ကံ ေကာင္းေထာက္မစြာ ဘဝမွာပထမဦးဆံုး အလုပ္တစ္ခု စရျပီဟူေသာ ပီတိေလး ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ကာ အေဖ အေမထံသုိ႕ ဖုန္းဆက္ေျပာၾကားေတာ့ အေမက
"သားရယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ ပင္ပန္းရင္စာမလုပ္ႏုိင္ပဲေနမွာေပ့ါ" လုိ႕ အေမက မိခင္ေမတၱာျပည့္ဝစြာျဖင့္ တားျမစ္လုိက္ေပမယ့္ အေဖက
"ဘာလုိ႕မလုပ္ရမွာလဲ လုပ္ေပ့ေစ၊ ဒါမွဒီေကာင္ ဘဝအေၾကာင္း၊ ပုိက္ဆံအေၾကာင္းနားလည္မွာ၊ ပုိက္ဆံရွာရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆုိတာ နားလည္မွာ၊ လုပ္ေပ့ေစ။ သား ဟိတ္ေကာင္ လုပ္"
ဖခင္ထံမွ ဘာမွထပ္စဥ္းစားေတာ့မယ့္ပံုမေပၚတဲ့ ျပတ္သားတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ က်ေနာ္နာခံလုိက္ရေခ်ျပီ။
ထုိည တစ္ညလုံးအိပ္မေပ်ာ္.....အလုပ္လုပ္လုိ႕ ပုိက္ဆံရရင္ ဘာသံုးမယ္ဆုိတာကုိ ၾကိဳေတြးေနမိတူရဲ႕။
ေနာက္ေန႕နံနက္ အလုပ္စလုပ္ျပီ။ ပထမေန႕...........
အလုပ္ခ်ိန္အမွီေရာက္ရန္ အိမ္မွေစာလွ်င္စြာထြက္ရျပီ.....ေနာက္က်ေတာ့မွာလား ေနာက္က်ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ဆုိတဲ့ စုိးရိမ္စိတ္ေတြကလဲ လူကုိထုိးစြေနျပီ......London Underground ကုိ Londoner (လန္ဒန္ကရလာတဲ့ အနာမဟုတ္) လန္ဒန္မွာေနသူ ေတြလုိေျမပံုမပါ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္စြာ မစီးႏုိင္ေသးေတာ့ ေျမပံုေလး စမ္းစမ္းစမ္းစမ္းျဖင့္ ေရာက္လုိရာအရပ္ကုိ အလွ်င္သြားခဲ့ရျပီ။
ေရာက္ပါျပီ အလုပ္လုပ္ရမယ့္ တရုတ္ဆုိင္ေလး......
ၾကည့္ပါဦး....လွလုိက္တဲ့ဆုိင္ေလးပါလား.....ပန္းစည္း ပန္းအုိး ေၾကြအုိး ကုလားထုိင္ အျပင္အဆင္က အစ .....လွလုိက္တဲ့ေနရာေလး.....က်ေနာ္လုပ္ရမည့္ေနရာကုိ London တြင္ အေကာင္းစားဟုေျပာရမည့္ဆုိင္ထဲတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ဟု က်ေနာ္စိတ္ထဲထင္ခဲ့မိ၏။
က်ေနာ္ေရာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း မန္ေနဂ်ာထံသြားေျပာေတာ့ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ့္ အေပၚအက်ီနဲ႕အိတ္ ထားလုိ႕ရမယ့္ ေနရာေလးဆီေခၚသြားပါျပီ......
ဆုိ္င္ရဲ႕ေထာင့္ေလးတစ္ေနရာ.....တံခါးေလးတစ္ခုု....မန္ေနဂ်ာက လက္ညိဳးထုိးျပလုိ႕ က်ေနာ္ထုိတံခါးေလးကုိအဖြင့္လုိက္
“ကၽြိ”
တံခါးမွာအဆံုးထိေအာင္ပင္ ဖြင့္၍မရပဲတစ္ဝက္မွာတင္ တစ္သြား၏။ ဘာမ်ားခုေနဘာလိမ့္ ဟုလွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ ထုိင္စရာ ခုံေလးတစ္ခု ခု ေနသည္ကုိျမင္လုိက္ရသည္။ ဒါႏွင့္ အခန္းကုိၾကည့္ရန္ေမာ့ၾကည္အလုိက္....
ပါကင္ဘူးမ်ားအထပ္ထပ္စီထည့္ထားေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခု....မည္မွ်က်ဥ္းသည္ဆုိလွ်င္ ထုိပါကင္ဘူးမ်ားစီထည့္ထားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္လူတစ္ေယာက္စာမတ္တပ္ရပ္ႏုိင္ယံုမွ် ေနရာေလးသာက်န္ေတာ့၏။ ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းဖုိ႕ဆုိရာ ေဝးေလာ့။ ခုနက ခု ေနသည္ဆုိေသာ ခံုေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ထမင္းစားနားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဝင္ထုိင္နားေနရန္ျဖစ္သည္ကုိ မန္ေနဂ်ာေျပာျပျပီးျဖစ္၍ က်ေနာ္ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေလးေပါက္သြား၏။ သုိ႕ေသာ္ဘာမွမျဖစ္....“ထုိင္ရျပီးေရာ” ဟုေတြးကာ ဘာမွမေျပာခဲ့....ထုိင္ျပီးေျခေထာက္ဆံ့စရာေနရာပင္ မရွိေသာ္ညားလဲ အညည္းညဴခဲ့....“ေျခဆင္းထုိင္ရင္ ေသြးဆင္းမ်ား၍ေျခေထာက္ေတာင္ေယာင္တတ္ေသးတယ္” ဟု ကုုိယ့္ကုိယ္ကုုိေက်နပ္ေအာင္ပင္ ႏွစ္သိမ့္ထားလုိက္၏။
ပစၥည္းမ်ားထား၍ အလုပ္လုပ္ရန္အက်ီေလးသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျပန္လုပ္၊ ေကာ္လာေလးေကာ့ေနေအာင္ျပန္လုပ္၊ ေဘာင္းဘီေပၚ ဖုုန္ေလးေတြမ်ားရွိေနမလားအထင္ႏွင့္ ဟုိခါဒီခါလုပ္ျပီး ဘြတ္ဖိနပ္အသံ ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ အသံေလးထြက္ေအာင္ ေျခသံျပင္းျပင္းေလးေလွ်ာက္လာအခုိက္ .....
မန္ေနဂ်ာကလွမ္း၍......
“လာ ဒီမွာပန္းကန္လာေဆး”
ယခုပင္ ဝတ္ထားေသာအဝတ္မ်ားသြားျပန္ခၽြတ္ကာ ပလာတာေၾကာ္မည့္လူတစ္ေယာက္ဝတ္သည့္ အဝတ္မ်ားသြားျပန္လဲခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္မွာ အမွန္ပင္။
ဘယ့္ႏွယ့္ ဒီမွာဝတ္ထားတာကုိမွ အားမနာ ပန္းကန္လာေဆးခုိင္းရသလား လုိ႕ေတာင္စိတ္ထဲေျပာမိ၏။ သုုိ႕ေသာ္ဘာမွမေျပာ။ တစ္ခ်ပ္ ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ေတာ့ ေဆးတတ္ပါရဲ႕အေတြးႏွင့္ေဆးရန္ ျပင္ဆင္ခုိက္....
ျမင္လုိက္ရသည္ျမင္ကြင္း.....
ေၾကြပန္းကန္အျဖဴခ်ပ္မ်ားထပ္ထားသည္မွာ အခ်ပ္ေပါင္း ၃၀ ခန္႕......ေဘစင္ေဘးမွာပုံထားသည္မ်ားကုိေတြ႕လုိက္ရ၍ က်ေနာ္ငုိင္က်သြား၏။ အိမ္မွာေနစဥ္အခါက သူမ်ားပန္းကန္ေဆးဖုိ႕ေနေနသာသာ ကုိယ့္ပန္းကန္ေတာင္ကုိယ္မေဆးခဲ့တဲ့ေကာင္ မင္းဒီတစ္ခါေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲကြာ လုိ႕ပင္စိတ္ထဲေရရြတ္မိလုိက္၏။
သုိ႕ေသာ္ အလုပ္ပထမဆံုးေန႕တြင္ မလုပ္ဘူး ဟုညည္းညဴမိလွ်င္အလုပ္ျပဳတ္မွာကုိေတြးပူမိေသာေၾကာင့္ အနားရွိလက္အိတ္ကုိေကာက္ဝတ္ကာ ပန္းကန္မ်ားတစ္ခ်ပ္ခ်င္းစီ စတင္ေဆးပါေတာ့သည္။ပန္းကန္ေဆး ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဟာသေလးတစ္ခု သြားသတိရမိ၏။ “မင္းဂ်ပန္မွာ အုိင္ဒုိးဘေဂးဆန္ အလုပ္ လုပ္တယ္မလားကြ” ဆုိသည့္ဟာသေလးတစ္ခု ေခါင္းထဲဒိန္းကနဲ ေရာက္သြား၏။ ဟာသက ဂ်ပန္မွာဟုသာေျပာေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အဂၤလန္မွာ ဘေဂးဆန္ ေနရပါလား ဟူ၍ေတြးမိကာ အားငယ္စိတ္ကေလးဝင္သြားမိခဲ့သည္။ အေတြးမ်ားတလည္လည္ျဖင့္ ပန္းကန္ေဆးေနေသာ က်ေနာ့္အား အလုပ္ရွိအလုပ္ဝန္ထမ္းမတစ္ဦးက
“ပန္းကန္ေတြျမန္ျမန္ေဆးေလ....ၾကာလုိက္တာေဆးတာ....စင္ေအာင္လဲေဆး”
လုိ႕ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တရုတ္မတစ္ေယာက္ဘုိက်ျခင္းကုုိ စတင္ခံလုိက္ရသည္။
က်ေနာ္၏စိတ္ဓာတ္ကပင္ သူတစ္ပါးေျပာသည္ကုိ ျပန္မေျပာရဲ အင္မတန္နားလည္ေပးတတ္သည္လားမသိ က်ေနာ္သူမအား “ဟုတ္” ဟူေသာစကားတစ္ခြန္းမွအပ တျခားစကားေျပာမထြက္ခဲ့။
ပန္းကန္မ်ား အားလံုးစင္ၾကယ္ေအာင္ေဆးေၾကာျပီးတကာလ က်ေနာ္ဘာလုပ္ရမလဲဟု မန္ေနဂ်ာကုိသြားေမးေတာ့ သူက ဆုိင္အဝင္ဝနားကုိေခၚသြားျပီး
"ေအး ...ဘာလုပ္ရမယ္ အရင္မေျပာခင္ ဒီဆုိင္အေၾကာင္းေလး အရင္ေျပာထားရမယ္.."
မန္ေနဂ်ာစကားအစ ခ်ီလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္
တကယ္ဆုိ ခုနက ပန္းကန္ေတြမေဆးခင္ကတည္းက ေျပာရမယ့္စကားမဟုတ္ပါလားဗ်ာ..အခုေတာ့....
မန္ေနဂ်ာမွ ဆက္၍.....
"ဒီဆုိင္က ဘူေဖး (Buffet) ဆုိင္....သတ္သတ္လြတ္ၾကီးပဲေရာင္းတဲ့ဆုိင္....ေအး အေရးၾကီးတာ တစ္ခုေျပာထားရမယ္....လာတဲ့Customer ေတြကုိ ဒီဆုိင္ဟာ သတ္သတ္လြတ္ဆုိင္ပါလုိ႕ လံုးဝအရင္မေျပာရဘူး...ၾကားလား..သူတုိ႕က ေမးမွသာ ေျပာ...."
ေအာ္...တရုတ္ေတြလည္ပံုမ်ား...သတ္သတ္လြတ္မွန္းသိလွ်င္ လူေတြလာမစားၾကမွာစုိးလုိ႕တဲ့.....
သူကဆက္၍
"မင္းဒီမွာရပ္ေစာင့္ေန..Customer လာရင္တံခါးဖြင့္ေပး...ျပီးရင္လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္စားမွာလဲေမး..ျပီးရင္ ေဟာဟုိ နားမွာထားထားတဲ့ ပန္းကန္ခ်ပ္ေတြယူျပီး စားပြဲတစ္ေနရာကုိလုိက္ပုိ႕...ျပီးရင္သူတုိ႕ေသာက္ခ်င္တဲ့ အေအးကုိမွာ....ျပီးရင္အေအးသြားပုိ႕ေပးျပီး ဒီမွာလာျပန္ေစာင့္ေန။ ဒါမင္းအလုပ္ပဲ။..."
မန္ေနဂ်ာရွင္းျပျပီးေနာက္ က်ေနာ္လုပ္ရမည့္ တာဝန္ကုိအနည္းငယ္သိလုိက္မိသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူေျပာသည့္အတုိင္း တံခါးဝနားတြင္ လက္ကေလးပုိက္၍ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ ဒါကုိျမင္ေသာ မန္ေနဂ်ာက ေျပးလာကာ....
“လက္ပုိက္ထားလုိ႕မရဘူး....လက္ေနာက္ပစ္ထား”
ေတာက္....က်ေနာ့္စိတ္ထဲအေတာ္ေလသြား၏....ငါစားေသာက္ဆုိင္မွာလုပ္ေနတာလား စစ္တပ္ထဲေရာက္ေနတာမ်ားလားဟုပင္ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္မိလုိက္၏။
သုိ႕ေသာ္သူေျပာသည့္အတုိင္းေနကာ Customer အလာကုိေစာင့္ေနခုိက္ အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္အထိ Customer မလာသျဖင့္က်ေနာ္မတ္တပ္ရပ္ရ ေညာင္းလာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အနားရွိခံုတစ္ခုုဆြဲကာ ထုိင္ခ်လုိက္သည္ႏွင့္...
ဟုိဂ်ပု မန္ေနဂ်ာအေျပးလာကာ....
“မင္း ထုိင္လုိ႕မရဘူး..မတ္တပ္ရပ္ေနရမယ္...”
သူဒီတစ္ခါလာေျပာသည္ကုိ က်ေနာ္တကယ္သေဘာမေပါက္လုိက္...သုိ႕ေသာ္ သူ႕အားလွည့္ကာ ေခါင္းေလးညိတ္ ျပံဳးျပလုိ္က္ျပီး ဟုိဘက္ကုိသာလွည့္ေနလုိက္၏။
ထုိအခါ ဂ်ပုမန္ေနဂ်ာအနည္းငယ္တင္းသြားပံုရတယ္....အသံနည္းနည္းက်ယ္စြာျဖင့္က်ေနာ့္နာမည္ ေအာ္ေခၚကာ
“မင္း ဒီမွာထုိင္လုိ႕မရဘူး...ထ ..ထ ...”
ဒီတစ္ခါက်ေနာ္သေဘာေပါက္သြားျပီ....သူက ဒီမွာထုိင္လုိ႕မရဘူး ဟုေျပာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အျခားခံုတစ္ခုသုိ႕ေျပာင္းေရႊ႕ထုိင္လုိက္သည္။
ဂ်ပုမန္ေနဂ်ာ ပုိမုိေပါက္ကြဲသြားကာ....
“မင္းငါ့ကုိ ရြဲ႕ေနတာလား...မင္းကုိငါ ဟုိမွာမထုိင္နဲ႕ ဒီမွာထုိင္လုိ႕ေျပာတာမဟုုတ္ဘူး...လံုးဝ လံုးဝ ထုိင္လုိ႕မရဘူး....နားလည္ျပီလား...အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိ ထုိင္လုိ႕မရဘူး...ဟုိနားမွာပဲ ရပ္ေန....သြား”
ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္ရွက္လဲရွက္..ေဒါသလဲထြက္ကာ သူေျပာသလုိပင္ ရပ္ျမဲရပ္ေနလုိက္၏....
မတ္တပ္ရပ္ရင္း ခုနက အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိျပန္ေတြးမိကာ ရင္ထဲဝမ္းနည္းမိျပန္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ့္ပထမဦးဆံုးအလုပ္မုိ႕ အလုပ္အေၾကာင္းနားမလည္၍ လုပ္မိသည္ကုိ နားမလည္၊ ငါပုုိက္ဆံေပးထားတာ ငါလုုပ္ခုိင္းတာလုပ္ရမယ္ ဆုိသည့္လူမဆန္သည့္ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦး၏ ဆက္ဆံေျပာဆုိမႈမ်ားကုိ ပထမဦးဆံုုးေန႕တြင္ခံလုိက္ရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္၏....။
ဒီအခ်ိန္တြင္ မိဘေမတၱာကုိ သြားေျပးသတိရမိလုိက္၏....“အေဖ အေမတုိ႕သာဆုိ ငါ့ကုိဒီလုိေလသံနဲ႕ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး” ဟူ၍မိဘေမတၱာအရိပ္ကုိ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ တမ္းတမိခဲ့၏။
ရင္ထဲဘယ္ေလာက္ပင္ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း
“ငါဒီမွာတစ္ေယာက္တည္းပါလား...ငါ့ေဘးမွာ အားေပးစကားေျပာႏိုင္မယ့္ ငါ့မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြတစ္ေယာက္မွ မရွိပါလား၊ ငါထိုင္ငုိမိလဲ ငုိရံုသာရွိမွာပါလား”
ဟူေသာ အသိဝင္လာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္ရည္တစ္စက္မွ်မထြက္ခဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕တဲ့ျပႆနာ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအလုိလုိေပၚသာသျဖင့္ ဆက္လက္တင္းခံကာ လုပ္ရမည္အလုပ္ကုိသာ မွန္မွန္လုပ္ခဲ့၏။
အလုပ္နားခ်ိန္တြင္ သူတုိ႕ဆုိင္တြင္ေရာင္းေသာ စားစရာမ်ားကုိသာစားျပီး ထုိအခန္းက်ဥ္းေလးထဲသုိ႕ ဝင္ကာ အနားယူေနလုိက္ရ၏။ ေဘးနံရံႏွစ္ခ်ပ္လံုးအလုံကာထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေျခေထာက္ဆံ့စရာေနရာ မရွိ၊ တင္ပါးတစ္ခ်ပ္တင္ႏိုင္ရံုေနရာေလးတြင္ထုိင္ကာ က်ေနာ္၏အခ်ိန္ၾကာေညာင္းစြာ မတ္တပ္ရပ္၍ေညာင္းညာေနေသာ ေျခေထာက္အား ဆုပ္နယ္ႏွိပ္ေပးျပီး ခဏတာအနားယူခဲ့ရသည္။
ညေနအလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ ပန္းကန္အခ်ပ္ေပါင္းမ်ားစြာတစ္ခါထပ္ေဆးရျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့အရင္လုိၾကာမေနေတာ့ပဲ အနည္းငယ္ျမန္လာသည္ကုိ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ရိပ္မိခဲ့၏။ ျပီးေနာက္
တံျမက္စည္းလွဲျပီး ၾကမ္းပါတုိက္ခဲ့ရသည္ ဆုိပါေတာ့....တကယ့္ကုိ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ေတြလုပ္ေနရပါလား ဟုက်ေနာ္လုပ္ေနရင္း ေတြးကာဝမ္းနည္းမိျပန္၏။ ဒီအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္အေဖေျပာလုိက္ေသာစကားကုိ သြားသတိရမိလုိက္သည္။ “လုပ္ေပ့ေစ၊ ဒါမွ ဒီေကာင္ပုိက္ဆံအေၾကာင္းနားလည္မွာ...ဘဝအေၾကာင္းနားလည္မွာ” ဟူေသာ အေဖ့၏ဂရုဏာေဒါသျဖင့္ေျပာခဲ့ေသာ စကားေလးက်ေနာ့္နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနေတာ့၏။
အားလံုးရွင္းလင္းျပီ မျပန္ခင္က်ေနာ့္အား မန္ေနဂ်ာကေခၚကာ....
“ေရာ့...ဒါမင္းအတြက္ လုပ္အားခ.....တစ္နာရီ ၃ ေပါင္နဲ႕ ၁၀ နာရီလုပ္အားခ”
က်ေနာ့္လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ အဂၤလန္ေပါင္ ၃၀။
က်ေနာ္ဒီပုိက္ဆံေလးကုိၾကည့္ကာ ဝမ္းသာျခင္းတစ္ဝက္ ဝမ္းနည္းျခင္းတစ္ဝက္ျဖစ္ကာ မ်က္ရည္ဝဲခဲ့မိ၏။
ဝမ္းသာျခင္းမွာ က်ေနာ့္၏ပထမဆံုးကိုယ္ရွာလုိ႕ရတဲ့လုပ္အားခေလးႏွင့္ က်ေနာ့္အေဖ၊ အေမတုိ႕ကုိ ကန္ေတာ့ရေတာ့မည္ ကုိၾကိဳေတြးမိ၍ျဖစ္သည္။
ဝမ္းနည္းျခင္းမွာကား က်ေနာ္ဒီ ပုိက္ဆံ ၃၀ ေလးရဖုိ႕၁၀ နာရီလုံးလံုး အပင္ပန္းခံကာ ရလာသည္ကုိ အေဖႏွင့္ အေမတုုိ႕သိလွ်င္ က်ေနာ္ကန္ေတာ့မည့္ ဒီပုိက္ဆံကုိလက္ခံပါ့မလား ဟူ၍စိတ္ထဲဝမ္းနည္းေၾကကြဲ မိျပန္ပါေတာ့သည္......။
ဆုိင္မွထြက္၍ အိမ္ျပန္ခါနီး မန္ေနဂ်ာအေဝးမွ လွမ္းအသိေပးလုိက္သည့္စကား....
