ျဖစ္ရပ္မွန္ ရသ

Total Pageviews

Thursday, 5 January 2012

အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၆)

ဒီေန႕ အဂၤလန္ေရာက္တာသံုးလျပည့္ေသာေန႕.....
အဂၤလန္ႏွင့္အစစအရာရာအနည္းငယ္ေနသားတက်ျဖစ္လာသည္...သုိ႕ေသာ္...
ေဆာင္းတြင္းပုိင္းျဖစ္၍ မခံစားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ခ်မ္းစိမ့္လွ၏....အိမ္ထဲမွာပင္လွ်င္ အေႏြးထည္အထပ္ထပ္ဝတ္ကာေကြးေနရသည့္အေျခအေနပင္....
"ကလင္ ကလင္ ကလင္"
လက္ကုိင္ဖုန္းမွ ဖုန္းဝင္လာသျဖင့္ထကုိင္လုိက္ရာ...
"ဟဲလုိ...တား စြဲ...အန္တီပါ..."
မည္သုိ႕ပင္အစစအရာရာအဆင္ေျပပါသည္ေျပာေျပာ ဒီက်ေနာ့္နာမည္ကုိပီေအာင္မေခၚႏုိင္ေသးေသာ ထုိအန္တီီၾကီးအသံၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကခ်ံဴးခ်ံဴးက်သြားသည္.....
"ဟုတ္ အန္တီေျပာပါ..."
က်ေနာ္ဟန္မပ်က္ျပန္ေျပာလုိက္ရာ တစ္ဖက္မွ
"ေအး..တား...အန္တီတားအတြက္အလုပ္တစ္ခုခုရွာေပးမလုိ႕....တားအားရင္အန္တီလာေခၚမယ္...ျပီးရင္အန္တီသိတဲ့ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာအလုပ္ေျပာေပးမယ္..."
ဘာစာမွမသင္ခ်င္ေသာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းဖြင့္ကာမွ်မၾကာေသး ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ထားတယ္ဆုိျပီးပိတ္ထားတာ ဒီေန႕ဆုိ၂ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ အားေနမည့္အတူတူ အလုပ္ကေလးထြက္လုပ္ရင္ပုိက္ဆံေလးမ်ားရမည္ဟူေသာအၾကံျဖင့္...
"ဟုတ္ အန္တီ..က်ေနာ္လုပ္မယ္...အခုထြက္ခဲ့လုိက္မယ္..."
ဟုဆုိကာ ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္အလုပ္ထြက္ရွာၾကေလသည္....
ပထမဆုိင္....
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တုိ႕စကားမ်ားေျပာေနၾကသည္...က်ေနာ္ကအေဝးမွာသာေန၍ၾကည့္ေနရာမွ ထုိအန္တီထြက္လာျပီး...
"အင္း...ဒီဆုိင္ကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...အလုပ္အေတြ႕အၾကံဳရမယ္..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံမရဘူး...အလကားလုပ္ေပးရမွာ....လာ..ေနာက္တစ္ဆုိင္သြားေမးမယ္..."
သူေျပာ၍သာက်ေနာ္ေခါင္းညိတ္လုိက္ရသည္...ဘာလုိ႕ဒီဆုိင္က ပိုုက္ဆံ(လုုပ္အားခ)မေပးလဲဟုက်ေနာ္မသိေခ်....
ထုုိ႕ေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိဆုုိင္ေလးမွာထြက္လုုိက္သည္ႏွင့္ ဆုုိင္ရွိဆုိင္းဘုတ္ေလးအားအျမန္လွမ္းဖတ္လုိက္သည္
"The Charity Shop"
ေတာက္....ဘယ္ေပးမလဲ...Charity shop ဆုိမွေတာ့ အေဟာင္းေတြျပန္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္... Volunteer လုုပ္ရမည့္အလုပ္ကုုိမွ မယ္မယ္ကလာေမးတာကုိး.....
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...ပုိက္ဆံအပုိေငြေလးစုမည္ဟုၾကံထားေသာက်ေနာ္မွာ volunteer အလုပ္ႏွင့္လာတိုုးေနသျဖင့္ျဖစ္သည္....ေနရင္းထုိင္ရင္းမုန္႕ဟင္းခါးကုိ အေၾကာ္ပါထည့္စားရမည့္ကိန္းဆုိက္ေန၏....မျဖစ္ေခ်...
ဒုတိယဆုိင္....
အဂၤလိပ္စာလုံး M အၾကီးၾကီးေရးထားေသာဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္သြားလုိက္သည္...ထုိအန္တီၾကီးကေတာ့ အေရွ႕ကေန ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့ႏွင့္အရင္ဝင္သြား၏....
အတြင္းသုိ႕ေရာက္လုိက္သည္ႏွင့္ေတြ႕လုိက္ရသည့္ျမင္ကြင္းမွာ အံ့ၾသစရာ
လူရာေပါင္းမ်ားစြာတုိးၾကိတ္ေနၾကသည္မွာ ေက်ာက္ခမန္းလိလိပင္.....
"အန္တီ..ဒီလူေတြဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ...."
