုိေပါက္ကြဲသြားကာ....
“မင္းငါ့ကုိ ရြဲ႕ေနတာလား...မင္းကုိငါ ဟုိမွာမထုိင္နဲ႕ ဒီမွာထုိင္လုိ႕ေျပာတာမဟုုတ္ဘူး...လံုးဝ လံုးဝ ထုိင္လုိ႕မရဘူး....နားလည္ျပီလား...အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိ ထုိင္လုိ႕မရဘူး...ဟုိနားမွာပဲ ရပ္ေန....သြား”
ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္ရွက္လဲရွက္..ေဒါသလဲထြက္ကာ သူေျပာသလုိပင္ ရပ္ျမဲရပ္ေနလုိက္၏....
မတ္တပ္ရပ္ရင္း ခုနက အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိျပန္ေတြးမိကာ ရင္ထဲဝမ္းနည္းမိျပန္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ့္ပထမဦးဆံုးအလုပ္မုိ႕ အလုပ္အေၾကာင္းနားမလည္၍ လုပ္မိသည္ကုိ နားမလည္၊ ငါပုုိက္ဆံေပးထားတာ ငါလုုပ္ခုိင္းတာလုပ္ရမယ္ ဆုိသည့္လူမဆန္သည့္ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦး၏ ဆက္ဆံေျပာဆုိမႈမ်ားကုိ ပထမဦးဆံုုးေန႕တြင္ခံလုိက္ရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္၏....။
ဒီအခ်ိန္တြင္ မိဘေမတၱာကုိ သြားေျပးသတိရမိလုိက္၏....“အေဖ အေမတုိ႕သာဆုိ ငါ့ကုိဒီလုိေလသံနဲ႕ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး” ဟူ၍မိဘေမတၱာအရိပ္ကုိ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ တမ္းတမိခဲ့၏။
ရင္ထဲဘယ္ေလာက္ပင္ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း
“ငါဒီမွာတစ္ေယာက္တည္းပါလား...ငါ့ေဘးမွာ အားေပးစကားေျပာႏိုင္မယ့္ ငါ့မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြတစ္ေယာက္မွ မရွိပါလား၊ ငါထိုင္ငုိမိလဲ ငုိရံုသာရွိမွာပါလား”
ဟူေသာ အသိဝင္လာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္ရည္တစ္စက္မွ်မထြက္ခဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕တဲ့ျပႆနာ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအလုိလုိေပၚသာသျဖင့္ ဆက္လက္တင္းခံကာ လုပ္ရမည္အလုပ္ကုိသာ မွန္မွန္လုပ္ခဲ့၏။
အလုပ္နားခ်ိန္တြင္ သူတုိ႕ဆုိင္တြင္ေရာင္းေသာ စားစရာမ်ားကုိသာစားျပီး ထုိအခန္းက်ဥ္းေလးထဲသုိ႕ ဝင္ကာ အနားယူေနလုိက္ရ၏။ ေဘးနံရံႏွစ္ခ်ပ္လံုးအလုံကာထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေျခေထာက္ဆံ့စရာေနရာ မရွိ၊ တင္ပါးတစ္ခ်ပ္တင္ႏိုင္ရံုေနရာေလးတြင္ထုိင္ကာ က်ေနာ္၏အခ်ိန္ၾကာေညာင္းစြာ မတ္တပ္ရပ္၍ေညာင္းညာေနေသာ ေျခေထာက္အား ဆုပ္နယ္ႏွိပ္ေပးျပီး ခဏတာအနားယူခဲ့ရသည္။
ညေနအလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ ပန္းကန္အခ်ပ္ေပါင္းမ်ားစြာတစ္ခါထပ္ေဆးရျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့အရင္လုိၾကာမေနေတာ့ပဲ အနည္းငယ္ျမန္လာသည္ကုိ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ရိပ္မိခဲ့၏။ ျပီးေနာက္
တံျမက္စည္းလွဲျပီး ၾကမ္းပါတုိက္ခဲ့ရသည္ ဆုိပါေတာ့....တကယ့္ကုိ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ေတြလုပ္ေနရပါလား ဟုက်ေနာ္လုပ္ေနရင္း ေတြးကာဝမ္းနည္းမိျပန္၏။ ဒီအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္အေဖေျပာလုိက္ေသာစကားကုိ သြားသတိရမိလုိက္သည္။ “လုပ္ေပ့ေစ၊ ဒါမွ ဒီေကာင္ပုိက္ဆံအေၾကာင္းနားလည္မွာ...ဘဝအေၾကာင္းနားလည္မွာ” ဟူေသာ အေဖ့၏ဂရုဏာေဒါသျဖင့္ေျပာခဲ့ေသာ စကားေလးက်ေနာ့္နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနေတာ့၏။
အားလံုးရွင္းလင္းျပီ မျပန္ခင္က်ေနာ့္အား မန္ေနဂ်ာကေခၚကာ....