“မင္း မနက္ျဖန္ အိပ္သာေဆးရမယ့္ အလွည့္က်တယ္”
ဆက္ရန္
Friday, 25 May 2012
Thursday, 5 January 2012
အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၆)
ဒီေန႕ အဂၤလန္ေရာက္တာသံုးလျပည့္ေသာေန႕.....
အဂၤလန္ႏွင့္အစစအရာရာအနည္းငယ္ေနသားတက်ျဖစ္လာသည္...သုိ႕ေသာ္...
ေဆာင္းတြင္းပုိင္းျဖစ္၍ မခံစားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ခ်မ္းစိမ့္လွ၏....အိမ္ထဲမွာပင္လွ်င္ အေႏြးထည္အထပ္ထပ္ဝတ္ကာေကြးေနရသည့္အေျခအေနပင္....
"ကလင္ ကလင္ ကလင္"
လက္ကုိင္ဖုန္းမွ ဖုန္းဝင္လာသျဖင့္ထကုိင္လုိက္ရာ...
"ဟဲလုိ...တား စြဲ...အန္တီပါ..."
မည္သုိ႕ပင္အစစအရာရာအဆင္ေျပပါသည္ေျပာေျပာ ဒီက်ေနာ့္နာမည္ကုိပီေအာင္မေခၚႏုိင္ေသးေသာ ထုိအန္တီီၾကီးအသံၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကခ်ံဴးခ်ံဴးက်သြားသည္.....
"ဟုတ္ အန္တီေျပာပါ..."
က်ေနာ္ဟန္မပ်က္ျပန္ေျပာလုိက္ရာ တစ္ဖက္မွ
"ေအး..တား...အန္တီတားအတြက္အလုပ္တစ္ခုခုရွာေပးမလုိ႕....တားအားရင္အန္တီလာေခၚမယ္...ျပီးရင္အန္တီသိတဲ့ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာအလုပ္ေျပာေပးမယ္..."
ဘာစာမွမသင္ခ်င္ေသာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းဖြင့္ကာမွ်မၾကာေသး ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ထားတယ္ဆုိျပီးပိတ္ထားတာ ဒီေန႕ဆုိ၂ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ အားေနမည့္အတူတူ အလုပ္ကေလးထြက္လုပ္ရင္ပုိက္ဆံေလးမ်ားရမည္ဟူေသာအၾကံျဖင့္...
"ဟုတ္ အန္တီ..က်ေနာ္လုပ္မယ္...အခုထြက္ခဲ့လုိက္မယ္..."
ဟုဆုိကာ ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္အလုပ္ထြက္ရွာၾကေလသည္....
ပထမဆုိင္....
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တုိ႕စကားမ်ားေျပာေနၾကသည္...က်ေနာ္ကအေဝးမွာသာေန၍ၾကည့္ေနရာမွ ထုိအန္တီထြက္လာျပီး...
"အင္း...ဒီဆုိင္ကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...အလုပ္အေတြ႕အၾကံဳရမယ္..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံမရဘူး...အလကားလုပ္ေပးရမွာ....လာ..ေနာက္တစ္ဆုိင္သြားေမးမယ္..."
သူေျပာ၍သာက်ေနာ္ေခါင္းညိတ္လုိက္ရသည္...ဘာလုိ႕ဒီဆုိင္က ပိုုက္ဆံ(လုုပ္အားခ)မေပးလဲဟုက်ေနာ္မသိေခ်....
ထုုိ႕ေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိဆုုိင္ေလးမွာထြက္လုုိက္သည္ႏွင့္ ဆုုိင္ရွိဆုိင္းဘုတ္ေလးအားအျမန္လွမ္းဖတ္လုိက္သည္
"The Charity Shop"
ေတာက္....ဘယ္ေပးမလဲ...Charity shop ဆုိမွေတာ့ အေဟာင္းေတြျပန္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္... Volunteer လုုပ္ရမည့္အလုပ္ကုုိမွ မယ္မယ္ကလာေမးတာကုိး.....
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...ပုိက္ဆံအပုိေငြေလးစုမည္ဟုၾကံထားေသာက်ေနာ္မွာ volunteer အလုပ္ႏွင့္လာတိုုးေနသျဖင့္ျဖစ္သည္....ေနရင္းထုိင္ရင္းမုန္႕ဟင္းခါးကုိ အေၾကာ္ပါထည့္စားရမည့္ကိန္းဆုိက္ေန၏....မျဖစ္ေခ်...
ဒုတိယဆုိင္....
အဂၤလိပ္စာလုံး M အၾကီးၾကီးေရးထားေသာဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္သြားလုိက္သည္...ထုိအန္တီၾကီးကေတာ့ အေရွ႕ကေန ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့ႏွင့္အရင္ဝင္သြား၏....
အတြင္းသုိ႕ေရာက္လုိက္သည္ႏွင့္ေတြ႕လုိက္ရသည့္ျမင္ကြင္းမွာ အံ့ၾသစရာ
လူရာေပါင္းမ်ားစြာတုိးၾကိတ္ေနၾကသည္မွာ ေက်ာက္ခမန္းလိလိပင္.....
"အန္တီ..ဒီလူေတြဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ...."
က်ေနာ္သိခ်င္လြန္း၍အန္တီၾကီးအားေမးလုိက္ေတာ့
"ဒါအလုပ္လာေလ်ွာက္တဲ့သူေတြေလ......"
"ဗ်ာ...."
သူေျပာလုိက္သည္ႏွင့္က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္တဝက္ေပ်ာက္သြား၏...
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူမ်ားအလုပ္လာေလွ်ာက္ေနျပီဆုိလွ်င္က်ေနာ့္လုိအခုမွေရာက္စ အဂၤလိပ္စာမေတာက္တစ္ေခါက္ေျပာသူ အညတရတစ္ေယာက္အတြက္ေနရာက်န္ေတာ့မည္အဟုတ္ေခ်.....
ထုိေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိအန္တီၾကီးအား
"အန္တီ...က်ေနာ္ဒီမွာမလုပ္ခ်င္ဘူး.....တျခားေနရာသြားရွာရေအာင္...ဒါနဲ႕ဒီဆုိင္နာမည္ကဘာလဲအန္တီ..."
ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူေတြလုပ္ခ်င္လြန္းလွပါတယ္ဆုိသည့္ထုိဆုိင္နာမည္ကုိ က်ေနာ္သိမွျဖစ္မည္ဟုေတြးကာ ေမးလုိက္သည္....
"ဒါ MacDonald's ေလ တားရဲ႕"
သူေျပာျပ၍ထုိဆုိင္နာမည္ကုိမွတ္ထားလုိက္သည္ .. ေနာက္ေနာင္ျဖတ္သြားလွ်င္ပင္အလုပ္ဝင္မေလွ်ာက္မိေစရန္ ကုုိယ့္ကုိယ္ကုိသတိေပးထားလုိက္၏...
တတိယဆုိင္....
"ေရွာင္ရြိရြိ စံုစံုေခြ႕စံုစံုေခြ႕...နီေဟာင္လား...အီးရူ အီးရူ..."
အျခားမဟုတ္ေခ်......ထုိဒုတိယဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလုိက္ရသည္စကားသံမ်ား.....
ေတာက္.....အဂၤလန္လာတာ အဂၤလိပ္ဆုိင္ေတြမွာလုပ္ရမယ္ၾကံတာ....အခုေပါက္ေဖာ္ၾကီးဆုိင္ေရာက္ေနပါေကာလား......
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တရုတ္လုိမ်ားေျပာေနၾကသည္ကုုိ က်ေနာ္အေဝးမွသာၾကည့္ေနခဲ့ျပန္သည္...
"ေဟာင္ ေဟာင္ ေဟာင္..."
သူုုတုိ႕ခဏၾကာေဟာင္ျပီးထုိအန္တီျပန္ထြက္လာျပီ...
"တား.....ဒီဆုိင္ကေတာ့ တရုုတ္စားေသာက္ဆုိင္ေလ...သူကလူလုိေနတယ္တဲ့...ပုိက္ဆံေပးမယ္တဲ့..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံကေတာ့နည္းမယ္...သူကတစ္နာရီ ၃ေပါင္(စတာလင္)ေပးမယ္တဲ့...."
ထုိအန္တီေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အလြန္စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္....စဥ္းစားၾကည့္ပါ...တစ္နာရီ ၃ေပါင္သာရမည့္အလုပ္.....က်ေနာ္အျပင္မွာထမင္းတစ္ခါစားလွ်င္ပင္ အနည္းဆံုုး ၅ေပါင္အထက္ရွိသည့္အခိ်န္တြင္ က်ေနာ့္၏လုပ္အားခမွာ တစ္နာရီမွ ၃ေပါင္သာရွိေနမည္....မကုိက္ေခ်....သုိ႕ေသာ္...က်ေနာ္နည္းနည္းစဥ္းစားသည္....ပထမအလုပ္ထက္စာလွ်င္ ဒီအလုပ္က ပုိက္ဆံနည္းနည္းပုိရမည္...ထမင္းလဲစားရမည္..အိမ္မွာဘာမွမလုပ္ပဲေနမည္ထက္စာလွ်င္ ပုိက္ဆံနည္းနည္းရလဲ နည္းနည္းသံုုးရမည္ ကုိက်ေနာ္စဥ္းစားမိ၍ .....
"ေအာ္..ဟုတ္..ဒါဆုိက်ေနာ္လုပ္မယ္ေလ....ခဏတျဖဳတ္ေပါ့....."
ထုိအန္တီလဲ သူ႕လက္ကလြတ္ ျဗြတ္ဆုိသကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္ဒီအလုပ္ေရြးလုုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပဲ မ်က္ႏွာခ်က္ခ်င္းျပံဳးသြားကာ ဆုိင္ရွင္ဆီခ်က္ခ်င္းသြားေျပာေပး၏.....
ခဏအၾကာတြင္ဆုိင္ရွင္က က်ေနာ့္အားစကားနည္းနည္းေျပာမည္ဟုေျပာေသာေၾကာင့္က်ေနာ္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ပင္ ဝင္သြားခဲ့သည္.....
က်ေနာ္သည္ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္က တရုတ္စကားနည္းနည္းသင္ထားသျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ႏွင့္ေမးထူးေခၚေျပာမ်ား နည္းနည္းေျပာလုိက္သျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ကသေဘာက်သြားသည္လားမသိ......ေနာက္ေန႕အလုပ္စဆင္းရန္က်ေနာ့္အားမွာလုိက္ပါေတာ့သည္.....
ဆက္ရန္......
အဂၤလန္ႏွင့္အစစအရာရာအနည္းငယ္ေနသားတက်ျဖစ္လာသည္...သုိ႕ေသာ္...
ေဆာင္းတြင္းပုိင္းျဖစ္၍ မခံစားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ခ်မ္းစိမ့္လွ၏....အိမ္ထဲမွာပင္လွ်င္ အေႏြးထည္အထပ္ထပ္ဝတ္ကာေကြးေနရသည့္အေျခအေနပင္....
"ကလင္ ကလင္ ကလင္"
လက္ကုိင္ဖုန္းမွ ဖုန္းဝင္လာသျဖင့္ထကုိင္လုိက္ရာ...
"ဟဲလုိ...တား စြဲ...အန္တီပါ..."
မည္သုိ႕ပင္အစစအရာရာအဆင္ေျပပါသည္ေျပာေျပာ ဒီက်ေနာ့္နာမည္ကုိပီေအာင္မေခၚႏုိင္ေသးေသာ ထုိအန္တီီၾကီးအသံၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကခ်ံဴးခ်ံဴးက်သြားသည္.....
"ဟုတ္ အန္တီေျပာပါ..."
က်ေနာ္ဟန္မပ်က္ျပန္ေျပာလုိက္ရာ တစ္ဖက္မွ
"ေအး..တား...အန္တီတားအတြက္အလုပ္တစ္ခုခုရွာေပးမလုိ႕....တားအားရင္အန္တီလာေခၚမယ္...ျပီးရင္အန္တီသိတဲ့ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာအလုပ္ေျပာေပးမယ္..."
ဘာစာမွမသင္ခ်င္ေသာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းဖြင့္ကာမွ်မၾကာေသး ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ထားတယ္ဆုိျပီးပိတ္ထားတာ ဒီေန႕ဆုိ၂ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ အားေနမည့္အတူတူ အလုပ္ကေလးထြက္လုပ္ရင္ပုိက္ဆံေလးမ်ားရမည္ဟူေသာအၾကံျဖင့္...
"ဟုတ္ အန္တီ..က်ေနာ္လုပ္မယ္...အခုထြက္ခဲ့လုိက္မယ္..."
ဟုဆုိကာ ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္အလုပ္ထြက္ရွာၾကေလသည္....
ပထမဆုိင္....
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တုိ႕စကားမ်ားေျပာေနၾကသည္...က်ေနာ္ကအေဝးမွာသာေန၍ၾကည့္ေနရာမွ ထုိအန္တီထြက္လာျပီး...
"အင္း...ဒီဆုိင္ကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...အလုပ္အေတြ႕အၾကံဳရမယ္..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံမရဘူး...အလကားလုပ္ေပးရမွာ....လာ..ေနာက္တစ္ဆုိင္သြားေမးမယ္..."
သူေျပာ၍သာက်ေနာ္ေခါင္းညိတ္လုိက္ရသည္...ဘာလုိ႕ဒီဆုိင္က ပိုုက္ဆံ(လုုပ္အားခ)မေပးလဲဟုက်ေနာ္မသိေခ်....
ထုုိ႕ေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိဆုုိင္ေလးမွာထြက္လုုိက္သည္ႏွင့္ ဆုုိင္ရွိဆုိင္းဘုတ္ေလးအားအျမန္လွမ္းဖတ္လုိက္သည္
"The Charity Shop"
ေတာက္....ဘယ္ေပးမလဲ...Charity shop ဆုိမွေတာ့ အေဟာင္းေတြျပန္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္... Volunteer လုုပ္ရမည့္အလုပ္ကုုိမွ မယ္မယ္ကလာေမးတာကုိး.....
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...ပုိက္ဆံအပုိေငြေလးစုမည္ဟုၾကံထားေသာက်ေနာ္မွာ volunteer အလုပ္ႏွင့္လာတိုုးေနသျဖင့္ျဖစ္သည္....ေနရင္းထုိင္ရင္းမုန္႕ဟင္းခါးကုိ အေၾကာ္ပါထည့္စားရမည့္ကိန္းဆုိက္ေန၏....မျဖစ္ေခ်...
ဒုတိယဆုိင္....
အဂၤလိပ္စာလုံး M အၾကီးၾကီးေရးထားေသာဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္သြားလုိက္သည္...ထုိအန္တီၾကီးကေတာ့ အေရွ႕ကေန ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့ႏွင့္အရင္ဝင္သြား၏....
အတြင္းသုိ႕ေရာက္လုိက္သည္ႏွင့္ေတြ႕လုိက္ရသည့္ျမင္ကြင္းမွာ အံ့ၾသစရာ
လူရာေပါင္းမ်ားစြာတုိးၾကိတ္ေနၾကသည္မွာ ေက်ာက္ခမန္းလိလိပင္.....
"အန္တီ..ဒီလူေတြဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ...."
က်ေနာ္သိခ်င္လြန္း၍အန္တီၾကီးအားေမးလုိက္ေတာ့
"ဒါအလုပ္လာေလ်ွာက္တဲ့သူေတြေလ......"
"ဗ်ာ...."
သူေျပာလုိက္သည္ႏွင့္က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္တဝက္ေပ်ာက္သြား၏...
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူမ်ားအလုပ္လာေလွ်ာက္ေနျပီဆုိလွ်င္က်ေနာ့္လုိအခုမွေရာက္စ အဂၤလိပ္စာမေတာက္တစ္ေခါက္ေျပာသူ အညတရတစ္ေယာက္အတြက္ေနရာက်န္ေတာ့မည္အဟုတ္ေခ်.....
ထုိေၾကာင့္က်ေနာ္ထုိအန္တီၾကီးအား
"အန္တီ...က်ေနာ္ဒီမွာမလုပ္ခ်င္ဘူး.....တျခားေနရာသြားရွာရေအာင္...ဒါနဲ႕ဒီဆုိင္နာမည္ကဘာလဲအန္တီ..."
ထုိမွ်မ်ားျပားလွေသာလူေတြလုပ္ခ်င္လြန္းလွပါတယ္ဆုိသည့္ထုိဆုိင္နာမည္ကုိ က်ေနာ္သိမွျဖစ္မည္ဟုေတြးကာ ေမးလုိက္သည္....
"ဒါ MacDonald's ေလ တားရဲ႕"
သူေျပာျပ၍ထုိဆုိင္နာမည္ကုိမွတ္ထားလုိက္သည္ .. ေနာက္ေနာင္ျဖတ္သြားလွ်င္ပင္အလုပ္ဝင္မေလွ်ာက္မိေစရန္ ကုုိယ့္ကုိယ္ကုိသတိေပးထားလုိက္၏...
တတိယဆုိင္....
"ေရွာင္ရြိရြိ စံုစံုေခြ႕စံုစံုေခြ႕...နီေဟာင္လား...အီးရူ အီးရူ..."
အျခားမဟုတ္ေခ်......ထုိဒုတိယဆုိင္ထဲသုိ႕ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလုိက္ရသည္စကားသံမ်ား.....
ေတာက္.....အဂၤလန္လာတာ အဂၤလိပ္ဆုိင္ေတြမွာလုပ္ရမယ္ၾကံတာ....အခုေပါက္ေဖာ္ၾကီးဆုိင္ေရာက္ေနပါေကာလား......
ထုိအန္တီၾကီးႏွင့္ဆုိင္ရွင္တရုတ္လုိမ်ားေျပာေနၾကသည္ကုုိ က်ေနာ္အေဝးမွသာၾကည့္ေနခဲ့ျပန္သည္...
"ေဟာင္ ေဟာင္ ေဟာင္..."
သူုုတုိ႕ခဏၾကာေဟာင္ျပီးထုိအန္တီျပန္ထြက္လာျပီ...
"တား.....ဒီဆုိင္ကေတာ့ တရုုတ္စားေသာက္ဆုိင္ေလ...သူကလူလုိေနတယ္တဲ့...ပုိက္ဆံေပးမယ္တဲ့..ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံကေတာ့နည္းမယ္...သူကတစ္နာရီ ၃ေပါင္(စတာလင္)ေပးမယ္တဲ့...."
ထုိအန္တီေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အလြန္စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္....စဥ္းစားၾကည့္ပါ...တစ္နာရီ ၃ေပါင္သာရမည့္အလုပ္.....က်ေနာ္အျပင္မွာထမင္းတစ္ခါစားလွ်င္ပင္ အနည္းဆံုုး ၅ေပါင္အထက္ရွိသည့္အခိ်န္တြင္ က်ေနာ့္၏လုပ္အားခမွာ တစ္နာရီမွ ၃ေပါင္သာရွိေနမည္....မကုိက္ေခ်....သုိ႕ေသာ္...က်ေနာ္နည္းနည္းစဥ္းစားသည္....ပထမအလုပ္ထက္စာလွ်င္ ဒီအလုပ္က ပုိက္ဆံနည္းနည္းပုိရမည္...ထမင္းလဲစားရမည္..အိမ္မွာဘာမွမလုပ္ပဲေနမည္ထက္စာလွ်င္ ပုိက္ဆံနည္းနည္းရလဲ နည္းနည္းသံုုးရမည္ ကုိက်ေနာ္စဥ္းစားမိ၍ .....
"ေအာ္..ဟုတ္..ဒါဆုိက်ေနာ္လုပ္မယ္ေလ....ခဏတျဖဳတ္ေပါ့....."
ထုိအန္တီလဲ သူ႕လက္ကလြတ္ ျဗြတ္ဆုိသကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္ဒီအလုပ္ေရြးလုုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပဲ မ်က္ႏွာခ်က္ခ်င္းျပံဳးသြားကာ ဆုိင္ရွင္ဆီခ်က္ခ်င္းသြားေျပာေပး၏.....
ခဏအၾကာတြင္ဆုိင္ရွင္က က်ေနာ့္အားစကားနည္းနည္းေျပာမည္ဟုေျပာေသာေၾကာင့္က်ေနာ္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ပင္ ဝင္သြားခဲ့သည္.....
က်ေနာ္သည္ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္က တရုတ္စကားနည္းနည္းသင္ထားသျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ႏွင့္ေမးထူးေခၚေျပာမ်ား နည္းနည္းေျပာလုိက္သျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ကသေဘာက်သြားသည္လားမသိ......ေနာက္ေန႕အလုပ္စဆင္းရန္က်ေနာ့္အားမွာလုိက္ပါေတာ့သည္.....