က်ေနာ္သိခ်င္လြန္း၍အန္တီၾကီးအားေမးလုိက္ေတာ့
"ဒါအလုပ္လာေလ်ွာက္တဲ့သူေတြေလ......"
"ဗ်ာ...."
သူေျပာလုိက္သည္ႏွင့္က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္တဝက္ေပ်ာက္သြား၏...
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူမ်ားအလုပ္လာေလွ်ာက္ေနျပီဆုိလွ်င္က်ေနာ့္လုိအခုမွေရာက္စ အဂၤလိပ္စာမေတာက္တစ္ေခါက္ေျပာသူ အညတရတစ္ေယာက္အတြက္ေနရာက်န္ေတာ့မည္အဟုတ္ေခ်.....
ထုိေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိအန္တီၾကီးအား
"အန္တီ...က်ေနာ္ဒီမွာမလုပ္ခ်င္ဘူး.....တျခားေနရာသြားရွာရေအာင္...ဒါနဲ႕ဒီဆုိင္နာမည္ကဘာလဲအန္တီ..."
ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူေတြလုပ္ခ်င္လြန္းလွပါတယ္ဆုိသည့္ထုိဆုိင္နာမည္ကုိ က်ေနာ္သိမွျဖစ္မည္ဟုေတြးကာ ေမးလုိက္သည္....
"ဒါ MacDonald's ေလ တားရဲ႕"
သူေျပာျပ၍ထုိဆုိင္နာမည္ကုိမွတ္ထားလုိက္သည္  .. ေနာက္ေနာင္ျဖတ္သြားလွ်င္ပင္အလုပ္ဝင္မေလွ်ာက္မိေစရန္ ကုုိယ့္ကုိယ္ကုိသတိေပးထားလုိက္၏...
တတိယဆုိင္....
"ေရွာင္ရြိရြိ စံုစံုေခြ႕စံုစံုေခြ႕...နီေဟာင္လား...အီးရူ အီးရူ..."
အျခားမဟုတ္ေခ်......ထုိဒုတိယဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလုိက္ရသည္စကားသံမ်ား.....
ေတာက္.....အဂၤလန္လာတာ အဂၤလိပ္ဆုိင္ေတြမွာလုပ္ရမယ္ၾကံတာ....အခုေပါက္ေဖာ္ၾကီးဆုိင္ေရာက္ေနပါေကာလား......
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တရုတ္လုိမ်ားေျပာေနၾကသည္ကုုိ က်ေနာ္အေဝးမွသာၾကည့္ေနခဲ့ျပန္သည္...
"ေဟာင္ ေဟာင္ ေဟာင္..."
သူုုတုိ႕ခဏၾကာေဟာင္ျပီးထုိအန္တီျပန္ထြက္လာျပီ...
"တား.....ဒီဆုိင္ကေတာ့ တရုုတ္စားေသာက္ဆုိင္ေလ...သူကလူလုိေနတယ္တဲ့...ပုိက္ဆံေပးမယ္တဲ့..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံကေတာ့နည္းမယ္...သူကတစ္နာရီ ၃ေပါင္(စတာလင္)ေပးမယ္တဲ့...."
ထုိအန္တီေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အလြန္စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္....စဥ္းစားၾကည့္ပါ...တစ္နာရီ ၃ေပါင္သာရမည့္အလုပ္.....က်ေနာ္အျပင္မွာထမင္းတစ္ခါစားလွ်င္ပင္ အနည္းဆံုုး ၅ေပါင္အထက္ရွိသည့္အခိ်န္တြင္ က်ေနာ့္၏လုပ္အားခမွာ တစ္နာရီမွ ၃ေပါင္သာရွိေနမည္....မကုိက္ေခ်....သုိ႕ေသာ္...က်ေနာ္နည္းနည္းစဥ္းစားသည္....ပထမအလုပ္ထက္စာလွ်င္ ဒီအလုပ္က ပုိက္ဆံနည္းနည္းပုိရမည္...ထမင္းလဲစားရမည္..အိမ္မွာဘာမွမလုပ္ပဲေနမည္ထက္စာလွ်င္ ပုိက္ဆံနည္းနည္းရလဲ နည္းနည္းသံုုးရမည္ ကုိက်ေနာ္စဥ္းစားမိ၍ .....
"ေအာ္..ဟုတ္..ဒါဆုိက်ေနာ္လုပ္မယ္ေလ....ခဏတျဖဳတ္ေပါ့....."
ထုိအန္တီလဲ သူ႕လက္ကလြတ္ ျဗြတ္ဆုိသကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္ဒီအလုပ္ေရြးလုုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပဲ မ်က္ႏွာခ်က္ခ်င္းျပံဳးသြားကာ ဆုိင္ရွင္ဆီခ်က္ခ်င္းသြားေျပာေပး၏.....
ခဏအၾကာတြင္ဆုိင္ရွင္က က်ေနာ့္အားစကားနည္းနည္းေျပာမည္ဟုေျပာေသာေၾကာင့္က်ေနာ္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ပင္ ဝင္သြားခဲ့သည္.....
က်ေနာ္သည္ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္က တရုတ္စကားနည္းနည္းသင္ထားသျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ႏွင့္ေမးထူးေခၚေျပာမ်ား နည္းနည္းေျပာလုိက္သျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ကသေဘာက်သြားသည္လားမသိ......ေနာက္ေန႕အလုပ္စဆင္းရန္က်ေနာ့္အားမွာလုိက္ပါေတာ့သည္.....

ဆက္ရန္......

Followers