“ေရာ့...ဒါမင္းအတြက္ လုပ္အားခ.....တစ္နာရီ ၃ ေပါင္နဲ႕ ၁၀ နာရီလုပ္အားခ”
က်ေနာ့္လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ အဂၤလန္ေပါင္ ၃၀။
က်ေနာ္ဒီပုိက္ဆံေလးကုိၾကည့္ကာ ဝမ္းသာျခင္းတစ္ဝက္ ဝမ္းနည္းျခင္းတစ္ဝက္ျဖစ္ကာ မ်က္ရည္ဝဲခဲ့မိ၏။
ဝမ္းသာျခင္းမွာ က်ေနာ့္၏ပထမဆံုးကိုယ္ရွာလုိ႕ရတဲ့လုပ္အားခေလးႏွင့္ က်ေနာ့္အေဖ၊ အေမတုိ႕ကုိ ကန္ေတာ့ရေတာ့မည္ ကုိၾကိဳေတြးမိ၍ျဖစ္သည္။
ဝမ္းနည္းျခင္းမွာကား က်ေနာ္ဒီ ပုိက္ဆံ ၃၀ ေလးရဖုိ႕၁၀ နာရီလုံးလံုး အပင္ပန္းခံကာ ရလာသည္ကုိ အေဖႏွင့္ အေမတုုိ႕သိလွ်င္ က်ေနာ္ကန္ေတာ့မည့္ ဒီပုိက္ဆံကုိလက္ခံပါ့မလား ဟူ၍စိတ္ထဲဝမ္းနည္းေၾကကြဲ မိျပန္ပါေတာ့သည္......။
ဆုိင္မွထြက္၍ အိမ္ျပန္ခါနီး မန္ေနဂ်ာအေဝးမွ လွမ္းအသိေပးလုိက္သည့္စကား....
“မင္း မနက္ျဖန္ အိပ္သာေဆးရမယ့္ အလွည့္က်တယ္”


ဆက္ရန္

အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၆)

ဒီေန႕ အဂၤလန္ေရာက္တာသံုးလျပည့္ေသာေန႕.....
အဂၤလန္ႏွင့္အစစအရာရာအနည္းငယ္ေနသားတက်ျဖစ္လာသည္...သုိ႕ေသာ္...
ေဆာင္းတြင္းပုိင္းျဖစ္၍ မခံစားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ခ်မ္းစိမ့္လွ၏....အိမ္ထဲမွာပင္လွ်င္ အေႏြးထည္အထပ္ထပ္ဝတ္ကာေကြးေနရသည့္အေျခအေနပင္....
"ကလင္ ကလင္ ကလင္"
လက္ကုိင္ဖုန္းမွ ဖုန္းဝင္လာသျဖင့္ထကုိင္လုိက္ရာ...
"ဟဲလုိ...တား စြဲ...အန္တီပါ..."
မည္သုိ႕ပင္အစစအရာရာအဆင္ေျပပါသည္ေျပာေျပာ ဒီက်ေနာ့္နာမည္ကုိပီေအာင္မေခၚႏုိင္ေသးေသာ ထုိအန္တီီၾကီးအသံၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကခ်ံဴးခ်ံဴးက်သြားသည္.....
"ဟုတ္ အန္တီေျပာပါ..."
က်ေနာ္ဟန္မပ်က္ျပန္ေျပာလုိက္ရာ တစ္ဖက္မွ
"ေအး..တား...အန္တီတားအတြက္အလုပ္တစ္ခုခုရွာေပးမလုိ႕....တားအားရင္အန္တီလာေခၚမယ္...ျပီးရင္အန္တီသိတဲ့ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာအလုပ္ေျပာေပးမယ္..."