ဆက္ရန္......
Friday, 2 September 2011
အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၅)
ေနာက္ေန႔ နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္.......
ေက်ာင္းသြားရန္ ထပ္ျပင္ဆင္ေနေသာက်ေနာ္.....
မေန႔က စာမသင္ခ်င္ေသာ ဆရာ ဒီေန႔ေတာ့ စာေတြအမ်ားၾကီး သင္ပါလိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ေက်ာင္းသုိ႔ ရင္ေကာ့ကာ ခ်ီတက္ခဲ့၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ....မေန႔ကေတြ႔ေသာဆရာမွ
"ေအာ္...မင္းလာျပီလား...သြား သြား...အေပၚထပ္ကုိတက္သြား....အဲ့မွာ ဆရာမတစ္ေယာက္စာသင္ေနလိမ့္မယ္...အဲ့ဒါမင္းတက္ရမယ့္ အတန္းပဲ...."
သုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္ အေပၚထပ္ရွိ စာသင္ေနေသာ အခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ စာသင္ေနေသာ ဆရာမမွာ အဂၤလိပ္မဟုတ္ပဲ အိႏၵိယမွ ကုလားဆရာမျဖစ္ေနေသာသည္က တစ္ေၾကာင္း....ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ အတန္းထဲသုိ႔ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ က်ေနာ္အပါအဝင္ အတန္းထဲတြင္ စုစုေပါင္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၆ေယာက္.....
က်ေနာ္ခံုတစ္ခံုတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက....
"ေအာ္...ေက်ာင္းသားအသစ္နဲ႔တူတယ္.....လာဒီအေရွ႕မွာ မင္းအေၾကာင္းနဲ႔ မင္းႏုိင္ငံအေၾကာင္းလာထြက္ေျပာ......"
"ဗ်ာ...."
ဆရာမထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ က်ေနာ္လာတက္သည့္ ဘာသာအမည္မွာ Business Management ျဖစ္ျပီး စာသင္ေသာအခါ ထုိဘာသာႏွင့္ပတ္သတ္သည့္စာမ်ား တစ္စြန္းတစ္စမွ် မသင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.....
ထုိသုိ႔ ဆရာမေျပာခိုင္းသျဖင့္ က်ေနာ္တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ထြက္ေျပာျပီး ၁နာရီခန္႕အၾကာတြင္ စာသင္ခ်ိန္ျပီးဆံုးသြားေၾကာင္း ေၾကညာသျဖင့္ ေခါင္းငို္က္ဆုိက္ကာ အိမ္သုိ႔သာေျခဦးလွည့္ခဲ့ေတာ့၏.....
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဗုိက္ဆာ၍ထမင္းစားရန္ ဆန္ကုိၾကည့္လုိက္ေသာအခါ မေလာက္ေတာ့သည္ကုိ သိရသျဖင့္ က်ေနာ့္အိမ္အနီးရွိ စတုိးဆုိင္တစ္ဆုိင္သို႔ထြက္လာခဲ့၏......
ထုိဆုိင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဆန္ေရာင္းသည့္ေနရာ ရွာမေတြ႕...က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္လဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဆန္ေရာင္းသကဲ့သုိ႔ အုိးဝုိင္းၾကီးထဲတြင္ ဆန္မ်ားထည့္ထားကာ လုိသလုိ ခ်ိန္ေရာင္းေနမည္ဟု သာစိတ္ထဲထင္၍ ရွာေနေသာေၾကာင့္ လံုးဝရွာမေတြ႔.....
ရွာမေတြ႔သည့္ အဆံုး ေဘးနားမွျဖတ္သြားေသာ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးအား....
"ဒီမွာခင္ဗ်ာ......က်ေနာ့္ကုိ ဆန္ရွိတဲ့ေနရာေလး ျပေပးပါလား...."
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္ငပိအသံကုိ နားမလည္သည္ထင့္.....က်ေနာ့္အား
"ေအာ္..မင္းက ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိခ်င္တာလား...မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္လုိခ်င္တာလား......"
သူေျပာလုိက္သည္ကုိ က်ေနာ့္ေရႊႈဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ကာ သေဘာေပါက္လုိက္သည္မွာ.....
"ေအာ္..ဒီလူ ငါ့ကုိ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လား....ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လားေမးတာျဖစ္မယ္..ေတာက္..ဒီေကာင္ကြာ ...ဒါေလးေတာင္မသိဘူး" ဟုပင္ထင္ကာ.....
"ေအာ္...ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္ေပါ့ဗ်......"
ထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ထုိသူမ်က္ႏွာက်ေနာ့္အား ျပံဴးျပကာ...
"ေအာ္....ဟုတ္ျပီ...အဲ့ဒါဆုိရင္ ဟုိးးးမွာေတြ႕လား....ဆုိင္ေလး..အဲ့ဒါ ကုလားဆုိင္...အဲ့မွာ ထမင္းေရာ ဟင္းေရာရတယ္...သြား သြား....သြား...."
"ဗ်ာ......."
ထုိသူ အဲ့လုိေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ေတြေဝသြားကာ ခဏအၾကာတြင္နားလည္လုိက္သည့္ အသိတစ္ခုက....
"ေအာ္...ဒီလူ ငါေျပာတဲ့ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ဆန္ဆုိတာကုိ ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိ႔နားလည္သြားတာကုိး...ေတာက္.. ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္ရယ္လုိရွိလုိ႔လား ငတံုးရဲ႕ ..."
ဟူ၍ေတြးမိကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္လဲတင္ ရယ္လဲရယ္မိျပန္ပါသည္.....
အဲ့ဒီေနာက္ ထုိသူ႕အား....
"ေအာ္....ေဆာရီး ေဆာရီး ...က်ေနာ္ေျပာတာ မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္ကုိ ေျပာတာပါ"
ဟုေျပာလုိက္မွ ထုိသူေနရာလုိက္ျပေသာအခါမွ က်ေနာ္အင္မတန္လုိခ်င္လွေသာ ဆန္ကုိေတြ႕လုိက္ရပါေတာ့၏.......
ဆန္ကုိထည့္ထားသည္မွာလဲ ျမန္မာျပည္မွာကဲ့သုိ႔ အိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ မဟုတ္ပဲ ေလးေထာင့္ဘူးေလးျဖင့္ ထုပ္ထားေသာအထုပ္ေလးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ရွာမေတြ႕သည္ကုိလဲ အမွတ္ရမိပါသည္....
ဒီလုိႏွင့္ ဘဝၾကီးက ျပီးသြားမည္လား......မဟုတ္ေသးပါ......
က်ေနာ့္ဘဝ၏ အၾကီးက်ယ္ဆံုး ပထမဆံုး ျပႆနာ တစ္ခုေပၚေပါက္လာေခ်ျပီ.....
ျပႆနာမွာ ဒီကစေလ၏....
မေတာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားေျပာ၍ ရရွိလာေသာ ထမင္းေလးအား အားရပါးရစားျပီးတစ္ကာလ ဝမ္းေတာ္မွ အစြမ္းေဖာ္လာသျဖင့္ အေျခတင္၍ေျပးရေလျပီ...
နားႏွင့္မနာ ဖဝါးႏွင့္နာဆုိသကဲ့သုိ႕....က်ေနာ္ေျပာရေခ်အံုုးမည္....
အစဦးပုိင္းတြင္ က်ေနာ္ဘာမွ သတိမထားမိေသး.....
ကိစၥဝိတ္စျပီးေသာအခါမွ က်ေနာ့္အထင္ျမန္မာျပည္မွာ ကဲ့သို႕ ေဘးဘက္တြင္ ေရပုိက္ေခါင္းေလး တစ္ခုရွိမည္ ဟုုပင္ေတြးကာ ေဘးဘီမၾကည့္ပဲ လက္ျဖင့္လုုိက္စမ္းေနခုုိက္....မည္သည့္အရာမွ်မထိမိ.....
သုုိ႕ႏွင့္ ေခါင္းလွည့္ကာရွာၾကည့္လုုိက္ေတာ့....ဘာဆုုိဘာမွမရွိ....
"ဟုိက္....."
က်ေနာ္ေသြးငယ္ထိပ္ေရာက္သြားျပီ...ဘာဆက္လုပ္ရပါ့.....ဒီအတုုိင္းၾကီး ျပန္ထြက္သြားျပန္လည္းမျဖစ္ေသး..
ေဘးဘီေဝ့ကာ တစ္ရူး သုိ႕မဟုုတ္ စကၠဴ အကူအညီတစ္ခုခုရလုိရျငား ရွာပါေသာ္လည္း....အခ်ည္းႏွီးသာ...
ဘာလုပ္၍ ဘာကုိင္ရမည္ကုိ မသိ....... ေနာက္ဆံုး အၾကံတစ္ခုေတာ့ ရသြား၏......
သုိ႕ေသာ္ ထုိအၾကံကုိ အားတင္းကာ မရွက္မေၾကာက္ လုပ္ရမည္ျဖစ္သည္.....
ထုိအၾကံကား အေကာင္းဆံုုးႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုုးဟု က်ေနာ္ယံုုၾကည္၍ အားတင္းကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္သည္မွာ .......
ေဘာင္းဘီေလးအား အသာဆြဲတင္.....အိမ္သာတံခါးအနီးသို႕ လိပ္သြားႏႈန္းျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕သြားကာ တံခါးေပါက္နားေရာက္သည္ႏွင့္.....တံခါးေလးအသာဖြင့္ အျပင္သုိ႕ေခါင္းေလးပ်ဴ၍.......
"HELP ME!! HELP ME!! PLEASE!!! HELP ME!!!..."
က်ေနာ့္၏ လိပ္ေခါင္းထြက္မတက္ အသံေၾကာင့္ အိမ္ထဲရွိ လူ သံုုးေလးေယာက္ အေျပးထြက္လာကာ က်ေနာ့္ကုိေတြ႕သည္ႏွင့္......
"What's happening? "
ဟုေမးေသာအခါ က်ေနာ္ တံခါးေပါက္မွေခါင္းေလးပ်ဴထြက္ေနရာမွ ရွိသမွ် သြား အကုန္ေပၚေအာင္ ျဖီးျပကာ.....
"ဟီးဟီး....က်ေနာ့္ကုိ တစိတ္ေလာက္ ကူညီပါလားဗ်ာ.....က်ေနာ့္ကုိ တစ္ရူးေလး နည္နည္းခ်ည္းပါလားဗ်ာ.... က်ေနာ္ အလြန္ဒုကၡေရာက္ေနလုိ႕ပါ ဒီအထဲမွာ......."
ဟုေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အားလံုုး က်ေနာ့္အား ဝုိင္းရယ္ၾကေတာ့၏.....
သူတုိ႕ကေတာ့ က်ေနာ္သူတုိ႕အား ရယ္စရာလုပ္ျပေနသည္အလား ထင္ကာ ရယ္ေနၾကေသာ္လည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲတြင္ က်ေနာ့္အား ေလွာင္ရယ္ေနသကဲ့သုိ႕ပင္ ခံစားရ၏.....သုိ႕ေသာ္ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့....သူတုိ႕ရယ္ သကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္လည္း လို္က္ရယ္ ခဲ့မိ၏.....
သုုိ႕ႏွင့္ သူတုိ႕ထဲက တစ္ေယာက္အကူအညီျဖင့္ က်ေနာ္ အားလံုုး အဆင္ေျပခဲ့သည္ ဆုိၾကပါဆုိ႕ရယ္.....
ထုိျဖစ္ရပ္မွ က်ေနာ္ သိလုိက္ရသည္ ဗဟုသုတ တစ္ခုမွာ အဂၤလန္ရွိ အိမ္သာမ်ားတြင္ ေရပုိက္ေခါင္း လံုးဝ မရွိ တစ္ရူးသာ သံုးၾကသည္ ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္........။
ဆက္ရန္....................
ေက်ာင္းသြားရန္ ထပ္ျပင္ဆင္ေနေသာက်ေနာ္.....
မေန႔က စာမသင္ခ်င္ေသာ ဆရာ ဒီေန႔ေတာ့ စာေတြအမ်ားၾကီး သင္ပါလိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ေက်ာင္းသုိ႔ ရင္ေကာ့ကာ ခ်ီတက္ခဲ့၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ....မေန႔ကေတြ႔ေသာဆရာမွ
"ေအာ္...မင္းလာျပီလား...သြား သြား...အေပၚထပ္ကုိတက္သြား....အဲ့မွာ ဆရာမတစ္ေယာက္စာသင္ေနလိမ့္မယ္...အဲ့ဒါမင္းတက္ရမယ့္ အတန္းပဲ...."
သုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္ အေပၚထပ္ရွိ စာသင္ေနေသာ အခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ စာသင္ေနေသာ ဆရာမမွာ အဂၤလိပ္မဟုတ္ပဲ အိႏၵိယမွ ကုလားဆရာမျဖစ္ေနေသာသည္က တစ္ေၾကာင္း....ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ အတန္းထဲသုိ႔ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ က်ေနာ္အပါအဝင္ အတန္းထဲတြင္ စုစုေပါင္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၆ေယာက္.....
က်ေနာ္ခံုတစ္ခံုတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက....
"ေအာ္...ေက်ာင္းသားအသစ္နဲ႔တူတယ္.....လာဒီအေရွ႕မွာ မင္းအေၾကာင္းနဲ႔ မင္းႏုိင္ငံအေၾကာင္းလာထြက္ေျပာ......"
"ဗ်ာ...."
ဆရာမထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ က်ေနာ္လာတက္သည့္ ဘာသာအမည္မွာ Business Management ျဖစ္ျပီး စာသင္ေသာအခါ ထုိဘာသာႏွင့္ပတ္သတ္သည့္စာမ်ား တစ္စြန္းတစ္စမွ် မသင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.....
ထုိသုိ႔ ဆရာမေျပာခိုင္းသျဖင့္ က်ေနာ္တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ထြက္ေျပာျပီး ၁နာရီခန္႕အၾကာတြင္ စာသင္ခ်ိန္ျပီးဆံုးသြားေၾကာင္း ေၾကညာသျဖင့္ ေခါင္းငို္က္ဆုိက္ကာ အိမ္သုိ႔သာေျခဦးလွည့္ခဲ့ေတာ့၏.....
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဗုိက္ဆာ၍ထမင္းစားရန္ ဆန္ကုိၾကည့္လုိက္ေသာအခါ မေလာက္ေတာ့သည္ကုိ သိရသျဖင့္ က်ေနာ့္အိမ္အနီးရွိ စတုိးဆုိင္တစ္ဆုိင္သို႔ထြက္လာခဲ့၏......
ထုိဆုိင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဆန္ေရာင္းသည့္ေနရာ ရွာမေတြ႕...က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္လဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဆန္ေရာင္းသကဲ့သုိ႔ အုိးဝုိင္းၾကီးထဲတြင္ ဆန္မ်ားထည့္ထားကာ လုိသလုိ ခ်ိန္ေရာင္းေနမည္ဟု သာစိတ္ထဲထင္၍ ရွာေနေသာေၾကာင့္ လံုးဝရွာမေတြ႔.....
ရွာမေတြ႔သည့္ အဆံုး ေဘးနားမွျဖတ္သြားေသာ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးအား....
"ဒီမွာခင္ဗ်ာ......က်ေနာ့္ကုိ ဆန္ရွိတဲ့ေနရာေလး ျပေပးပါလား...."
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္ငပိအသံကုိ နားမလည္သည္ထင့္.....က်ေနာ့္အား
"ေအာ္..မင္းက ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိခ်င္တာလား...မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္လုိခ်င္တာလား......"
သူေျပာလုိက္သည္ကုိ က်ေနာ့္ေရႊႈဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ကာ သေဘာေပါက္လုိက္သည္မွာ.....
"ေအာ္..ဒီလူ ငါ့ကုိ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လား....ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လားေမးတာျဖစ္မယ္..ေတာက္..ဒီေကာင္ကြာ ...ဒါေလးေတာင္မသိဘူး" ဟုပင္ထင္ကာ.....
"ေအာ္...ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္ေပါ့ဗ်......"
ထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ထုိသူမ်က္ႏွာက်ေနာ့္အား ျပံဴးျပကာ...
"ေအာ္....ဟုတ္ျပီ...အဲ့ဒါဆုိရင္ ဟုိးးးမွာေတြ႕လား....ဆုိင္ေလး..အဲ့ဒါ ကုလားဆုိင္...အဲ့မွာ ထမင္းေရာ ဟင္းေရာရတယ္...သြား သြား....သြား...."
"ဗ်ာ......."
ထုိသူ အဲ့လုိေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ေတြေဝသြားကာ ခဏအၾကာတြင္နားလည္လုိက္သည့္ အသိတစ္ခုက....
"ေအာ္...ဒီလူ ငါေျပာတဲ့ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ဆန္ဆုိတာကုိ ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိ႔နားလည္သြားတာကုိး...ေတာက္.. ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္ရယ္လုိရွိလုိ႔လား ငတံုးရဲ႕ ..."
ဟူ၍ေတြးမိကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္လဲတင္ ရယ္လဲရယ္မိျပန္ပါသည္.....
အဲ့ဒီေနာက္ ထုိသူ႕အား....
"ေအာ္....ေဆာရီး ေဆာရီး ...က်ေနာ္ေျပာတာ မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္ကုိ ေျပာတာပါ"
ဟုေျပာလုိက္မွ ထုိသူေနရာလုိက္ျပေသာအခါမွ က်ေနာ္အင္မတန္လုိခ်င္လွေသာ ဆန္ကုိေတြ႕လုိက္ရပါေတာ့၏.......
ဆန္ကုိထည့္ထားသည္မွာလဲ ျမန္မာျပည္မွာကဲ့သုိ႔ အိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ မဟုတ္ပဲ ေလးေထာင့္ဘူးေလးျဖင့္ ထုပ္ထားေသာအထုပ္ေလးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ရွာမေတြ႕သည္ကုိလဲ အမွတ္ရမိပါသည္....
ဒီလုိႏွင့္ ဘဝၾကီးက ျပီးသြားမည္လား......မဟုတ္ေသးပါ......
က်ေနာ့္ဘဝ၏ အၾကီးက်ယ္ဆံုး ပထမဆံုး ျပႆနာ တစ္ခုေပၚေပါက္လာေခ်ျပီ.....
ျပႆနာမွာ ဒီကစေလ၏....
မေတာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားေျပာ၍ ရရွိလာေသာ ထမင္းေလးအား အားရပါးရစားျပီးတစ္ကာလ ဝမ္းေတာ္မွ အစြမ္းေဖာ္လာသျဖင့္ အေျခတင္၍ေျပးရေလျပီ...
နားႏွင့္မနာ ဖဝါးႏွင့္နာဆုိသကဲ့သုိ႕....က်ေနာ္ေျပာရေခ်အံုုးမည္....
အစဦးပုိင္းတြင္ က်ေနာ္ဘာမွ သတိမထားမိေသး.....
ကိစၥဝိတ္စျပီးေသာအခါမွ က်ေနာ့္အထင္ျမန္မာျပည္မွာ ကဲ့သို႕ ေဘးဘက္တြင္ ေရပုိက္ေခါင္းေလး တစ္ခုရွိမည္ ဟုုပင္ေတြးကာ ေဘးဘီမၾကည့္ပဲ လက္ျဖင့္လုုိက္စမ္းေနခုုိက္....မည္သည့္အရာမွ်မထိမိ.....
သုုိ႕ႏွင့္ ေခါင္းလွည့္ကာရွာၾကည့္လုုိက္ေတာ့....ဘာဆုုိဘာမွမရွိ....
"ဟုိက္....."
က်ေနာ္ေသြးငယ္ထိပ္ေရာက္သြားျပီ...ဘာဆက္လုပ္ရပါ့.....ဒီအတုုိင္းၾကီး ျပန္ထြက္သြားျပန္လည္းမျဖစ္ေသး..
ေဘးဘီေဝ့ကာ တစ္ရူး သုိ႕မဟုုတ္ စကၠဴ အကူအညီတစ္ခုခုရလုိရျငား ရွာပါေသာ္လည္း....အခ်ည္းႏွီးသာ...
ဘာလုပ္၍ ဘာကုိင္ရမည္ကုိ မသိ....... ေနာက္ဆံုး အၾကံတစ္ခုေတာ့ ရသြား၏......
သုိ႕ေသာ္ ထုိအၾကံကုိ အားတင္းကာ မရွက္မေၾကာက္ လုပ္ရမည္ျဖစ္သည္.....
ထုိအၾကံကား အေကာင္းဆံုုးႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုုးဟု က်ေနာ္ယံုုၾကည္၍ အားတင္းကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္သည္မွာ .......
ေဘာင္းဘီေလးအား အသာဆြဲတင္.....အိမ္သာတံခါးအနီးသို႕ လိပ္သြားႏႈန္းျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕သြားကာ တံခါးေပါက္နားေရာက္သည္ႏွင့္.....တံခါးေလးအသာဖြင့္ အျပင္သုိ႕ေခါင္းေလးပ်ဴ၍.......
"HELP ME!! HELP ME!! PLEASE!!! HELP ME!!!..."
က်ေနာ့္၏ လိပ္ေခါင္းထြက္မတက္ အသံေၾကာင့္ အိမ္ထဲရွိ လူ သံုုးေလးေယာက္ အေျပးထြက္လာကာ က်ေနာ့္ကုိေတြ႕သည္ႏွင့္......
"What's happening? "
ဟုေမးေသာအခါ က်ေနာ္ တံခါးေပါက္မွေခါင္းေလးပ်ဴထြက္ေနရာမွ ရွိသမွ် သြား အကုန္ေပၚေအာင္ ျဖီးျပကာ.....
"ဟီးဟီး....က်ေနာ့္ကုိ တစိတ္ေလာက္ ကူညီပါလားဗ်ာ.....က်ေနာ့္ကုိ တစ္ရူးေလး နည္နည္းခ်ည္းပါလားဗ်ာ.... က်ေနာ္ အလြန္ဒုကၡေရာက္ေနလုိ႕ပါ ဒီအထဲမွာ......."
ဟုေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အားလံုုး က်ေနာ့္အား ဝုိင္းရယ္ၾကေတာ့၏.....
သူတုိ႕ကေတာ့ က်ေနာ္သူတုိ႕အား ရယ္စရာလုပ္ျပေနသည္အလား ထင္ကာ ရယ္ေနၾကေသာ္လည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲတြင္ က်ေနာ့္အား ေလွာင္ရယ္ေနသကဲ့သုိ႕ပင္ ခံစားရ၏.....သုိ႕ေသာ္ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့....သူတုိ႕ရယ္ သကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္လည္း လို္က္ရယ္ ခဲ့မိ၏.....
သုုိ႕ႏွင့္ သူတုိ႕ထဲက တစ္ေယာက္အကူအညီျဖင့္ က်ေနာ္ အားလံုုး အဆင္ေျပခဲ့သည္ ဆုိၾကပါဆုိ႕ရယ္.....
ထုိျဖစ္ရပ္မွ က်ေနာ္ သိလုိက္ရသည္ ဗဟုသုတ တစ္ခုမွာ အဂၤလန္ရွိ အိမ္သာမ်ားတြင္ ေရပုိက္ေခါင္း လံုးဝ မရွိ တစ္ရူးသာ သံုးၾကသည္ ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္........။
ဆက္ရန္....................
Monday, 21 March 2011
အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၄)
နံနက္ေစာေစာ ၈ နာရီခြဲ......
က်ေနာ့္၏အခန္းထဲတြင္ အပူစက္ဖြင့္ထားေသာေၾကာင့္ အျပင္တြင္မည္မွ်ေအးေနသည္ကုိမသိ......
ေက်ာင္းသြားရန္ ေဘာင္းဘီတုိတုိ.....စပုိ႔ရွပ္လက္တုိ ကုိဝတ္ကာလြယ္အိပ္ေလးလြယ္၍ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ေနေသာ က်ေနာ္...
အျပင္သုိ႔ထြက္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ လမ္းေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာလူမ်ားမွာ ကုတ္အက်ီထူထူမ်ားႏွင့္ မာဖလာၾကီးမ်ားဝတ္ကာ လုိရာလမ္းသုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္သြားေနသည္ကုိ ျမင္သျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဂုဏ္ယူမိလုိက္၏.....
အေၾကာင္းမွာ သူမ်ားတကာေတြ အေႏြးထည္ထူထူဝတ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ထူးဆန္းစြာေဘာင္းဘီတုိ အက်ီတုိႏွင့္ထြက္လာႏိုင္သည္ကုိ ေတြးကာဂုဏ္ယူမိေန၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔မေန႔က အန္တီၾကီးလမ္းေျပာျပထား၍ အနည္းငယ္မွတ္မိေနေသာေၾကာင့္ ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္ကာသြားေနရာမွ တစ္ေနရာအေရာက္....
"ဟာ.....ေတြ႔ျပီ....."
ဟုတ္ပါသည္..က်ေနာ့္ေက်ာင္းၾကီးုကုိေတြ႔လုိက္ပါျပီ......
က်ေနာ္ ဝမ္းသာအားရစြာႏွင့္ေက်ာင္းအေပါက္ဝသုိ႔ေျပးသြားကာ ေက်ာင္းထဲသုိ႔ေျပးဝင္အခုိက္........
ဆုိဖာေပၚတြင္ မိတ္မိတ္ၾကီး အိပ္ေနေသာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦး....
"ဟဲလုိစား.....ဂြတ္ေမာနီး"
က်ေနာ္ ဦးစြာထုိသူ႔အား ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာလုိက္၏......
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္အား မထင္မ်က္ျမင္ပံုႏွင့္ ေစာင္းၾကည့္ကာ.....
"ဂြတ္အာဖတာႏူး....."
တိန္.....
"ဗ်ာ....ေမာနီးဟုတ္ဘူးလား ခင္ဗ်ာ....."
က်ေနာ္ တအံ့တၾသေမးလုိ္က္ရာ ထုိသူက...
"အဂၤလန္မွာ ၉ နာရီထုိးရင္ အာဖတာႏူးလုိ႔ေျပာတယ္....."
က်ေနာ္အလြန္စိတ္ပ်က္သြား၏......က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းကသင္ခဲ့သည့္တေလွ်ာက္ ဒါမ်ိဳးတစ္ခါမွမၾကားဖူးေခ်......သုိ႔ေသာ္ သူ႔အၾကိဳက္လုိက္ေဆာင္ကာ.....
"အုိးးး...အုိေက...အုိေက.....ဂြတ္အာဖတာႏူး"
ထိုသုိ႔ေျပာျပီးေနာက္ ထိုသူဆိုဖာေပၚတြင္အိပ္ေနရာမွ ထထုိင္ကာ.....
"ဘာလာလုပ္တာလဲ"
အေတာ္ဂြက် ေသာေမးခြန္းေမးလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိ၍.....
"ခင္.....ခင္ဗ်ာ......ေက်ာင္းး ..ေက်ာင္းလာတက္တာေလ....."
ထုိသူက်ေနာ့္၏ အေျဖကုိသေဘာက်ဟန္မရေသာမ်က္ႏွာေဘးႏွင့္က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ကာ......
"ေအး...ဒါဆုိျပန္ေတာ့..ငါ ဒီေန႔စာမသင္ခ်င္ေသးဘူး...မင္းမျပန္ခ်င္ေသးရင္လည္း အေပၚထပ္မွာ အင္တာနက္သြားသံုးလုိ႔ရတယ္....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏.....စိတ္ထဲတြင္လဲ.....ေအာ္...လတ္စသတ္ေတာ့ သူကဆရာကုိး....မသိပါဘူး.....ေက်ာင္းေစာင့္မွတ္လုိ႔......
က်ေနာ္ဘာမွျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့သျဖင့္ အိမ္သုိ႔သာျပန္လာခဲ့၏......
အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ မနက္စာအတြက္ ထမင္းခ်က္ရန္ luggage ထဲမွ ေမေမထည့္ေပးလုိက္ေသာ ထမင္းအုိးေသးေသးေလးကုိ ထုတ္ၾကည့္လုိက္ရာ ထမင္းအုိးထဲတြင္ တခါစားရံု ဆန္တစ္ဘူးခြဲေလာက္ပါထည့္ေပးလုိက္သည္ကုိေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲဝင္၍ထမင္းခ်က္ေလ၏.......
ဆန္ေဆးျပီးေနာက္ ေမေမသင္ေပးလုိက္သည့္အတုိင္း ထမင္းတစ္ဘူး ေရတစ္ဘူးခြဲကုိမွတ္မိသြားသျဖင့္ ေရႏွစ္ဘူးခန္႔ထည့္ျပီးေနာက္ ထမင္းစခ်က္ရန္ မီးပလပ္ေပါက္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရေလျပီ.....
မည္သည့္ေနရာမွာမွ မီးပလပ္ေပါက္ရွာမေတြ႔သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးနံရံေပၚတြင္တစ္ခုတည္းရွိေသာ ပလပ္ေပါက္ကုိေတြ႔၍ ဆြဲျဖဳတ္လုိက္ရာ ေစာနကမေျပာပေလာက္ေသာ ဆူညံသံေလးေပ်ာက္သြားသည္ကုိ သတိထားမိလုိက္၏......ထုိအရာကုိ က်ေနာ္မသကၤာ၍ ထုိပလပ္ေပါက္တြင္ထိုးထားေသာ မီးၾကိဳးတစ္ေလွ်ာက္လုိက္ၾကည့္လုိက္ရာ.......
ဟုိက္..ေသဟ.......ေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးၾကီး.....
က်ေနာ္လန္႔သြားေသာ္လည္း ဗုိက္ဆာလြန္းသျဖင့္ ထမင္းအရင္ခ်က္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ က်ေနာ့္ထမင္းအုိးမီးၾကိဳးေလးအားယူကာ ထုိးမည္လုပ္အခုိက္.....
ေတာက္......ျမန္မာျပည္ကဝယ္လာေသာထမင္းအုိးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မီးၾကိဳးမွာ တူးပင္ျဖစ္ေန၏...
အဂၤလန္ရွိ မီးပလပ္ေပါက္အားလံုး သရီးပင္ျဖစ္သည္ကုိ ယခုမွပင္သိေတာ့၏......
က်ေနာ္ေဒါသထြက္သြားကာ ထမင္းအုိးခ်က္ရန္ သရီးပင္ႏွင့္တူးပင္ဆက္ေပးေသာ မီးေခါင္းတစ္ခုသြားဝယ္ရန္ထြက္လာေသာက်ေနာ္....
ဆုိင္တစ္ဆုိင္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ
"ေတြ႕ျပီ......"
က်ေနာ္လုိခ်င္ေသာ မီးေခါင္းေလးေတြ႔သျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာဝယ္၍ျပန္လာကာ ထုိးၾကည့္ကာမီးခလုပ္ဖြင့္အခိုက္....
"ေဖာက္...."
ပလပ္ေပါက္မွ အသံက်ယ္ၾကီးၾကားလုိက္သျဖင့္ဘာျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေန၏.....
ထုိ႔ေနာက္ပလပ္ေပါက္ျပန္ထုိးကာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ ထမင္းအိုးမွာ မီးပင္မလင္းေတာ့ေခ်....
ထုိ႔ေနာက္မေက်နပ္၍ အလားတူပလပ္ေခါင္း သြားထပ္ဝယ္ကာ ထပ္သံုးအခိုက္...
"ေဖာက္....."
အသံက်ယ္ၾကီးထပ္ၾကားရျပန္၏....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ နီးစပ္ရာထုိင္ခုံတြင္ထုိင္ခ်လုိက္ျပီး က်ေနာ္ဝယ္လာေသာမီးေခါင္းေလးကုိေသခ်ာၾကည့္လုိက္ရာ......ေအာက္နားတြင္ေရးထားေသာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း.....
" Shaver Only"
ေတာက္.......
က်ေနာ္ရယ္ရမလုိ ငုိရမလုိျဖစ္သြား၏.....
ထုိ႔ေနာက္ ေနာက္တေခါက္ဆုိင္သုိ႔ထပ္သြားကာ ေသခ်ာၾကည့္၍ဝယ္လာ၏...
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါမွ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ...
အုိေက.....အဆင္ေျပသြား၏....ထမင္းစခ်က္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ ေမေမေပးထားေသာ ငါးပိေၾကာ္ေလးအားထုပ္ကာ စားရန္အဆင္သင့္လုပ္ထား၏....
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ....ထမင္းက်က္ျပီ......ျဖဳတ္ထားေသာေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးကုိ အသာျပန္တတ္ကာ......
က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ထမင္းစားရန္ျပင္အခုိက္ ထမင္းထည့္ရန္ ပန္းကန္မရွိသည္ကုိသတိရလုိက္၏..
ေတာက္.....ဗုိက္ဆာေနသည္ဆုိမွ အခုထိမစားရေသး....
က်ေနာ္မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ ႏွံ႔ေနေအာင္ရွာေသာ္လည္း မည္သည့္ပန္းကန္မွမေတြ႔....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ထုိင္ေနစဥ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသုိ႔က်ေနာ့္ေဘးအခန္းမွ လူတစ္ဦးထြက္လာ၏...
ထုိသူကုိက်ေနာ္ေမးၾကည့္ရာ ထုိသူက ဒီအိမ္မွာ ပန္းကန္ေတြကို အျပင္မွာမထားေၾကာင္း..စားျပီကုိယ့္ပန္းကန္ကုိယ္ အခန္းထဲမွာထည့္ထားေၾကာင္း (တနည္းအားျဖင့္ ဝွက္ထားေၾကာင္း) သိလုိက္ရ၏
ထုိစကားကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္ျပီးေနာက္ က်ေနာ္ေကာက္ခ်က္တစ္ခုခ်လုိက္၏...
ေအာ္...ေတာ္ ေတာ္ ေအာက္တန္းက်တဲ့သူေတြ.......ငါတုိ႔ဗမာေတြနဲ႔မ်ားကြာပါ့.....
သုိ႔ေသာ္ ထုိလူမွာ က်ေနာ္အားသနား၍လားမသိ.....သူ႔အခန္းထဲရွိ သူ႔ပန္းကန္တစ္ခ်က္ကုိက်ေနာ့္အား လာေပးျပီး
"မင္းယူထားလုိက္...ငါက ေပါင္မုန္႔ပဲစားတဲ့ေကာင္...ပန္းကန္မလုိဘူး"
ဟုေျပာသြားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ ခ်က္ထားေသာထမင္းႏွင့္ ငါးပိေၾကာ္ကုိ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္စားလုိက္ေတာ့၏......
ေနာက္ေန႔နံနက္......က်ေနာ္ဖ်ားျပီ......
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္ေဘာင္းဘီတုိ အက်ီတုိႏွင့္ လူတကာမဝတ္သည့္အခ်ိန္တြင္သြားဝတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေတာ့၏.........
ဆက္ရန္.......
က်ေနာ့္၏အခန္းထဲတြင္ အပူစက္ဖြင့္ထားေသာေၾကာင့္ အျပင္တြင္မည္မွ်ေအးေနသည္ကုိမသိ......
ေက်ာင္းသြားရန္ ေဘာင္းဘီတုိတုိ.....စပုိ႔ရွပ္လက္တုိ ကုိဝတ္ကာလြယ္အိပ္ေလးလြယ္၍ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ေနေသာ က်ေနာ္...
အျပင္သုိ႔ထြက္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ လမ္းေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာလူမ်ားမွာ ကုတ္အက်ီထူထူမ်ားႏွင့္ မာဖလာၾကီးမ်ားဝတ္ကာ လုိရာလမ္းသုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္သြားေနသည္ကုိ ျမင္သျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဂုဏ္ယူမိလုိက္၏.....
အေၾကာင္းမွာ သူမ်ားတကာေတြ အေႏြးထည္ထူထူဝတ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ထူးဆန္းစြာေဘာင္းဘီတုိ အက်ီတုိႏွင့္ထြက္လာႏိုင္သည္ကုိ ေတြးကာဂုဏ္ယူမိေန၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔မေန႔က အန္တီၾကီးလမ္းေျပာျပထား၍ အနည္းငယ္မွတ္မိေနေသာေၾကာင့္ ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္ကာသြားေနရာမွ တစ္ေနရာအေရာက္....
"ဟာ.....ေတြ႔ျပီ....."
ဟုတ္ပါသည္..က်ေနာ့္ေက်ာင္းၾကီးုကုိေတြ႔လုိက္ပါျပီ......
က်ေနာ္ ဝမ္းသာအားရစြာႏွင့္ေက်ာင္းအေပါက္ဝသုိ႔ေျပးသြားကာ ေက်ာင္းထဲသုိ႔ေျပးဝင္အခုိက္........
ဆုိဖာေပၚတြင္ မိတ္မိတ္ၾကီး အိပ္ေနေသာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦး....
"ဟဲလုိစား.....ဂြတ္ေမာနီး"
က်ေနာ္ ဦးစြာထုိသူ႔အား ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာလုိက္၏......
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္အား မထင္မ်က္ျမင္ပံုႏွင့္ ေစာင္းၾကည့္ကာ.....
"ဂြတ္အာဖတာႏူး....."
တိန္.....
"ဗ်ာ....ေမာနီးဟုတ္ဘူးလား ခင္ဗ်ာ....."
က်ေနာ္ တအံ့တၾသေမးလုိ္က္ရာ ထုိသူက...
"အဂၤလန္မွာ ၉ နာရီထုိးရင္ အာဖတာႏူးလုိ႔ေျပာတယ္....."
က်ေနာ္အလြန္စိတ္ပ်က္သြား၏......က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းကသင္ခဲ့သည့္တေလွ်ာက္ ဒါမ်ိဳးတစ္ခါမွမၾကားဖူးေခ်......သုိ႔ေသာ္ သူ႔အၾကိဳက္လုိက္ေဆာင္ကာ.....
"အုိးးး...အုိေက...အုိေက.....ဂြတ္အာဖတာႏူး"
ထိုသုိ႔ေျပာျပီးေနာက္ ထိုသူဆိုဖာေပၚတြင္အိပ္ေနရာမွ ထထုိင္ကာ.....
"ဘာလာလုပ္တာလဲ"
အေတာ္ဂြက် ေသာေမးခြန္းေမးလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိ၍.....
"ခင္.....ခင္ဗ်ာ......ေက်ာင္းး ..ေက်ာင္းလာတက္တာေလ....."
ထုိသူက်ေနာ့္၏ အေျဖကုိသေဘာက်ဟန္မရေသာမ်က္ႏွာေဘးႏွင့္က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ကာ......
"ေအး...ဒါဆုိျပန္ေတာ့..ငါ ဒီေန႔စာမသင္ခ်င္ေသးဘူး...မင္းမျပန္ခ်င္ေသးရင္လည္း အေပၚထပ္မွာ အင္တာနက္သြားသံုးလုိ႔ရတယ္....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏.....စိတ္ထဲတြင္လဲ.....ေအာ္...လတ္စသတ္ေတာ့ သူကဆရာကုိး....မသိပါဘူး.....ေက်ာင္းေစာင့္မွတ္လုိ႔......
က်ေနာ္ဘာမွျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့သျဖင့္ အိမ္သုိ႔သာျပန္လာခဲ့၏......
အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ မနက္စာအတြက္ ထမင္းခ်က္ရန္ luggage ထဲမွ ေမေမထည့္ေပးလုိက္ေသာ ထမင္းအုိးေသးေသးေလးကုိ ထုတ္ၾကည့္လုိက္ရာ ထမင္းအုိးထဲတြင္ တခါစားရံု ဆန္တစ္ဘူးခြဲေလာက္ပါထည့္ေပးလုိက္သည္ကုိေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲဝင္၍ထမင္းခ်က္ေလ၏.......
ဆန္ေဆးျပီးေနာက္ ေမေမသင္ေပးလုိက္သည့္အတုိင္း ထမင္းတစ္ဘူး ေရတစ္ဘူးခြဲကုိမွတ္မိသြားသျဖင့္ ေရႏွစ္ဘူးခန္႔ထည့္ျပီးေနာက္ ထမင္းစခ်က္ရန္ မီးပလပ္ေပါက္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရေလျပီ.....
မည္သည့္ေနရာမွာမွ မီးပလပ္ေပါက္ရွာမေတြ႔သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးနံရံေပၚတြင္တစ္ခုတည္းရွိေသာ ပလပ္ေပါက္ကုိေတြ႔၍ ဆြဲျဖဳတ္လုိက္ရာ ေစာနကမေျပာပေလာက္ေသာ ဆူညံသံေလးေပ်ာက္သြားသည္ကုိ သတိထားမိလုိက္၏......ထုိအရာကုိ က်ေနာ္မသကၤာ၍ ထုိပလပ္ေပါက္တြင္ထိုးထားေသာ မီးၾကိဳးတစ္ေလွ်ာက္လုိက္ၾကည့္လုိက္ရာ.......
ဟုိက္..ေသဟ.......ေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးၾကီး.....
က်ေနာ္လန္႔သြားေသာ္လည္း ဗုိက္ဆာလြန္းသျဖင့္ ထမင္းအရင္ခ်က္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ က်ေနာ့္ထမင္းအုိးမီးၾကိဳးေလးအားယူကာ ထုိးမည္လုပ္အခုိက္.....
ေတာက္......ျမန္မာျပည္ကဝယ္လာေသာထမင္းအုိးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မီးၾကိဳးမွာ တူးပင္ျဖစ္ေန၏...
အဂၤလန္ရွိ မီးပလပ္ေပါက္အားလံုး သရီးပင္ျဖစ္သည္ကုိ ယခုမွပင္သိေတာ့၏......
က်ေနာ္ေဒါသထြက္သြားကာ ထမင္းအုိးခ်က္ရန္ သရီးပင္ႏွင့္တူးပင္ဆက္ေပးေသာ မီးေခါင္းတစ္ခုသြားဝယ္ရန္ထြက္လာေသာက်ေနာ္....
ဆုိင္တစ္ဆုိင္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ
"ေတြ႕ျပီ......"