ဘာစာမွမသင္ခ်င္ေသာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းဖြင့္ကာမွ်မၾကာေသး ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ထားတယ္ဆုိျပီးပိတ္ထားတာ ဒီေန႕ဆုိ၂ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ အားေနမည့္အတူတူ အလုပ္ကေလးထြက္လုပ္ရင္ပုိက္ဆံေလးမ်ားရမည္ဟူေသာအၾကံျဖင့္...
"ဟုတ္ အန္တီ..က်ေနာ္လုပ္မယ္...အခုထြက္ခဲ့လုိက္မယ္..."
ဟုဆုိကာ ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္အလုပ္ထြက္ရွာၾကေလသည္....
ပထမဆုိင္....
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တုိ႕စကားမ်ားေျပာေနၾကသည္...က်ေနာ္ကအေဝးမွာသာေန၍ၾကည့္ေနရာမွ ထုိအန္တီထြက္လာျပီး...
"အင္း...ဒီဆုိင္ကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...အလုပ္အေတြ႕အၾကံဳရမယ္..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံမရဘူး...အလကားလုပ္ေပးရမွာ....လာ..ေနာက္တစ္ဆုိင္သြားေမးမယ္..."
သူေျပာ၍သာက်ေနာ္ေခါင္းညိတ္လုိက္ရသည္...ဘာလုိ႕ဒီဆုိင္က ပိုုက္ဆံ(လုုပ္အားခ)မေပးလဲဟုက်ေနာ္မသိေခ်....
ထုုိ႕ေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိဆုုိင္ေလးမွာထြက္လုုိက္သည္ႏွင့္ ဆုုိင္ရွိဆုိင္းဘုတ္ေလးအားအျမန္လွမ္းဖတ္လုိက္သည္
"The Charity Shop"
ေတာက္....ဘယ္ေပးမလဲ...Charity shop ဆုိမွေတာ့ အေဟာင္းေတြျပန္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္... Volunteer လုုပ္ရမည့္အလုပ္ကုုိမွ မယ္မယ္ကလာေမးတာကုိး.....
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...ပုိက္ဆံအပုိေငြေလးစုမည္ဟုၾကံထားေသာက်ေနာ္မွာ volunteer အလုပ္ႏွင့္လာတိုုးေနသျဖင့္ျဖစ္သည္....ေနရင္းထုိင္ရင္းမုန္႕ဟင္းခါးကုိ အေၾကာ္ပါထည့္စားရမည့္ကိန္းဆုိက္ေန၏....မျဖစ္ေခ်...
ဒုတိယဆုိင္....
အဂၤလိပ္စာလုံး M အၾကီးၾကီးေရးထားေသာဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္သြားလုိက္သည္...ထုိအန္တီၾကီးကေတာ့ အေရွ႕ကေန ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့ႏွင့္အရင္ဝင္သြား၏....
အတြင္းသုိ႕ေရာက္လုိက္သည္ႏွင့္ေတြ႕လုိက္ရသည့္ျမင္ကြင္းမွာ အံ့ၾသစရာ
လူရာေပါင္းမ်ားစြာတုိးၾကိတ္ေနၾကသည္မွာ ေက်ာက္ခမန္းလိလိပင္.....
"အန္တီ..ဒီလူေတြဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ...."
က်ေနာ္သိခ်င္လြန္း၍အန္တီၾကီးအားေမးလုိက္ေတာ့
"ဒါအလုပ္လာေလ်ွာက္တဲ့သူေတြေလ......"
"ဗ်ာ...."
သူေျပာလုိက္သည္ႏွင့္က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္တဝက္ေပ်ာက္သြား၏...
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူမ်ားအလုပ္လာေလွ်ာက္ေနျပီဆုိလွ်င္က်ေနာ့္လုိအခုမွေရာက္စ အဂၤလိပ္စာမေတာက္တစ္ေခါက္ေျပာသူ အညတရတစ္ေယာက္အတြက္ေနရာက်န္ေတာ့မည္အဟုတ္ေခ်.....
ထုိေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိအန္တီၾကီးအား
"အန္တီ...က်ေနာ္ဒီမွာမလုပ္ခ်င္ဘူး.....တျခားေနရာသြားရွာရေအာင္...ဒါနဲ႕ဒီဆုိင္နာမည္ကဘာလဲအန္တီ..."
ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူေတြလုပ္ခ်င္လြန္းလွပါတယ္ဆုိသည့္ထုိဆုိင္နာမည္ကုိ က်ေနာ္သိမွျဖစ္မည္ဟုေတြးကာ ေမးလုိက္သည္....
"ဒါ MacDonald's ေလ တားရဲ႕"
သူေျပာျပ၍ထုိဆုိင္နာမည္ကုိမွတ္ထားလုိက္သည္  .. ေနာက္ေနာင္ျဖတ္သြားလွ်င္ပင္အလုပ္ဝင္မေလွ်ာက္မိေစရန္ ကုုိယ့္ကုိယ္ကုိသတိေပးထားလုိက္၏...
တတိယဆုိင္....
"ေရွာင္ရြိရြိ စံုစံုေခြ႕စံုစံုေခြ႕...နီေဟာင္လား...အီးရူ အီးရူ..."
အျခားမဟုတ္ေခ်......ထုိဒုတိယဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလုိက္ရသည္စကားသံမ်ား.....
ေတာက္.....အဂၤလန္လာတာ အဂၤလိပ္ဆုိင္ေတြမွာလုပ္ရမယ္ၾကံတာ....အခုေပါက္ေဖာ္ၾကီးဆုိင္ေရာက္ေနပါေကာလား......
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တရုတ္လုိမ်ားေျပာေနၾကသည္ကုုိ က်ေနာ္အေဝးမွသာၾကည့္ေနခဲ့ျပန္သည္...
"ေဟာင္ ေဟာင္ ေဟာင္..."
သူုုတုိ႕ခဏၾကာေဟာင္ျပီးထုိအန္တီျပန္ထြက္လာျပီ...
"တား.....ဒီဆုိင္ကေတာ့ တရုုတ္စားေသာက္ဆုိင္ေလ...သူကလူလုိေနတယ္တဲ့...ပုိက္ဆံေပးမယ္တဲ့..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံကေတာ့နည္းမယ္...သူကတစ္နာရီ ၃ေပါင္(စတာလင္)ေပးမယ္တဲ့...."
ထုိအန္တီေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အလြန္စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္....စဥ္းစားၾကည့္ပါ...တစ္နာရီ ၃ေပါင္သာရမည့္အလုပ္.....က်ေနာ္အျပင္မွာထမင္းတစ္ခါစားလွ်င္ပင္ အနည္းဆံုုး ၅ေပါင္အထက္ရွိသည့္အခိ်န္တြင္ က်ေနာ့္၏လုပ္အားခမွာ တစ္နာရီမွ ၃ေပါင္သာရွိေနမည္....မကုိက္ေခ်....သုိ႕ေသာ္...က်ေနာ္နည္းနည္းစဥ္းစားသည္....ပထမအလုပ္ထက္စာလွ်င္ ဒီအလုပ္က ပုိက္ဆံနည္းနည္းပုိရမည္...ထမင္းလဲစားရမည္..အိမ္မွာဘာမွမလုပ္ပဲေနမည္ထက္စာလွ်င္ ပုိက္ဆံနည္းနည္းရလဲ နည္းနည္းသံုုးရမည္ ကုိက်ေနာ္စဥ္းစားမိ၍ .....
"ေအာ္..ဟုတ္..ဒါဆုိက်ေနာ္လုပ္မယ္ေလ....ခဏတျဖဳတ္ေပါ့....."
ထုိအန္တီလဲ သူ႕လက္ကလြတ္ ျဗြတ္ဆုိသကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္ဒီအလုပ္ေရြးလုုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပဲ မ်က္ႏွာခ်က္ခ်င္းျပံဳးသြားကာ ဆုိင္ရွင္ဆီခ်က္ခ်င္းသြားေျပာေပး၏.....
ခဏအၾကာတြင္ဆုိင္ရွင္က က်ေနာ့္အားစကားနည္းနည္းေျပာမည္ဟုေျပာေသာေၾကာင့္က်ေနာ္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ပင္ ဝင္သြားခဲ့သည္.....
က်ေနာ္သည္ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္က တရုတ္စကားနည္းနည္းသင္ထားသျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ႏွင့္ေမးထူးေခၚေျပာမ်ား နည္းနည္းေျပာလုိက္သျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ကသေဘာက်သြားသည္လားမသိ......ေနာက္ေန႕အလုပ္စဆင္းရန္က်ေနာ့္အားမွာလုိက္ပါေတာ့သည္.....

ဆက္ရန္......