က်ေနာ္လုိခ်င္ေသာ မီးေခါင္းေလးေတြ႔သျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာဝယ္၍ျပန္လာကာ ထုိးၾကည့္ကာမီးခလုပ္ဖြင့္အခိုက္....
"ေဖာက္...."
ပလပ္ေပါက္မွ အသံက်ယ္ၾကီးၾကားလုိက္သျဖင့္ဘာျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေန၏.....
ထုိ႔ေနာက္ပလပ္ေပါက္ျပန္ထုိးကာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ ထမင္းအိုးမွာ မီးပင္မလင္းေတာ့ေခ်....
ထုိ႔ေနာက္မေက်နပ္၍ အလားတူပလပ္ေခါင္း သြားထပ္ဝယ္ကာ ထပ္သံုးအခိုက္...
"ေဖာက္....."
အသံက်ယ္ၾကီးထပ္ၾကားရျပန္၏....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ နီးစပ္ရာထုိင္ခုံတြင္ထုိင္ခ်လုိက္ျပီး က်ေနာ္ဝယ္လာေသာမီးေခါင္းေလးကုိေသခ်ာၾကည့္လုိက္ရာ......ေအာက္နားတြင္ေရးထားေသာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း.....
" Shaver Only"
ေတာက္.......
က်ေနာ္ရယ္ရမလုိ ငုိရမလုိျဖစ္သြား၏.....
ထုိ႔ေနာက္ ေနာက္တေခါက္ဆုိင္သုိ႔ထပ္သြားကာ ေသခ်ာၾကည့္၍ဝယ္လာ၏...
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါမွ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ...
အုိေက.....အဆင္ေျပသြား၏....ထမင္းစခ်က္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ ေမေမေပးထားေသာ ငါးပိေၾကာ္ေလးအားထုပ္ကာ စားရန္အဆင္သင့္လုပ္ထား၏....
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ....ထမင္းက်က္ျပီ......ျဖဳတ္ထားေသာေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးကုိ အသာျပန္တတ္ကာ......
က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ထမင္းစားရန္ျပင္အခုိက္ ထမင္းထည့္ရန္ ပန္းကန္မရွိသည္ကုိသတိရလုိက္၏..
ေတာက္.....ဗုိက္ဆာေနသည္ဆုိမွ အခုထိမစားရေသး....
က်ေနာ္မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ ႏွံ႔ေနေအာင္ရွာေသာ္လည္း မည္သည့္ပန္းကန္မွမေတြ႔....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ထုိင္ေနစဥ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသုိ႔က်ေနာ့္ေဘးအခန္းမွ လူတစ္ဦးထြက္လာ၏...
ထုိသူကုိက်ေနာ္ေမးၾကည့္ရာ ထုိသူက ဒီအိမ္မွာ ပန္းကန္ေတြကို အျပင္မွာမထားေၾကာင္း..စားျပီကုိယ့္ပန္းကန္ကုိယ္ အခန္းထဲမွာထည့္ထားေၾကာင္း (တနည္းအားျဖင့္ ဝွက္ထားေၾကာင္း) သိလုိက္ရ၏
ထုိစကားကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္ျပီးေနာက္ က်ေနာ္ေကာက္ခ်က္တစ္ခုခ်လုိက္၏...
ေအာ္...ေတာ္ ေတာ္ ေအာက္တန္းက်တဲ့သူေတြ.......ငါတုိ႔ဗမာေတြနဲ႔မ်ားကြာပါ့.....
သုိ႔ေသာ္ ထုိလူမွာ က်ေနာ္အားသနား၍လားမသိ.....သူ႔အခန္းထဲရွိ သူ႔ပန္းကန္တစ္ခ်က္ကုိက်ေနာ့္အား လာေပးျပီး
"မင္းယူထားလုိက္...ငါက ေပါင္မုန္႔ပဲစားတဲ့ေကာင္...ပန္းကန္မလုိဘူး"
ဟုေျပာသြားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ ခ်က္ထားေသာထမင္းႏွင့္ ငါးပိေၾကာ္ကုိ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္စားလုိက္ေတာ့၏......
ေနာက္ေန႔နံနက္......က်ေနာ္ဖ်ားျပီ......
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္ေဘာင္းဘီတုိ အက်ီတုိႏွင့္ လူတကာမဝတ္သည့္အခ်ိန္တြင္သြားဝတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေတာ့၏.........
ဆက္ရန္.......
Friday, 28 January 2011
အထီးက်န္ ဌက္ငယ္ - (၃)
မ်က္ႏွာေပၚသို႔ အလင္းတန္းတစ္ခု စူးကနည္းဝင္ေရာက္လာသျဖင့္ မ်က္လုံးပြြတ္သတ္ၾကည့္လုိက္ရာ ေလယာဥ္ေပၚမွ ေလယာဥ္မယ္မ်ားမွာ ေလယာဥ္ရွိျပတင္းေပါက္မ်ားလုိက္လည္ ဖြင့္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္စီးလာေသာေလယာဥ္သည္ မၾကာမီ London Heathrow ေလဆိပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေတာ့မည္ကုိ သိလုိက္ရ၏.......
ထုိ႔ေနာက္ အေနာက္သို႔မွီလွဲထားေသာ ထိုင္ခံုအားျပန္မတ္ကာ ေဘးဘီၾကည့္လိုက္ရာ က်ေနာ့္ညာဖက္မွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးမွာ က်ေနာ့္အား မေက်နပ္သည့္သဖြယ္ ေစာင္းၾကည့္ကာ က်ေနာ့္အား......
"ႏိုးလာေသးတယ္ေနာ္......."
ထုိလူေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ရုတ္တရက္ ေတြေဝသြားကာ ခဏၾကာစဥ္းစားလုိက္ေတာ့.....
ေၾသာ္......ဟုတ္သားပဲ......ေလယာဥ္မွ ေကၽြးေသာ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားကုိ အငမ္းမရစားေသာက္ျပီီး သကာလ ကာလနဂါးသဖြယ္ တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာခဲ့ရာ ထုိသူေပၚအား က်ေနာ့္ေခါင္းျဖင့္ သြားသြားငိုက္က်ခဲ့သည္ကုိ သြားသတိရလုိက္၏......
"ဟိုက္.....ေသဟ......ဒါေၾကာင့္သူ ငါ့ကုိ မ်က္ေဒါက္နီၾကီး ႏွင့္ၾကည့္ေနတာကုိး......."
က်ေနာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာမိလုိက္၏.....ေနာက္မွ ထုိသူ႔အား မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ.........
"ဟီး.....ရပ္စ္...ရပ္စ္.....အိုင္အမ္ ေဆာရီး....အုိင္စလိ ေအာသေဝး......ေဟးေဟး....ေဆာရီး...."
မေတာက္တစ္ေခါက္ေလသံျဖင့္ သြားေျပာလုိက္ေတာ့မွ ထုိသူၾကီး မ်က္ႏွာနည္းနည္း စိတ္ေျပသြားသည္ထင့္.....ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္ကာ......
"ဝဲ အားယူ ခမ္းဖရြမ္....."
တည္ၾကည္ျပတ္သားေသာ အဂၤလိပ္ေလသံျဖင့္ က်ေနာ့္အားေမးလုိက္၏.....
က်ေနာ္ကလည္း အားက်မခံ
"အိုင္ ခမ္းဖရြမ္ ျမန္မာ....ေအာ္....ဘားမား....."
ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစား ေျပာေသာ္လည္း က်ေနာ့္ငပိေလသံကုိ ျပင္၍မရ......
သို႔ေသာ္ အားတက္စရာပင္....က်ေနာ္ေျပာသည္ကုိ ထုိသူ ေကာင္းေကာင္းနားလည္၏....ထုိ႔ေနာက္...
"အုိး....အုိိင္စီး"
ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္၍ ျပန္ေျပာေလ၏။
က်ေနာ့္မွာ သူ႔ပါသူ အုိင္စီးစီး....ေခ်ာင္းစီးစီး.....တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာေသာေၾကာင့္ အေပါ့အပါးပင္ မသြားရေသးသျဖင့္ အလွ်င္အျမန္ထကာ နီးရာအိိမ္သာသို႔ ေျပးခဲ့ရ၏.......
က်ေနာ့္ ထုိင္ခံုသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ မ်ားမၾကာမီ ေလယာဥ္မယ္မ်ား စတင္၍ မနက္စာ ဧည့္ခံေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ အားတက္သြားကာ အေရွ႕ရွိ Menu ကုိလွမ္းယူကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ဘာေတြေရးထားမွန္းမသိ......ေရးထားသမွ်တြင္ က်ေနာ္နားလည္ေသာ စာလံုးမ်ားမွာ.....
(Potato, Tomato).......
"ဟုိက္....နိပ္ဟ....."
က်ေနာ္ စိတ္ထဲ အေတာ္စိတ္ညစ္သြား၏....အေၾကာင္းမွာ သူတုိ႔ေတြ Serve လုပ္သည့္စားစရာမ်ားကုိ နားမလည္၍ ျဖစ္၏...
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္၏ ေဘးမွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးအရင္မွာသည္ကုိေစာင့္ကာ သူစားသည့္အတုိင္း ေလယာဥ္မယ္အား လက္ညိွဳးထုိးျပလုိက္ရာ က်ေနာ့္ထံသို႔ ခဲပတ္ျဖင့္ပတ္ထားေသာပန္းကန္ေလး ႏွင့္ သစ္သီးစံုမ်ားထည့္ထားေသာ ဗန္းေလးေရာက္လာ၏....
က်ေနာ္ေရွ႕သို႔ စားစရာမ်ားေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဆုိလွ်င္ပင္ အားပါတရစားမည္ဟုၾကံကာ ဖြင့္အၾကည့္....
"ေတာက္.....ဘာမ်ားလဲလုိ႔ကြာ......ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ၾကီးကုိး....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏....က်ေနာ့္ေဘးမွလူၾကီး ကုိၾကည့္လုိက္ရာ ခရင္း ႏွင့္ ဓားကုိကၽြမ္းက်င္ ပုိင္ႏိုင္စြာ ကုိင္လွ်က္ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္ စားေနသည္ကုိေတြ႔လုိက္ရ၏.....
က်ေနာ္မွာ မၾကိဳက္ေသာ္လည္း ဗိုက္ဆာေနသျဖင့္ သည္းခံျပီးစားလုိက္ရာ ဗန္းေပၚမွစားစရာမ်ား တစ္ခုမွမက်န္ေတာ့ေပ......
သို႔ႏွင့္ နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာ အခါ ေလယာဥ္မွ ေလယာဥ္မွဴးက မိုက္ခရုိဖုန္းျဖင့္......
"Good Morning Ladies and Gentlemen.....We are now approaching to London Heathrow Airport.....The local time is 7:00am......"
ေလယာဥ္မွဴး၏ Announcement ကုိၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေလယာဥ္ဆင္းေတာ့မည္ကုိ သိသျဖင့္ သူမ်ားေတြထက္ ဦးေအာင္ထုိင္ခံုရွိ ခါးပတ္ကုိတင္းၾကပ္စြာ ခ်ည္ေႏွာင္ကာ ေဘးႏွစ္ဖက္ရွိလက္တန္းမ်ားကုိ တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကုိင္ထား၏....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေလယာဥ္ၾကီးသည္ တိမ္အထက္ထက္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေျမျပင္ႏွင့္ အေတာ္နီးကပ္ လာေျချပီ.....
"ဒံုး"
ေလယာဥ္ၾကီးေျမျပင္ေပၚသုိ႔ေအာင္ျမင္စြာ သက္ဆင္းသြား၏.....
သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္အပါအဝင္ လူမ်ားအားလံုးေလယာဥ္ေပၚမွဆင္းရင္ေစာင့္ေနခုိက္ က်ေနာ့္ေဘးမွ မ်က္ႏွာလူၾကီးႏွင့္လူက က်ေနာ့္အား ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိ၏....
"ဂြတ္လပ္ခ္ မိတ္...."
သူဘာကုိဆုိလုိသည္ မသိ....သုိ႔ေသာ္ယဥ္ေက်းမႈအရ က်ေနာ္ေလာကြတ္ျပဳလုိက္၏...
"သုိင္းက်ဴး...."
လူစုၾကီးမ်ားတေရြ႔ေရ႔ြသြားသည့္လမ္းအတိုင္းလုိက္ခဲ့ရာ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ မ်ားျပားလွေသာလူမ်ား အင္မီဂေရးရွင္း ကုိျဖတ္ရန္ေစာင့္ေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရ၏.....
မ်ားမၾကာမီက်ေနာ့္အလွည့္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အဂၤလိပ္လူၾကီးတစ္ဦးမွ က်ေနာ့္အား...
"မင္း အခုမွ အဂၤလန္ကုိလာတာလား....."
က်ေနာ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ျပန္ေျဖလုိက္၏...
"ဟုတ္...."
ထုိ႔ေနာက္ ထုိလူမွာ
"ေအး...ဒါဆုိ ဒီကုိလာ....မင္းပစၥည္းေတြဒီမွာ ခဏထား.....ျပီးရင္ဟုိေရွ႔က အခန္းထဲမွာ အက်ီၤခၽြတ္ျပီး ေစာင့္ေန......."
က်ေနာ့္ေသြးခုန္ႏႈန္းမွာ ငယ္ထိပ္သုိ႔တက္ေစာက္ေတာ့မည့္အလား အေတာ္ကုိပင္ေၾကာက္သြားကာ ထုိလူၾကီးအား ေၾကာက္အားတစ္ငင္ အသံတုန္ရင္စြာျဖင့္.......
"ဟင္းးးးးးးးးး.....ခင္...ခင္ဗ်ာ.....က်...က်ေနာ္ စာလာသင္တာခင္ဗ်......."
က်ေနာ့္စကားကုိၾကားေသာ ထုိလူၾကီးမွာ က်ေနာ့္ေရွ႕တြင္ ခြက္ထုိးခြက္လန္ ရယ္ေလ၏......
ထုိ႔ေနာက္ သူရယ္လုိ႔ဝသြားသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္အား....
"ဟားဟား...မင္းကုိငါဘာေျပာေသးလုိ႔လဲကြ....ဟုိအခန္းထဲမွာ မင္းကုိဓာတ္မွန္ရုိက္...ေဆးစစ္မလုိ႔ အက်ီၤခၽြတ္ခိိုင္းတာကြ....ဟားဟား...မင္း ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္...သြားသြား...ဟုိမွာေစာင့္ေန...."
ထုိလူ ေျပာသည့္စကားေၾကာင့္က်ေနာ့္ရင္ထဲရွိ အလံုးၾကီးက်သြား၏...
"ဟူး.....ေတာ္ပါေသးရဲ႔.....မဟုတ္ရင္ ငါထင္တာမွန္တယ္....."
က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထုိသို႔ေတြးမိ၏.....
နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာအခါ ေဆးစစ္...ပတ္စ္ပို႔ခ်က္ခ္ကိစၥမ်ားအားလံုးျပီးသြားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိပ္ကုိဆြဲကာ ဘဝၾကီးကုိရဲရဲတင္းတင္း ရင္ဆုိင္မယ္ဟုဆုံးျဖတ္ကာ ထြက္ေပါက္အတုိင္း ေလွ်ာက္လာအခုိက္.....
လာၾကိဳေသာလူမ်ားၾကားထဲ က်ေနာ့္အားလာၾကိဳမည့္သူကုိ သည္းၾကီးမဲၾကီးရွာရေလျပီ....
ေတြ႔ျပီ.....
ျမန္မာ-တရုတ္စပ္ ပုတုတုအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က်ေနာ့္အား လက္လွမ္းျပကာ....
"တား....စြဲ..စြဲ...အန္တီဒီမွာ...."
က်ေနာ္အေတာ္ စိတ္ပိန္သြား၏.....အေၾကာင္းရင္မွာ က်ေနာ့္နာမည္ ဇြဲကုိ သူေခၚခါမွ (စဲြ) ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။
ထုိ႔ေနာက္ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ က်ေနာ့္အား
"အမေလး စြဲရယ္....အန္တီေစာင့္ေနတာၾကာလွပီ...မေရာက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေတာင္ ထင္ေနတာ...ေတာ္ပါေတးရဲ႔....လာလာ..စြဲေပး...အန္တီကုိေပး....."
ထုိစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္လံုးျပဴးသြား၏......သို႔ေသာ္ ထုိအမ်ိဴးသမီးမွာ ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိတ္ကုိ ဆြဲယူလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ျပဴးေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျပန္ေျပသြား၏...
ထုိေနာက္ ထုိအမ်ိဳးသမီးက...
"တား..လာ အန္တီ KFC လုိက္ေကၽြးမယ္...ျပီးရင္ တားေနမယ္ အိမ္ကုိပို႔ေပးမယ္...."
ထုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေန႔လည္စာကုိ KFC ဆုိင္တြင္စားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္အား က်ေနာ္ေနမည့္ အိမ္သို႔ပို႔ေပး၏.
က်ေနာ္ေနမည့္ေနရာကုိ က်ေနာ့္အား ေျမေအာက္ရထားျဖင့္ ေခၚသြားကာ ထုိေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ လူတစ္ဦးအား ဖုန္းဆက္ကာ လာေခၚခုိင္းေနေၾကာင္းၾကားလုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္သူ႔အား
"အန္တီ..ဘယ္သူ႔ကုိ ေခၚေနတာလဲ"
"တား ေနမယ့္ အိမ္ရဲ႔ အိမ္ပုိင္ရွင္ကုိ ေလ..သူလာေခၚျပီး လုိက္ျပလိမ့္မယ္..."
"ေၾသာ္...ဟုတ္...."
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကားတစ္စီး ေရာက္လာကာ က်ေနာ္တုိ႔ ကားေပၚတက္လုိက္ခဲ့၏...
တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိကားေမာင္းသူမွာ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ေနပံုေပါက္ေန၏...ထုိအရာကုိ ျမင္ေသာ အန္တီက ထုိကားေမာင္းသူအား လွမ္းေမးလုိက္၏...
"ရွင္ ဘာရွာေနတာလဲ......"(တရုတ္-အဂၤလိပ္ ေလသံျဖင့္)
ထုိကားေမာင္းသူ၏ အေျဖကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ အနီးရွိဓာတ္တုိင္ႏွင့္ေခါင္းႏွင့္ ေျပးေဆာင့္ ခ်င္စိတ္ျဖစ္သြား၏...ထုိသူေျဖလုိက္ပံုမွာ....
"ငါ ငါ့အိမ္လုိက္ရွာေနတာပါ......."
ေတာက္....သူေတာင္သူ႔အိမ္ လုိက္ရွာေနရရင္ ငါေနရင္ အိမ္ေတာင္ျပန္ေရာက္ပါ့မလားမသိဟူေသာ အေတြးေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏.......
ခဏအၾကာ....
"ရက္စ္.....ရွာေတြ႔ျပီကြ...."
ကားေမာင္းသူ၏ တက္ၾကြလွေသာ အသံ...
ထုိလူ သူ႔အိမ္သူ ရွာေတြ႔ရွာေတြ႔သျဖင့္ က်ေနာ့္အထုပ္မ်ားကုိခ်ကာ သူေခၚသြားသည့္ အခန္းကုိ လွမ္းအၾကည့္.......
"ေတာက္.......ဒါပဲလား အခန္းက....."
က်ေနာ္ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ထုိလူအားေမးလုိက္၏....
"ေအးေလ..ဒါတစ္ေယာက္အခန္း...ဒီမွာေသာ့.."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...အေၾကာင္းမွာ သူျပေသာ အခန္းမွာ က်ေနာ့္အိမ္အခန္းမွ အိမ္သာမွ်သာရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.......
ဆက္ရန္..........
ထုိ႔ေနာက္ အေနာက္သို႔မွီလွဲထားေသာ ထိုင္ခံုအားျပန္မတ္ကာ ေဘးဘီၾကည့္လိုက္ရာ က်ေနာ့္ညာဖက္မွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးမွာ က်ေနာ့္အား မေက်နပ္သည့္သဖြယ္ ေစာင္းၾကည့္ကာ က်ေနာ့္အား......
"ႏိုးလာေသးတယ္ေနာ္......."
ထုိလူေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ရုတ္တရက္ ေတြေဝသြားကာ ခဏၾကာစဥ္းစားလုိက္ေတာ့.....
ေၾသာ္......ဟုတ္သားပဲ......ေလယာဥ္မွ ေကၽြးေသာ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားကုိ အငမ္းမရစားေသာက္ျပီီး သကာလ ကာလနဂါးသဖြယ္ တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာခဲ့ရာ ထုိသူေပၚအား က်ေနာ့္ေခါင္းျဖင့္ သြားသြားငိုက္က်ခဲ့သည္ကုိ သြားသတိရလုိက္၏......
"ဟိုက္.....ေသဟ......ဒါေၾကာင့္သူ ငါ့ကုိ မ်က္ေဒါက္နီၾကီး ႏွင့္ၾကည့္ေနတာကုိး......."
က်ေနာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာမိလုိက္၏.....ေနာက္မွ ထုိသူ႔အား မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ.........
"ဟီး.....ရပ္စ္...ရပ္စ္.....အိုင္အမ္ ေဆာရီး....အုိင္စလိ ေအာသေဝး......ေဟးေဟး....ေဆာရီး...."
မေတာက္တစ္ေခါက္ေလသံျဖင့္ သြားေျပာလုိက္ေတာ့မွ ထုိသူၾကီး မ်က္ႏွာနည္းနည္း စိတ္ေျပသြားသည္ထင့္.....ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္ကာ......
"ဝဲ အားယူ ခမ္းဖရြမ္....."
တည္ၾကည္ျပတ္သားေသာ အဂၤလိပ္ေလသံျဖင့္ က်ေနာ့္အားေမးလုိက္၏.....
က်ေနာ္ကလည္း အားက်မခံ
"အိုင္ ခမ္းဖရြမ္ ျမန္မာ....ေအာ္....ဘားမား....."
ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစား ေျပာေသာ္လည္း က်ေနာ့္ငပိေလသံကုိ ျပင္၍မရ......
သို႔ေသာ္ အားတက္စရာပင္....က်ေနာ္ေျပာသည္ကုိ ထုိသူ ေကာင္းေကာင္းနားလည္၏....ထုိ႔ေနာက္...
"အုိး....အုိိင္စီး"
ေခါင္းတစပ္စပ္ျငိပ္၍ ျပန္ေျပာေလ၏။
က်ေနာ့္မွာ သူ႔ပါသူ အုိင္စီးစီး....ေခ်ာင္းစီးစီး.....တစ္လမ္းလံုးအိပ္လာေသာေၾကာင့္ အေပါ့အပါးပင္ မသြားရေသးသျဖင့္ အလွ်င္အျမန္ထကာ နီးရာအိိမ္သာသို႔ ေျပးခဲ့ရ၏.......
က်ေနာ့္ ထုိင္ခံုသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ မ်ားမၾကာမီ ေလယာဥ္မယ္မ်ား စတင္၍ မနက္စာ ဧည့္ခံေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ အားတက္သြားကာ အေရွ႕ရွိ Menu ကုိလွမ္းယူကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ဘာေတြေရးထားမွန္းမသိ......ေရးထားသမွ်တြင္ က်ေနာ္နားလည္ေသာ စာလံုးမ်ားမွာ.....
(Potato, Tomato).......
"ဟုိက္....နိပ္ဟ....."
က်ေနာ္ စိတ္ထဲ အေတာ္စိတ္ညစ္သြား၏....အေၾကာင္းမွာ သူတုိ႔ေတြ Serve လုပ္သည့္စားစရာမ်ားကုိ နားမလည္၍ ျဖစ္၏...
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္၏ ေဘးမွ မ်က္ႏွာနီႏွင့္လူၾကီးအရင္မွာသည္ကုိေစာင့္ကာ သူစားသည့္အတုိင္း ေလယာဥ္မယ္အား လက္ညိွဳးထုိးျပလုိက္ရာ က်ေနာ့္ထံသို႔ ခဲပတ္ျဖင့္ပတ္ထားေသာပန္းကန္ေလး ႏွင့္ သစ္သီးစံုမ်ားထည့္ထားေသာ ဗန္းေလးေရာက္လာ၏....
က်ေနာ္ေရွ႕သို႔ စားစရာမ်ားေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဆုိလွ်င္ပင္ အားပါတရစားမည္ဟုၾကံကာ ဖြင့္အၾကည့္....
"ေတာက္.....ဘာမ်ားလဲလုိ႔ကြာ......ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ၾကီးကုိး....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏....က်ေနာ့္ေဘးမွလူၾကီး ကုိၾကည့္လုိက္ရာ ခရင္း ႏွင့္ ဓားကုိကၽြမ္းက်င္ ပုိင္ႏိုင္စြာ ကုိင္လွ်က္ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္ စားေနသည္ကုိေတြ႔လုိက္ရ၏.....
က်ေနာ္မွာ မၾကိဳက္ေသာ္လည္း ဗိုက္ဆာေနသျဖင့္ သည္းခံျပီးစားလုိက္ရာ ဗန္းေပၚမွစားစရာမ်ား တစ္ခုမွမက်န္ေတာ့ေပ......
သို႔ႏွင့္ နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာ အခါ ေလယာဥ္မွ ေလယာဥ္မွဴးက မိုက္ခရုိဖုန္းျဖင့္......
"Good Morning Ladies and Gentlemen.....We are now approaching to London Heathrow Airport.....The local time is 7:00am......"
ေလယာဥ္မွဴး၏ Announcement ကုိၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေလယာဥ္ဆင္းေတာ့မည္ကုိ သိသျဖင့္ သူမ်ားေတြထက္ ဦးေအာင္ထုိင္ခံုရွိ ခါးပတ္ကုိတင္းၾကပ္စြာ ခ်ည္ေႏွာင္ကာ ေဘးႏွစ္ဖက္ရွိလက္တန္းမ်ားကုိ တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကုိင္ထား၏....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေလယာဥ္ၾကီးသည္ တိမ္အထက္ထက္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေျမျပင္ႏွင့္ အေတာ္နီးကပ္ လာေျချပီ.....
"ဒံုး"
ေလယာဥ္ၾကီးေျမျပင္ေပၚသုိ႔ေအာင္ျမင္စြာ သက္ဆင္းသြား၏.....
သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္အပါအဝင္ လူမ်ားအားလံုးေလယာဥ္ေပၚမွဆင္းရင္ေစာင့္ေနခုိက္ က်ေနာ့္ေဘးမွ မ်က္ႏွာလူၾကီးႏွင့္လူက က်ေနာ့္အား ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိ၏....
"ဂြတ္လပ္ခ္ မိတ္...."
သူဘာကုိဆုိလုိသည္ မသိ....သုိ႔ေသာ္ယဥ္ေက်းမႈအရ က်ေနာ္ေလာကြတ္ျပဳလုိက္၏...
"သုိင္းက်ဴး...."
လူစုၾကီးမ်ားတေရြ႔ေရ႔ြသြားသည့္လမ္းအတိုင္းလုိက္ခဲ့ရာ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ မ်ားျပားလွေသာလူမ်ား အင္မီဂေရးရွင္း ကုိျဖတ္ရန္ေစာင့္ေနသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရ၏.....
မ်ားမၾကာမီက်ေနာ့္အလွည့္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အဂၤလိပ္လူၾကီးတစ္ဦးမွ က်ေနာ့္အား...
"မင္း အခုမွ အဂၤလန္ကုိလာတာလား....."
က်ေနာ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ျပန္ေျဖလုိက္၏...
"ဟုတ္...."
ထုိ႔ေနာက္ ထုိလူမွာ
"ေအး...ဒါဆုိ ဒီကုိလာ....မင္းပစၥည္းေတြဒီမွာ ခဏထား.....ျပီးရင္ဟုိေရွ႔က အခန္းထဲမွာ အက်ီၤခၽြတ္ျပီး ေစာင့္ေန......."
က်ေနာ့္ေသြးခုန္ႏႈန္းမွာ ငယ္ထိပ္သုိ႔တက္ေစာက္ေတာ့မည့္အလား အေတာ္ကုိပင္ေၾကာက္သြားကာ ထုိလူၾကီးအား ေၾကာက္အားတစ္ငင္ အသံတုန္ရင္စြာျဖင့္.......
"ဟင္းးးးးးးးးး.....ခင္...ခင္ဗ်ာ.....က်...က်ေနာ္ စာလာသင္တာခင္ဗ်......."
က်ေနာ့္စကားကုိၾကားေသာ ထုိလူၾကီးမွာ က်ေနာ့္ေရွ႕တြင္ ခြက္ထုိးခြက္လန္ ရယ္ေလ၏......
ထုိ႔ေနာက္ သူရယ္လုိ႔ဝသြားသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္အား....
"ဟားဟား...မင္းကုိငါဘာေျပာေသးလုိ႔လဲကြ....ဟုိအခန္းထဲမွာ မင္းကုိဓာတ္မွန္ရုိက္...ေဆးစစ္မလုိ႔ အက်ီၤခၽြတ္ခိိုင္းတာကြ....ဟားဟား...မင္း ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္...သြားသြား...ဟုိမွာေစာင့္ေန...."
ထုိလူ ေျပာသည့္စကားေၾကာင့္က်ေနာ့္ရင္ထဲရွိ အလံုးၾကီးက်သြား၏...
"ဟူး.....ေတာ္ပါေသးရဲ႔.....မဟုတ္ရင္ ငါထင္တာမွန္တယ္....."
က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထုိသို႔ေတြးမိ၏.....
နာရီအနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာအခါ ေဆးစစ္...ပတ္စ္ပို႔ခ်က္ခ္ကိစၥမ်ားအားလံုးျပီးသြားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိပ္ကုိဆြဲကာ ဘဝၾကီးကုိရဲရဲတင္းတင္း ရင္ဆုိင္မယ္ဟုဆုံးျဖတ္ကာ ထြက္ေပါက္အတုိင္း ေလွ်ာက္လာအခုိက္.....
လာၾကိဳေသာလူမ်ားၾကားထဲ က်ေနာ့္အားလာၾကိဳမည့္သူကုိ သည္းၾကီးမဲၾကီးရွာရေလျပီ....
ေတြ႔ျပီ.....
ျမန္မာ-တရုတ္စပ္ ပုတုတုအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က်ေနာ့္အား လက္လွမ္းျပကာ....
"တား....စြဲ..စြဲ...အန္တီဒီမွာ...."
က်ေနာ္အေတာ္ စိတ္ပိန္သြား၏.....အေၾကာင္းရင္မွာ က်ေနာ့္နာမည္ ဇြဲကုိ သူေခၚခါမွ (စဲြ) ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။
ထုိ႔ေနာက္ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ က်ေနာ့္အား
"အမေလး စြဲရယ္....အန္တီေစာင့္ေနတာၾကာလွပီ...မေရာက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေတာင္ ထင္ေနတာ...ေတာ္ပါေတးရဲ႔....လာလာ..စြဲေပး...အန္တီကုိေပး....."
ထုိစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္မ်က္လံုးျပဴးသြား၏......သို႔ေသာ္ ထုိအမ်ိဴးသမီးမွာ ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ က်ေနာ့္လက္ဆြဲအိတ္ကုိ ဆြဲယူလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ျပဴးေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျပန္ေျပသြား၏...
ထုိေနာက္ ထုိအမ်ိဳးသမီးက...
"တား..လာ အန္တီ KFC လုိက္ေကၽြးမယ္...ျပီးရင္ တားေနမယ္ အိမ္ကုိပို႔ေပးမယ္...."
ထုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေန႔လည္စာကုိ KFC ဆုိင္တြင္စားျပီးေနာက္ က်ေနာ့္အား က်ေနာ္ေနမည့္ အိမ္သို႔ပို႔ေပး၏.
က်ေနာ္ေနမည့္ေနရာကုိ က်ေနာ့္အား ေျမေအာက္ရထားျဖင့္ ေခၚသြားကာ ထုိေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိအမ်ိဳးသမီးမွာ လူတစ္ဦးအား ဖုန္းဆက္ကာ လာေခၚခုိင္းေနေၾကာင္းၾကားလုိက္ရသျဖင့္ က်ေနာ္သူ႔အား
"အန္တီ..ဘယ္သူ႔ကုိ ေခၚေနတာလဲ"
"တား ေနမယ့္ အိမ္ရဲ႔ အိမ္ပုိင္ရွင္ကုိ ေလ..သူလာေခၚျပီး လုိက္ျပလိမ့္မယ္..."
"ေၾသာ္...ဟုတ္...."
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကားတစ္စီး ေရာက္လာကာ က်ေနာ္တုိ႔ ကားေပၚတက္လုိက္ခဲ့၏...
တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ထုိကားေမာင္းသူမွာ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ေနပံုေပါက္ေန၏...ထုိအရာကုိ ျမင္ေသာ အန္တီက ထုိကားေမာင္းသူအား လွမ္းေမးလုိက္၏...
"ရွင္ ဘာရွာေနတာလဲ......"(တရုတ္-အဂၤလိပ္ ေလသံျဖင့္)
ထုိကားေမာင္းသူ၏ အေျဖကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ အနီးရွိဓာတ္တုိင္ႏွင့္ေခါင္းႏွင့္ ေျပးေဆာင့္ ခ်င္စိတ္ျဖစ္သြား၏...ထုိသူေျဖလုိက္ပံုမွာ....
"ငါ ငါ့အိမ္လုိက္ရွာေနတာပါ......."
ေတာက္....သူေတာင္သူ႔အိမ္ လုိက္ရွာေနရရင္ ငါေနရင္ အိမ္ေတာင္ျပန္ေရာက္ပါ့မလားမသိဟူေသာ အေတြးေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏.......
ခဏအၾကာ....
"ရက္စ္.....ရွာေတြ႔ျပီကြ...."
ကားေမာင္းသူ၏ တက္ၾကြလွေသာ အသံ...
ထုိလူ သူ႔အိမ္သူ ရွာေတြ႔ရွာေတြ႔သျဖင့္ က်ေနာ့္အထုပ္မ်ားကုိခ်ကာ သူေခၚသြားသည့္ အခန္းကုိ လွမ္းအၾကည့္.......
"ေတာက္.......ဒါပဲလား အခန္းက....."
က်ေနာ္ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ထုိလူအားေမးလုိက္၏....
"ေအးေလ..ဒါတစ္ေယာက္အခန္း...ဒီမွာေသာ့.."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏...အေၾကာင္းမွာ သူျပေသာ အခန္းမွာ က်ေနာ့္အိမ္အခန္းမွ အိမ္သာမွ်သာရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.......
ဆက္ရန္..........
Wednesday, 29 December 2010
အထီးက်န္ ဌက္ငယ္ - (၂)
"ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္"
က်ေနာ့္ အခန္းတံခါးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေခါက္သည့္ အသံ......အခ်ိန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ နံနက္ ၇နာရီခြဲ......
"ဟုတ္.....လာျပီ"
က်ေနာ္ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ႏွင့္ကုတင္မွ လူးလဲထကာ အခန္းတံခါးဖြင့္အၾကည့္.......
"သား...နိုးျပီလား"
က်ေနာ့္ အေမ၏ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ အသံကုိၾကားလုိက္ရသျဖင့္ အိပ္ခ်င္ေသးေသာ္လည္း......
"ဟုတ္....ႏုိးျပီ ေမေမ..."
က်ေနာ္ ျပန္ေျဖလုိက္သည္ ႏွင့္ အေမ့ေနာက္မွ ရပ္ေနေသာ က်ေနာ့္၏အေဖက....
"ေအး....သားႏုိးရင္ မ်က္ႏွာသစ္.....ေဖေဖတို႔ မိသားစု အျပင္မွာ Breakfast သြားစားရေအာင္"
Breakfast ဟုဆုိသည့္ အသံၾကားသည္ႏွင့္ပင္ ခုနကအိပ္ခ်င္ေသာစိတ္မ်ား ဝုန္းကနည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္.......
"ဟုတ္...သားကုိငါးမိနစ္ပဲေစာင့္ ေဖေဖ...."
အျပင္သြားရန္ လုိက္မည့္သူကုိ ေစာင့္ရန္ စိတ္မရွည္ႏုိင္သည့္ က်ေနာ့္အေဖ အေၾကာင္းကုိ သိ၍ကတစ္ေၾကာင္း......က်ေနာ္ကုိတုိင္ကလည္း Breakfast စားရန္မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့သည္က တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္၍ ငါးမိနစ္သာ ေစာင့္ခုိင္းျခင္းျဖစ္သည္.....
ထုိ႔ေနာက္ ငါးမိနစ္အၾကာက်ေနာ္ထြက္အလာ အိမ္ေရွ႕ေပၚတီကုိေအာက္တြင္ ျမင္လုိက္ရေသာျမင္ကြင္းမွာ ၾကည္ႏူးစရာပင္.....
က်ေနာ္၏ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမအျပင္ က်ေနာ့္ညီမေလး...ညီေလး..အဖြား ႏွင့္ ဦးေလး တုိ႔ပါ သြားရန္အဆင္သင့္ ျဖစ္ႏွင့္ေနေလျပီ.....
"ကဲလာ....သြားမယ္"
ေဖေဖက သြားရန္ေျပာလုိက္သည္ႏွင့့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ ထံုးစံအတုိင္း ခံုေနရာ လုထုိင္ၾကေလသည္......
ထုိအရာကိုျမင္ေသာ က်ေနာ့္ ေမေမမွာ က်ေနာ္တုိ႔အား ၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္တေယာင္ေယာင္ ငိုခ်င္တေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနသည္ကုိ က်ေနာ္ရိပ္မိခ့ဲသည္......
ကားစထြက္သည္ႏွင့္ ကားေပၚက ေရဒီယိုမွ နံနက္ ၈ နာရီတြင္လာေနၾကျဖစ္ေသာ ေရွးသီခ်င္းအစီအစဥ္မွ စိုးစႏၵာထြန္း၏ "မလြမ္းဘယ္သူ ေနပါ့မယ္" ဆုိသည့္သီခ်င္းဟာ က်ေနာ့္စိတ္ကို အလြန္ပင္ ေဆြးေျမ့ဖြယ္ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္.........
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ Breakfast စားျပီးသည့္ေနာက္ ေဖေဖက
"ကဲ.လာ....ေဖေဖတုိ႔ မိသားစု ဓာတ္ပံုသြားရိုက္ၾကရေအာင္" ဟုဆုိကာ ရန္ကင္းစင္တာ အနားရွိ ဓာတ္ပံုဆုိင္တစ္ဆုိင္တြင္ မိသားစုဓာတ္ပံုရုိက္ၾကပံုမွာ အလြန္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္.......
ထြက္လာေသာဓာတ္ပံုမ်ားကို အားပါးတရၾကည့္လ်က္ အိမ္သုိ႔ျပန္အလာ...အိမ္ရွိျခံတံခါးမ်ား ထူးဆန္းစြာ ဖြင့္ထားသည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရသျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ က်ေနာ္အိမ္တြင္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္အေပါင္း ေရာက္ေနေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္.......
"ဟာ.....ခ်ီးထုတ္ေတြ ေရာက္ေနျပီေဟ့"
က်ေနာ့္ ဦးေလး၏ ေနာက္ေျပာင္စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး ပက္ပက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလုိက္သည္ႏွင့္........
"ဘာခ်ီးထုတ္လဲ.......ကုိယ့္တူေလး သြားခါနီး မုန္႔ေတြလာေပးတယ့္ ဟာကုိ....."
က်ေနာ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ အန္တီမ်ားမွ က်ေနာ့္အတြက္ လက္ေဆာင္မ်ားလာေပးသည္ကို သိလုိက္ရသျဖင့္ လြန္စြာဝမ္းသာမိသြား၏.....
"ေၾသာ္.....ရပါတယ္...အန္တီကလည္း.....ဒုကၡရွာလုိ႔......"
လုိခ်င္ေသာ္လည္း ဟန္ေဆာင္ရသည္ဟု ဘယ္သူသင္ထားမွန္းမသိ တတ္ေနေသာေၾကာင့္သာ က်ေနာ္ ေျပာလုိက္ရ၏....
"အမယ္.....ယူပါ.....ဒါအန္တီတုိ႔က ခ်စ္လုိ႔ လက္ေဆာင္ေပးတာ.......ဒါနဲ႔ Flight ကဘယ္အခ်ိန္လဲ"
အန္တီတစ္ေယာက္က ထေမးရာ....
"အင္း....ညေန ၈ နာရီမွပါ....ဒီကေနေတာ့ ၆ နာရီေလာက္ ထြက္မယ္...."
က်ေနာ္ျပန္ေျဖလုိက္၏....
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္မိသားစု...အမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ျခံထဲမွာပင္ ဓာတ္ပံုမ်ားရုိက္ခဲ့ၾကသည္....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ျမန္မာျပည္မွ ထြက္ခြာရေတာ့မည့္ အခ်ိန္နီးကပ္ လာေလျပီ.....ေလနီၾကမ္း မ်ား တုိက္ခတ္မွဳေၾကာင့္ မတည္ျငိမ္ႏိုင္ေသာ အပင္ငယ္ေလးသဖြယ္.....က်ေနာ့္၏စိတ္သည္လည္း မိသားစုႏွင့္ ခြဲခြာရေတာ့မည္ဆုိေသာ သမုဒယဒဏ္ေၾကာင့္ မတည္ျငိမ္ မေပ်ာ္ရြင္ႏုိင္ခဲ့ပါ.....
သည္လုိႏွင့္.......ညေန ၄ နာရီ......
"သား.....ခဏအိပ္ခ်င္အိပ္ေလ......ေလယာဥ္ေပၚမွာဆုိ သက္ေတာင့္ သက္သာ အိပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး..."
ေမေမ၏ ဂရုဏာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္ ၾကိဳးစားအိပ္ခဲ့၏.....
အိပ္၍မေပ်ာ္ေသာ္လည္း ၾကိဳးစားအိပ္လုိက္ရာ ညေန ၅ နာရီခြဲေလာက္တြင္....
"သား...ထေတာ့.....သြားရေအာင္ျပင္ဆင္ေတာ့....."
က်ေနာ္တေရးႏုိးထၾကည့္လုိက္၍လားမသိ က်ေနာ့္၏ေမေမမ်က္ႏွာမွာ မရြင္မလန္းျဖစ္ေနသည္ကုိ က်ေနာ္ရိ္ပ္မိလုိက္သည္......
"ဟုတ္က့ဲ....ေမေမ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီလား။ "
က်ေနာ္ သတိတရလွမ္းေမးလုိက္သည္ႏွင့္.....
"ေအးေအး.....အကုန္အဆင္သင့္ပဲ.....သားပါသားပဲ Passport တုိ႔ Ticket တုိ႔ ေသခ်ာစစ္ျပီး မက်န္ခဲ့ေအာင္လုပ္ ...ဟုတ္ျပီလား...."
အားလံုးအဆင္သင့္လုပ္ေပးထားေသာ က်ေနာ့္ေမေမ့အား က်ေနာ္အလြန္ေလးစားမိ၏။....
"သား ......ေရခ်ိဳးျပီး ထမင္းစားရေအာင္ ဒီမွာ အားလံုးသားနဲ႔ အတူတူစားဖုိ႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္....."
ေဖေဖ့၏ ျပတ္သားလွေသာ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ထုိင္ေနရာမွ ေကာက္ထကာ စ၍ျပင္ဆင္ေလေတာ့၏။
ခဏအၾကာ က်ေနာ္ျပင္ဆင္ျပီး မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ညစာစားခဲ့ၾကသည္....
သို႔ေသာ္ ဒီလုိမိသားစု စံုစံုလင္လင္ညစာ စားတာ ေနာက္ဆုံးျဖစ္မွန္းသိေနၾကေသာ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ ေမေမႏွင့္ ေဖေဖမွာ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ကိုပင္ မနည္းကုန္ေအာင္စားခဲ့ရသည္.....က်ေနာ့္ ညီမေလးႏွင့္ ညီေလးကေတာ့ ကေလးပီပီ အသားကုန္စဲြေနၾကသည္ကိုၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ျပံဳးခဲ့မိ၏။....
ညေန ၆ နာရီ ......
"သား...စားျပီးရင္ အေပၚမွာ ဘုရားသြားရွိခုိး...."
ေမေမ့၏ သတိေပးမွဳေၾကာင့္ က်ေနာ္အိမ္ေပၚထက္သို႔ေျပးတက္ကာ....ဘုရားသြားရွိခုိးျပီးေနာက္
"လာ....ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ ကုိ သားကန္ေတာ့မယ္......"
က်ေနာ္၏အလုိက္သိစြာ ေျပာလုိက္မွဳေၾကာင့္ က်ေနာ့္ေမေမႏွင့္ ေဖေဖ မွာဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း ျပံဳးကာ ခံုတစ္ခံုမွာ ထိုင္လုိက္သည္ႏွင့္.......
"သား ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ တုိ႔အေပၚ ကံသံုးပါးနဲ႔ ျပစ္မွားမိတာရွိလ်ွင္ ခြင့္လႊတ္ပါ"
ဟုက်ေနာ္ ပါးစပ္မွေျပာကာ....မိဘႏွစ္ပါး၏ ေျခအစုံကုိ ဦးျဖင့္တုိက္၍ ရွိခုိးကန္ေတာ့ေနစဥ္....
ယခင္က က်ေနာ္ညစဥ္ကန္ေတာ့လွ်င္ ဆုမ်ားေပးတတ္ေသာ က်ေနာ့္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ မွာ ယခုမည့္သည့္ ၾသဝါဒမွ်မေပးပဲ ရပ္ေနသျဖင့္ က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္လုိက္ရာ က်ေနာ့္မိဘမ်က္ဝန္းအစံုမွာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွဳဒဏ္ေၾကာင့္ လွ်ံထြက္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွ႔ံေနသည္ကုိေတြြ႔လုိုက္ရသည္...
ထုိအရာကုိျမင္ေသာ က်ေနာ္မွာ မိဘမ်ားႏွင့္ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ပါ ငိုေနမည္ဆုိလွ်င္ မိဘမ်ားပို ဝမ္းနည္းသြားမည္ကုိသိ၍ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ထိန္းထားရာမွ
"ေမေမတို႔ ...အဲေလာက္ဝမ္းမနည္းၾကပါနဲ႔ ...သားတစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္မွန္မွန္ ျပန္လာလည္မယ္ေနာ္ "
ဟုေျပာလုိက္ေသာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ့္မိဘႏွစ္ပါးမွာ ဝမ္းနည္းေနရာမွ ျပံဳးလာကာ....
"ေအးပါသားရယ္....ျပန္လာလည္ေနာ္....ေမေမတို႔ေမွ်ာ္ေနမယ္....သားဟုိေရာက္ရင္ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ေနာ္....."
ေမေမ၏ တုန္ရင္ေနေသာ ဂရုဏာအမွာစကားကုိ က်ေနာ္နားထဲမွာ ပဲ့တင္ရိုက္သြား၏....
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ့္ အဖြား ဘက္အားလွည့္၍
"အဖြား...က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ေနာ္....သားဘြဲ႔ယူတဲ့အခါၾကရင္ အဖြားကုိပါ ေခၚလုိက္မယ္ေနာ္....."
ဟုၾကင္ၾကင္နာနာေျပာကာ ကန္ေတာ့အခုိက္.....
အဖြား မ်က္ဝန္းမွလည္း မ်က္ရည္မ်ား စုိ႔လွ်က္.....
ထုိအခ်ိန္တြင္ ၾကားလုိက္ရေသာ စကားသံ.....
"ကဲကဲ...ေလယာဥ္ခ်ိန္နီးျပီ.....သြားရေအာင္...."
က်ေနာ့္ ဦးေလး၏ သြားရန္ လွံဳေဆာ္အသံ.....
အားလံုး ထိုင္ေနရာမွ ထၾကကာ ကားေပၚသို႔ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္.....ကားသည္ ေလယာဥ္ကြင္းသုိ႔
ဦးတည္လွ်က္.....
ေလယာဥ္ကြင္းရွိ Check in အတြင္းတန္းစီေနေသာ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ ........တျခားလူမ်ားမွာ အထဲသုိ႔ ဝင္ခြင့္မရွိသျဖင့္က်န္ေနခဲ့၏.....
Check in ကိစၥျပီးသြားသည္ႏွင့္ ေဖေဖ သည္က်ေနာ့္အား ဆုံမစကားမ်ား မွာၾကားေနေလျပီ.....
ဆုံးမစကားမ်ားမွာၾကားျပီးသည့္ေနာ္ ေဖေဖသည္ က်ေနာ့္အား သူ႔အိပ္ထဲမွ စာေလးတစ္ေစာင္ ကုိက်ေနာ့္အားလွမ္းေပးလုိုက္ရာ.....စာအိပ္ေပၚတြင္္ေရးထားေသာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း.........
"ခ်စ္သားၾကီး ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဖတ္ဖုိ႔"
ခဏအၾကာတြင္ .... ေလယာဥ္ကြင္းမွ Announcement အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေဖေဖ့ႏွင့္ေမေမ အားဖက္၍ ပါးႏွစ္ဖက္အား နမ္းလ်ွက္ .....
"သား သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ....ဟုိေရာက္ရင္ဖုန္းဆက္လုိက္မယ္ေနာ္"
က်ေနာ္ထုိသို႔ေျပာဆုိျပီး ေလယာဥ္ထံသြားရန္ တန္းစီေနေသာ လူၾကားထဲမွ အေတာ္လွမ္းလွမ္း တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါးအား သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္ကာ တာ့တာ့လုပ္လွ်က္.....
ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ မ်က္ဝန္းထဲမွာလည္း မ်က္ရည္စက္မ်ား.....က်ေနာ့္ မ်က္ဝန္းမွာလည္း မ်က္ရည္စက္မ်ား.......
ေလယာဥ္ထုိင္ခံုတြင္ ထိုင္ျပီးခဏအၾကာ ....ေလယာဥ္ၾကီးစ ထြက္ျပီ.....
လက္ပတ္နာရီမွ နာရီကုိ ၾကည့္လုိ္က္ေတာ့........
20:00, 07 October 2006
ဆက္ရန္...........
က်ေနာ့္ အခန္းတံခါးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေခါက္သည့္ အသံ......အခ်ိန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ နံနက္ ၇နာရီခြဲ......
"ဟုတ္.....လာျပီ"
က်ေနာ္ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ႏွင့္ကုတင္မွ လူးလဲထကာ အခန္းတံခါးဖြင့္အၾကည့္.......
"သား...နိုးျပီလား"
က်ေနာ့္ အေမ၏ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ အသံကုိၾကားလုိက္ရသျဖင့္ အိပ္ခ်င္ေသးေသာ္လည္း......
"ဟုတ္....ႏုိးျပီ ေမေမ..."
က်ေနာ္ ျပန္ေျဖလုိက္သည္ ႏွင့္ အေမ့ေနာက္မွ ရပ္ေနေသာ က်ေနာ့္၏အေဖက....
"ေအး....သားႏုိးရင္ မ်က္ႏွာသစ္.....ေဖေဖတို႔ မိသားစု အျပင္မွာ Breakfast သြားစားရေအာင္"
Breakfast ဟုဆုိသည့္ အသံၾကားသည္ႏွင့္ပင္ ခုနကအိပ္ခ်င္ေသာစိတ္မ်ား ဝုန္းကနည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္.......
"ဟုတ္...သားကုိငါးမိနစ္ပဲေစာင့္ ေဖေဖ...."
အျပင္သြားရန္ လုိက္မည့္သူကုိ ေစာင့္ရန္ စိတ္မရွည္ႏုိင္သည့္ က်ေနာ့္အေဖ အေၾကာင္းကုိ သိ၍ကတစ္ေၾကာင္း......က်ေနာ္ကုိတုိင္ကလည္း Breakfast စားရန္မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့သည္က တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္၍ ငါးမိနစ္သာ ေစာင့္ခုိင္းျခင္းျဖစ္သည္.....
ထုိ႔ေနာက္ ငါးမိနစ္အၾကာက်ေနာ္ထြက္အလာ အိမ္ေရွ႕ေပၚတီကုိေအာက္တြင္ ျမင္လုိက္ရေသာျမင္ကြင္းမွာ ၾကည္ႏူးစရာပင္.....
က်ေနာ္၏ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမအျပင္ က်ေနာ့္ညီမေလး...ညီေလး..အဖြား ႏွင့္ ဦးေလး တုိ႔ပါ သြားရန္အဆင္သင့္ ျဖစ္ႏွင့္ေနေလျပီ.....
"ကဲလာ....သြားမယ္"
ေဖေဖက သြားရန္ေျပာလုိက္သည္ႏွင့့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ ထံုးစံအတုိင္း ခံုေနရာ လုထုိင္ၾကေလသည္......
ထုိအရာကိုျမင္ေသာ က်ေနာ့္ ေမေမမွာ က်ေနာ္တုိ႔အား ၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္တေယာင္ေယာင္ ငိုခ်င္တေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနသည္ကုိ က်ေနာ္ရိပ္မိခ့ဲသည္......
ကားစထြက္သည္ႏွင့္ ကားေပၚက ေရဒီယိုမွ နံနက္ ၈ နာရီတြင္လာေနၾကျဖစ္ေသာ ေရွးသီခ်င္းအစီအစဥ္မွ စိုးစႏၵာထြန္း၏ "မလြမ္းဘယ္သူ ေနပါ့မယ္" ဆုိသည့္သီခ်င္းဟာ က်ေနာ့္စိတ္ကို အလြန္ပင္ ေဆြးေျမ့ဖြယ္ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္.........
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ Breakfast စားျပီးသည့္ေနာက္ ေဖေဖက
"ကဲ.လာ....ေဖေဖတုိ႔ မိသားစု ဓာတ္ပံုသြားရိုက္ၾကရေအာင္" ဟုဆုိကာ ရန္ကင္းစင္တာ အနားရွိ ဓာတ္ပံုဆုိင္တစ္ဆုိင္တြင္ မိသားစုဓာတ္ပံုရုိက္ၾကပံုမွာ အလြန္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္.......
ထြက္လာေသာဓာတ္ပံုမ်ားကို အားပါးတရၾကည့္လ်က္ အိမ္သုိ႔ျပန္အလာ...အိမ္ရွိျခံတံခါးမ်ား ထူးဆန္းစြာ ဖြင့္ထားသည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရသျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ က်ေနာ္အိမ္တြင္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္အေပါင္း ေရာက္ေနေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္.......
"ဟာ.....ခ်ီးထုတ္ေတြ ေရာက္ေနျပီေဟ့"
က်ေနာ့္ ဦးေလး၏ ေနာက္ေျပာင္စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး ပက္ပက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလုိက္သည္ႏွင့္........
"ဘာခ်ီးထုတ္လဲ.......ကုိယ့္တူေလး သြားခါနီး မုန္႔ေတြလာေပးတယ့္ ဟာကုိ....."
က်ေနာ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ အန္တီမ်ားမွ က်ေနာ့္အတြက္ လက္ေဆာင္မ်ားလာေပးသည္ကို သိလုိက္ရသျဖင့္ လြန္စြာဝမ္းသာမိသြား၏.....
"ေၾသာ္.....ရပါတယ္...အန္တီကလည္း.....ဒုကၡရွာလုိ႔......"
လုိခ်င္ေသာ္လည္း ဟန္ေဆာင္ရသည္ဟု ဘယ္သူသင္ထားမွန္းမသိ တတ္ေနေသာေၾကာင့္သာ က်ေနာ္ ေျပာလုိက္ရ၏....
"အမယ္.....ယူပါ.....ဒါအန္တီတုိ႔က ခ်စ္လုိ႔ လက္ေဆာင္ေပးတာ.......ဒါနဲ႔ Flight ကဘယ္အခ်ိန္လဲ"
အန္တီတစ္ေယာက္က ထေမးရာ....
"အင္း....ညေန ၈ နာရီမွပါ....ဒီကေနေတာ့ ၆ နာရီေလာက္ ထြက္မယ္...."
က်ေနာ္ျပန္ေျဖလုိက္၏....
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္မိသားစု...အမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ျခံထဲမွာပင္ ဓာတ္ပံုမ်ားရုိက္ခဲ့ၾကသည္....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ျမန္မာျပည္မွ ထြက္ခြာရေတာ့မည့္ အခ်ိန္နီးကပ္ လာေလျပီ.....ေလနီၾကမ္း မ်ား တုိက္ခတ္မွဳေၾကာင့္ မတည္ျငိမ္ႏိုင္ေသာ အပင္ငယ္ေလးသဖြယ္.....က်ေနာ့္၏စိတ္သည္လည္း မိသားစုႏွင့္ ခြဲခြာရေတာ့မည္ဆုိေသာ သမုဒယဒဏ္ေၾကာင့္ မတည္ျငိမ္ မေပ်ာ္ရြင္ႏုိင္ခဲ့ပါ.....
သည္လုိႏွင့္.......ညေန ၄ နာရီ......
"သား.....ခဏအိပ္ခ်င္အိပ္ေလ......ေလယာဥ္ေပၚမွာဆုိ သက္ေတာင့္ သက္သာ အိပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး..."
ေမေမ၏ ဂရုဏာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္ ၾကိဳးစားအိပ္ခဲ့၏.....
အိပ္၍မေပ်ာ္ေသာ္လည္း ၾကိဳးစားအိပ္လုိက္ရာ ညေန ၅ နာရီခြဲေလာက္တြင္....
"သား...ထေတာ့.....သြားရေအာင္ျပင္ဆင္ေတာ့....."
က်ေနာ္တေရးႏုိးထၾကည့္လုိက္၍လားမသိ က်ေနာ့္၏ေမေမမ်က္ႏွာမွာ မရြင္မလန္းျဖစ္ေနသည္ကုိ က်ေနာ္ရိ္ပ္မိလုိက္သည္......
"ဟုတ္က့ဲ....ေမေမ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီလား။ "
က်ေနာ္ သတိတရလွမ္းေမးလုိက္သည္ႏွင့္.....
"ေအးေအး.....အကုန္အဆင္သင့္ပဲ.....သားပါသားပဲ Passport တုိ႔ Ticket တုိ႔ ေသခ်ာစစ္ျပီး မက်န္ခဲ့ေအာင္လုပ္ ...ဟုတ္ျပီလား...."
အားလံုးအဆင္သင့္လုပ္ေပးထားေသာ က်ေနာ့္ေမေမ့အား က်ေနာ္အလြန္ေလးစားမိ၏။....
"သား ......ေရခ်ိဳးျပီး ထမင္းစားရေအာင္ ဒီမွာ အားလံုးသားနဲ႔ အတူတူစားဖုိ႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္....."
ေဖေဖ့၏ ျပတ္သားလွေသာ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ထုိင္ေနရာမွ ေကာက္ထကာ စ၍ျပင္ဆင္ေလေတာ့၏။
ခဏအၾကာ က်ေနာ္ျပင္ဆင္ျပီး မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ညစာစားခဲ့ၾကသည္....
သို႔ေသာ္ ဒီလုိမိသားစု စံုစံုလင္လင္ညစာ စားတာ ေနာက္ဆုံးျဖစ္မွန္းသိေနၾကေသာ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ ေမေမႏွင့္ ေဖေဖမွာ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ကိုပင္ မနည္းကုန္ေအာင္စားခဲ့ရသည္.....က်ေနာ့္ ညီမေလးႏွင့္ ညီေလးကေတာ့ ကေလးပီပီ အသားကုန္စဲြေနၾကသည္ကိုၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ျပံဳးခဲ့မိ၏။....
ညေန ၆ နာရီ ......
"သား...စားျပီးရင္ အေပၚမွာ ဘုရားသြားရွိခုိး...."
ေမေမ့၏ သတိေပးမွဳေၾကာင့္ က်ေနာ္အိမ္ေပၚထက္သို႔ေျပးတက္ကာ....ဘုရားသြားရွိခုိးျပီးေနာက္
"လာ....ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ ကုိ သားကန္ေတာ့မယ္......"
က်ေနာ္၏အလုိက္သိစြာ ေျပာလုိက္မွဳေၾကာင့္ က်ေနာ့္ေမေမႏွင့္ ေဖေဖ မွာဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း ျပံဳးကာ ခံုတစ္ခံုမွာ ထိုင္လုိက္သည္ႏွင့္.......
"သား ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ တုိ႔အေပၚ ကံသံုးပါးနဲ႔ ျပစ္မွားမိတာရွိလ်ွင္ ခြင့္လႊတ္ပါ"
ဟုက်ေနာ္ ပါးစပ္မွေျပာကာ....မိဘႏွစ္ပါး၏ ေျခအစုံကုိ ဦးျဖင့္တုိက္၍ ရွိခုိးကန္ေတာ့ေနစဥ္....
ယခင္က က်ေနာ္ညစဥ္ကန္ေတာ့လွ်င္ ဆုမ်ားေပးတတ္ေသာ က်ေနာ့္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ မွာ ယခုမည့္သည့္ ၾသဝါဒမွ်မေပးပဲ ရပ္ေနသျဖင့္ က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္လုိက္ရာ က်ေနာ့္မိဘမ်က္ဝန္းအစံုမွာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွဳဒဏ္ေၾကာင့္ လွ်ံထြက္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွ႔ံေနသည္ကုိေတြြ႔လုိုက္ရသည္...
ထုိအရာကုိျမင္ေသာ က်ေနာ္မွာ မိဘမ်ားႏွင့္ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ပါ ငိုေနမည္ဆုိလွ်င္ မိဘမ်ားပို ဝမ္းနည္းသြားမည္ကုိသိ၍ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ထိန္းထားရာမွ
"ေမေမတို႔ ...အဲေလာက္ဝမ္းမနည္းၾကပါနဲ႔ ...သားတစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္မွန္မွန္ ျပန္လာလည္မယ္ေနာ္ "
ဟုေျပာလုိက္ေသာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ့္မိဘႏွစ္ပါးမွာ ဝမ္းနည္းေနရာမွ ျပံဳးလာကာ....
"ေအးပါသားရယ္....ျပန္လာလည္ေနာ္....ေမေမတို႔ေမွ်ာ္ေနမယ္....သားဟုိေရာက္ရင္ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ေနာ္....."
ေမေမ၏ တုန္ရင္ေနေသာ ဂရုဏာအမွာစကားကုိ က်ေနာ္နားထဲမွာ ပဲ့တင္ရိုက္သြား၏....
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ့္ အဖြား ဘက္အားလွည့္၍
"အဖြား...က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ေနာ္....သားဘြဲ႔ယူတဲ့အခါၾကရင္ အဖြားကုိပါ ေခၚလုိက္မယ္ေနာ္....."
ဟုၾကင္ၾကင္နာနာေျပာကာ ကန္ေတာ့အခုိက္.....
အဖြား မ်က္ဝန္းမွလည္း မ်က္ရည္မ်ား စုိ႔လွ်က္.....
ထုိအခ်ိန္တြင္ ၾကားလုိက္ရေသာ စကားသံ.....
"ကဲကဲ...ေလယာဥ္ခ်ိန္နီးျပီ.....သြားရေအာင္...."
က်ေနာ့္ ဦးေလး၏ သြားရန္ လွံဳေဆာ္အသံ.....
အားလံုး ထိုင္ေနရာမွ ထၾကကာ ကားေပၚသို႔ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္.....ကားသည္ ေလယာဥ္ကြင္းသုိ႔
ဦးတည္လွ်က္.....
ေလယာဥ္ကြင္းရွိ Check in အတြင္းတန္းစီေနေသာ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ ........တျခားလူမ်ားမွာ အထဲသုိ႔ ဝင္ခြင့္မရွိသျဖင့္က်န္ေနခဲ့၏.....
Check in ကိစၥျပီးသြားသည္ႏွင့္ ေဖေဖ သည္က်ေနာ့္အား ဆုံမစကားမ်ား မွာၾကားေနေလျပီ.....
ဆုံးမစကားမ်ားမွာၾကားျပီးသည့္ေနာ္ ေဖေဖသည္ က်ေနာ့္အား သူ႔အိပ္ထဲမွ စာေလးတစ္ေစာင္ ကုိက်ေနာ့္အားလွမ္းေပးလုိုက္ရာ.....စာအိပ္ေပၚတြင္္ေရးထားေသာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း.........
"ခ်စ္သားၾကီး ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဖတ္ဖုိ႔"
ခဏအၾကာတြင္ .... ေလယာဥ္ကြင္းမွ Announcement အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေဖေဖ့ႏွင့္ေမေမ အားဖက္၍ ပါးႏွစ္ဖက္အား နမ္းလ်ွက္ .....
"သား သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ....ဟုိေရာက္ရင္ဖုန္းဆက္လုိက္မယ္ေနာ္"
က်ေနာ္ထုိသို႔ေျပာဆုိျပီး ေလယာဥ္ထံသြားရန္ တန္းစီေနေသာ လူၾကားထဲမွ အေတာ္လွမ္းလွမ္း တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါးအား သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္ကာ တာ့တာ့လုပ္လွ်က္.....
ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ မ်က္ဝန္းထဲမွာလည္း မ်က္ရည္စက္မ်ား.....က်ေနာ့္ မ်က္ဝန္းမွာလည္း မ်က္ရည္စက္မ်ား.......
ေလယာဥ္ထုိင္ခံုတြင္ ထိုင္ျပီးခဏအၾကာ ....ေလယာဥ္ၾကီးစ ထြက္ျပီ.....
လက္ပတ္နာရီမွ နာရီကုိ ၾကည့္လုိ္က္ေတာ့........
20:00, 07 October 2006
ဆက္ရန္...........
Friday, 24 December 2010
အထီးက်န္ ဌက္ငယ္
မိုးေတြပာာ သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာေနတဲ့ ညတစ္ည...အျပင္ ထြက္ရမွာကိုပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဆူညံလြန္းတဲ့ မိုးေရက်သံမ်ား....သို႔ေသာ္ျငားလည္း အျပင္မွာ မုိးေရက်သံေတြ ဆူညံေန သေလာက္ အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ လူေတြဟာ အေတြးကိုယ္ဆီႏွင့္ ထးူဆန္းစြာ ျငိမ္သက္ေနၾကေလ၏...သူတုိ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာမ်ားမွာ စိုးရိမ္စိတ္မ်ား ဝမ္းနည္းလြမ္းဆြတ္ျခင္းမ်ား စိတ္ပူလြန္ေဒါသမ်ား ႏွင့္လူတစ္ေယာက္ေယာက္အား ေမွ်ာ္ေနသည္ထင့္....နီးရာ ျပတင္းေပါက္မ်ားမွ ျခံတံခါးႏွစ္ေပါက္ဆီသို႔ ေငးလ်က္.......
မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာေသာအခါ.........
"တီ တီ"
ထုိသူတုိ႔ ထိုင္ေနေသာ ဧည့္ခန္းႏွင့္ မေတာ္လွမ္းသည့္ ျခံေပါက္ဝမွ မီးၾကီးထြန္းထားလ်က္ ရွိေသာ က်ေနာ့္၏ကားမွ ကားဟြန္းသံ.........
လူတစ္ေယာက္ျခံတံခါးဖြင့္ေပးေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့္၏ကားအား အိမ္ေရွ႕ရွိ ေပၚတီကုိေအာက္တြင္ ထုိးရပ္လုိက္သည္.......
ကားတံခါးဖြင့္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားသံ.....
"လာစမ္းပါအံုး ဒီကုိ"
က်ေနာ္အေဖ၏ ေဒါသထြက္ေနသည့္ ေလသံ.......
"ဘယ္အခ်ိန္ရွိ ျပီလဲ"
သိရက္သားႏွင့္ ေမးသည့္အသံ.......
သိရက္သားႏွင့္ ေမးသည္ကုိ သိေသာ္လည္း အေမးရွိက အေျဖရွိရသည္ကုိ သိသျဖင့္
"၁၁ နာရီပါ ေဖေဖ"
အေဖ့မ်က္ႏွာပို၍ တင္းသြားပံုေထာက္၏....
"ဟိတ္ေကာင္...ငါသိတယ္ကြ....ဒါဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ......ဘယ္ေတြေလွ်ာက္ဒိုး ေနတာလဲ....အိမ္ကလူေတြ စိတ္ပူေနမွာ မသိဘူးလား....မနက္ျဖန္သြားဖုိ႔ ဘာေတြျပင္ျပီးျပီလဲ"
က်ေနာ္ အေတာ္အေျဖရ ၾကပ္သြား၏.....
"အမ္းး.....ေမေမအားလံုးျပင္ဆင္ထားျပီးျပီ ေလ....ဟုတ္တယ္မလား ေမေမ"
mother ၾကီးဘက္ လွည့္၍ စပ္ျဖီးျဖီး ႏွင့္ေမးလုိက္၏....
"ေအး....မင္းသြားမွာလား...မင္းအေမ သြားမွာလား......"
အေဖ၏ ဒီေမးခြန္းကုိ က်ေနာ္ ျပန္မေျဖေတာ့ပါ....အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္....အေျဖမွာ လူတုိင္းသိျပီး ျဖစ္သျဖင့္ သြားေျဖပါက အေဝးကပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဖ့ထံမွ ဖိနပ္ပ်ံလာ မည္ကုိ သိသျဖင့္ ေခါင္းငုံ႔သာေနေန ခဲ့သည္.......
"မင္းဒီလုိပဲ ဘဝၾကီးမွာ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား ပဲေနသြားမွာလား...ဘာမွအေလးအနက္ မထားေတာ့ဘူးလား...မင္းအတြက္ေတာ့ ရင္ေလးပါတယ္...ဟုိေရာက္ရင္ ဘာေတြဘယ္လုိျဖစ္မယ္ ဆုိတာ ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္....အဲအခါၾကမွ မင္းဘဝေၾကာင္းနားလည္မယ္....အခုေတာ့ ေအးေဆး ေနေန အံုးေပါ့ကြာ"
"ဒါနဲ႔ေနပါအံုး.....ဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ"
အေမက လွမ္းေမး၏...
"ဟို...သြားတုန္းကေတာ့ တရုတ္ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ မလုိ႔ပါ....ေနာက္လမ္းသြားရင္း လမ္းမွာ ငယ္သူသယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႕လုိ႔ သူနဲ႔ပဲေတြ႔ျဖစ္တယ္"
က်ေနာ့္၏ အေျဖကုိၾကားလုိက္သည္ႏွင့္.......
"မင္းၾကီးေတာ္ၾကီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းန႔ဲလမ္းမွာေတြ႕ရမွာလား.....မင္းကားေမာင္းရင္ ေဘးကလက္ျပတာေတာင္ ေတြ႕တာမဟုဟ္ဘူး....လမ္းမွာေတြ႔တယ္ ဆုိတာ မျဖစ္နိင္ဘူး...."
က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္လန္႕သြားသည္....က်ေနာ္ကားေမာင္းလွ်င္ ေဘးကလူေတြကုိ သတိမထားသည္ကုိ အေဖဘယ္လုိလုိ႕ သိသြားပါလိမ့္ ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးေနမိ၏....
ထုိအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္အားကူညီေျပာေပးမည့္သူကုိ တမ္းတမိ၏.....
က်ေနာ္ဆုေတာင္းေျပ႕ျပီ.....က်ေနာ့္ ေမြးသမိခင္ ေက်းဇူးရွင္ထံမွ စကားကူရသြား ၏.......
"ကဲပါ....သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့တယ္ ဆိုရင္လဲျပီးတာပဲ....ေမေမတုိ႔က သားကုိစိတ္ပူလုိ႔ ေမးၾကည့္တာ ....ကဲ..လာလာ....အိမ္ထဲဝင္....ထမင္းစား...."
က်ေနာ္မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔၍ အိမ္ထဲအဝင္.....စ ရန္ေစာင့္ေနသည့္ က်ေနာ္ညီမက.....
"ေကာင္းတယ္....ဆူတာေတာင္ နည္းေသးတယ္......ဒုတ္နဲ႔ပါ ရိုက္ရမွာ...."
က်ေနာ္သူ႔အား တစ္ခ်က္ေစာင္းၾကည့္၍.....
"ေကာင္မ....ပါးရိုက္မယ္..." ဟု ျပန္ေနာက္လုိက္၏.....
က်ေနာ့္ အခန္းထဲ ဝင္လုိက္သည္ဆိုလွ်င္ပင္ အခန္းေထာင့္တြင္ ေထာင္ထားေသာ luggage အၾကီးၾကီး တစ္လုံးကုိေတြ႔ လုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ က်ေနာ္အေမ အားလုံးကုိစီစဥ္ျပီးသားျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္မိ၏......ထုိ႔ေနာက္ စိတ္ထဲတြင္ ေနာက္ေန႔ ဒီအခန္းတြင္ က်ေနာ္မရွိေတာ့မည္ကတစ္ေၾကာင္း...အေဖ အေမ ႏွင့္ ခြဲရေတာ့မည္ကုိ သိ၍က တစ္ေၾကာင္း...ေတြးမိျပီး ဝမ္းနည္းေနမိ၏....သို႕ေသာ္ က်ေနာ္မ်က္ရည္ မက်ပါ....အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္...က်ေနာ္ သည္ မိသားစုမပါပဲ သူူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ခရီးခဏခဏ သြားဖူးေသာေၾကာင့္ ဤအရာကုိ က်ေနာ္အက်င့္ရေန သလုိခံစားမိ၏.....
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္ ႏွင့္ အၾကာၾကီးခြဲေနရမည္ကုိ သိေနေသာ က်ေနာ္၏ ေမေမမွာ ရဒတ္မေအးႏုိင္ပါ....ေမေမ၏မ်က္လုံးမွ ဝမ္းနည္း၍က်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ား က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ သုတ္ေပးကာ..
"ေမေမရယ္....မငိုပါနဲ႕....သားကမဟုတ္တဲ့ေနရာ သြားမွာမွ မဟုတ္ပဲ.....ပညာသြားသင္တာပဲဥစၥာ....ေမေမ အဲလုိငိုေနရင္ သားသြားရမွာ ဘယ္ေနာက္ဆံတင္းပါအုံးမလဲ"
လုိ႕ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ေမေမ၏မ်က္ႏွာမွာ ေငြလမင္းၾကီးကဲ့သို႔ ျပံဳး၍ဝင္းပလာသည္.....ထုိ႔ေနာက္...
"ေအးပါသားရယ္....အေမ မငိိုေတာ့ဘူးေနာ္....သားဟုိေရာက္ရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနေနာ္"
ဟုေျပာလုိက္ေသာ အေမ့၏ မွာစကားကုိ က်ေနာ္ ယေန႔အထိ မေမ့ပါ.....
ေနာက္ေန႔ ဒီအခ်ိန္ဆုိလွ်င္ က်ေနာ္ မရွိေတာ့မည္ကုိ သိေသာ က်ေနာ့္ ေမေမသည္ ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ေရွ႕တြင္ က်ေနာ္ေျပာထားေသာစကားေၾကာင့္ မငိုေတာ့ေသာ္လည္း...ေနာက္တြင္ အလြန္ဝမ္းနည္းေနမည္ကုိ က်ေနာ္သိေနသျဖင့္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပါ တိတ္တစိတ္ ငိုေၾကြးမိခဲ့၏။.....
က်ေနာ့္အသက္သည္ ထုိအခ်ိန္တုန္းက ၁၇ သာရွိပါေသး၏.......
ဆက္ရန္.......
မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာေသာအခါ.........
"တီ တီ"
ထုိသူတုိ႔ ထိုင္ေနေသာ ဧည့္ခန္းႏွင့္ မေတာ္လွမ္းသည့္ ျခံေပါက္ဝမွ မီးၾကီးထြန္းထားလ်က္ ရွိေသာ က်ေနာ့္၏ကားမွ ကားဟြန္းသံ.........
လူတစ္ေယာက္ျခံတံခါးဖြင့္ေပးေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့္၏ကားအား အိမ္ေရွ႕ရွိ ေပၚတီကုိေအာက္တြင္ ထုိးရပ္လုိက္သည္.......
ကားတံခါးဖြင့္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားသံ.....
"လာစမ္းပါအံုး ဒီကုိ"
က်ေနာ္အေဖ၏ ေဒါသထြက္ေနသည့္ ေလသံ.......
"ဘယ္အခ်ိန္ရွိ ျပီလဲ"
သိရက္သားႏွင့္ ေမးသည့္အသံ.......
သိရက္သားႏွင့္ ေမးသည္ကုိ သိေသာ္လည္း အေမးရွိက အေျဖရွိရသည္ကုိ သိသျဖင့္
"၁၁ နာရီပါ ေဖေဖ"
အေဖ့မ်က္ႏွာပို၍ တင္းသြားပံုေထာက္၏....
"ဟိတ္ေကာင္...ငါသိတယ္ကြ....ဒါဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ......ဘယ္ေတြေလွ်ာက္ဒိုး ေနတာလဲ....အိမ္ကလူေတြ စိတ္ပူေနမွာ မသိဘူးလား....မနက္ျဖန္သြားဖုိ႔ ဘာေတြျပင္ျပီးျပီလဲ"
က်ေနာ္ အေတာ္အေျဖရ ၾကပ္သြား၏.....
"အမ္းး.....ေမေမအားလံုးျပင္ဆင္ထားျပီးျပီ ေလ....ဟုတ္တယ္မလား ေမေမ"
mother ၾကီးဘက္ လွည့္၍ စပ္ျဖီးျဖီး ႏွင့္ေမးလုိက္၏....
"ေအး....မင္းသြားမွာလား...မင္းအေမ သြားမွာလား......"
အေဖ၏ ဒီေမးခြန္းကုိ က်ေနာ္ ျပန္မေျဖေတာ့ပါ....အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္....အေျဖမွာ လူတုိင္းသိျပီး ျဖစ္သျဖင့္ သြားေျဖပါက အေဝးကပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဖ့ထံမွ ဖိနပ္ပ်ံလာ မည္ကုိ သိသျဖင့္ ေခါင္းငုံ႔သာေနေန ခဲ့သည္.......
"မင္းဒီလုိပဲ ဘဝၾကီးမွာ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား ပဲေနသြားမွာလား...ဘာမွအေလးအနက္ မထားေတာ့ဘူးလား...မင္းအတြက္ေတာ့ ရင္ေလးပါတယ္...ဟုိေရာက္ရင္ ဘာေတြဘယ္လုိျဖစ္မယ္ ဆုိတာ ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္....အဲအခါၾကမွ မင္းဘဝေၾကာင္းနားလည္မယ္....အခုေတာ့ ေအးေဆး ေနေန အံုးေပါ့ကြာ"
"ဒါနဲ႔ေနပါအံုး.....ဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ"
အေမက လွမ္းေမး၏...
"ဟို...သြားတုန္းကေတာ့ တရုတ္ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ မလုိ႔ပါ....ေနာက္လမ္းသြားရင္း လမ္းမွာ ငယ္သူသယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႕လုိ႔ သူနဲ႔ပဲေတြ႔ျဖစ္တယ္"
က်ေနာ့္၏ အေျဖကုိၾကားလုိက္သည္ႏွင့္.......
"မင္းၾကီးေတာ္ၾကီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းန႔ဲလမ္းမွာေတြ႕ရမွာလား.....မင္းကားေမာင္းရင္ ေဘးကလက္ျပတာေတာင္ ေတြ႕တာမဟုဟ္ဘူး....လမ္းမွာေတြ႔တယ္ ဆုိတာ မျဖစ္နိင္ဘူး...."
က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္လန္႕သြားသည္....က်ေနာ္ကားေမာင္းလွ်င္ ေဘးကလူေတြကုိ သတိမထားသည္ကုိ အေဖဘယ္လုိလုိ႕ သိသြားပါလိမ့္ ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးေနမိ၏....
ထုိအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္အားကူညီေျပာေပးမည့္သူကုိ တမ္းတမိ၏.....
က်ေနာ္ဆုေတာင္းေျပ႕ျပီ.....က်ေနာ့္ ေမြးသမိခင္ ေက်းဇူးရွင္ထံမွ စကားကူရသြား ၏.......
"ကဲပါ....သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့တယ္ ဆိုရင္လဲျပီးတာပဲ....ေမေမတုိ႔က သားကုိစိတ္ပူလုိ႔ ေမးၾကည့္တာ ....ကဲ..လာလာ....အိမ္ထဲဝင္....ထမင္းစား...."
က်ေနာ္မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔၍ အိမ္ထဲအဝင္.....စ ရန္ေစာင့္ေနသည့္ က်ေနာ္ညီမက.....
"ေကာင္းတယ္....ဆူတာေတာင္ နည္းေသးတယ္......ဒုတ္နဲ႔ပါ ရိုက္ရမွာ...."
က်ေနာ္သူ႔အား တစ္ခ်က္ေစာင္းၾကည့္၍.....
"ေကာင္မ....ပါးရိုက္မယ္..." ဟု ျပန္ေနာက္လုိက္၏.....
က်ေနာ့္ အခန္းထဲ ဝင္လုိက္သည္ဆိုလွ်င္ပင္ အခန္းေထာင့္တြင္ ေထာင္ထားေသာ luggage အၾကီးၾကီး တစ္လုံးကုိေတြ႔ လုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ က်ေနာ္အေမ အားလုံးကုိစီစဥ္ျပီးသားျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္မိ၏......ထုိ႔ေနာက္ စိတ္ထဲတြင္ ေနာက္ေန႔ ဒီအခန္းတြင္ က်ေနာ္မရွိေတာ့မည္ကတစ္ေၾကာင္း...အေဖ အေမ ႏွင့္ ခြဲရေတာ့မည္ကုိ သိ၍က တစ္ေၾကာင္း...ေတြးမိျပီး ဝမ္းနည္းေနမိ၏....သို႕ေသာ္ က်ေနာ္မ်က္ရည္ မက်ပါ....အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္...က်ေနာ္ သည္ မိသားစုမပါပဲ သူူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ခရီးခဏခဏ သြားဖူးေသာေၾကာင့္ ဤအရာကုိ က်ေနာ္အက်င့္ရေန သလုိခံစားမိ၏.....
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္ ႏွင့္ အၾကာၾကီးခြဲေနရမည္ကုိ သိေနေသာ က်ေနာ္၏ ေမေမမွာ ရဒတ္မေအးႏုိင္ပါ....ေမေမ၏မ်က္လုံးမွ ဝမ္းနည္း၍က်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ား က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ သုတ္ေပးကာ..
"ေမေမရယ္....မငိုပါနဲ႕....သားကမဟုတ္တဲ့ေနရာ သြားမွာမွ မဟုတ္ပဲ.....ပညာသြားသင္တာပဲဥစၥာ....ေမေမ အဲလုိငိုေနရင္ သားသြားရမွာ ဘယ္ေနာက္ဆံတင္းပါအုံးမလဲ"
လုိ႕ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ေမေမ၏မ်က္ႏွာမွာ ေငြလမင္းၾကီးကဲ့သို႔ ျပံဳး၍ဝင္းပလာသည္.....ထုိ႔ေနာက္...
"ေအးပါသားရယ္....အေမ မငိိုေတာ့ဘူးေနာ္....သားဟုိေရာက္ရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနေနာ္"
ဟုေျပာလုိက္ေသာ အေမ့၏ မွာစကားကုိ က်ေနာ္ ယေန႔အထိ မေမ့ပါ.....
ေနာက္ေန႔ ဒီအခ်ိန္ဆုိလွ်င္ က်ေနာ္ မရွိေတာ့မည္ကုိ သိေသာ က်ေနာ့္ ေမေမသည္ ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ေရွ႕တြင္ က်ေနာ္ေျပာထားေသာစကားေၾကာင့္ မငိုေတာ့ေသာ္လည္း...ေနာက္တြင္ အလြန္ဝမ္းနည္းေနမည္ကုိ က်ေနာ္သိေနသျဖင့္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပါ တိတ္တစိတ္ ငိုေၾကြးမိခဲ့၏။.....
က်ေနာ့္အသက္သည္ ထုိအခ်ိန္တုန္းက ၁၇ သာရွိပါေသး၏.......
ဆက္ရန္.......
Subscribe to:
Posts (Atom)