အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၅)

ေနာက္ေန႔ နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္.......
ေက်ာင္းသြားရန္ ထပ္ျပင္ဆင္ေနေသာက်ေနာ္.....
မေန႔က စာမသင္ခ်င္ေသာ ဆရာ ဒီေန႔ေတာ့ စာေတြအမ်ားၾကီး သင္ပါလိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ေက်ာင္းသုိ႔ ရင္ေကာ့ကာ ခ်ီတက္ခဲ့၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ....မေန႔ကေတြ႔ေသာဆရာမွ
"ေအာ္...မင္းလာျပီလား...သြား သြား...အေပၚထပ္ကုိတက္သြား....အဲ့မွာ ဆရာမတစ္ေယာက္စာသင္ေနလိမ့္မယ္...အဲ့ဒါမင္းတက္ရမယ့္ အတန္းပဲ...."
သုိ႔ႏွင့္ က်ေနာ္ အေပၚထပ္ရွိ စာသင္ေနေသာ အခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ စာသင္ေနေသာ ဆရာမမွာ အဂၤလိပ္မဟုတ္ပဲ အိႏၵိယမွ ကုလားဆရာမျဖစ္ေနေသာသည္က တစ္ေၾကာင္း....ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ အတန္းထဲသုိ႔ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ က်ေနာ္အပါအဝင္ အတန္းထဲတြင္ စုစုေပါင္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၆ေယာက္.....
က်ေနာ္ခံုတစ္ခံုတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက....
"ေအာ္...ေက်ာင္းသားအသစ္နဲ႔တူတယ္.....လာဒီအေရွ႕မွာ မင္းအေၾကာင္းနဲ႔ မင္းႏုိင္ငံအေၾကာင္းလာထြက္ေျပာ......"
"ဗ်ာ...."
ဆရာမထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ပ်က္သြား၏....
အေၾကာင္းမွာ က်ေနာ္လာတက္သည့္ ဘာသာအမည္မွာ Business Management ျဖစ္ျပီး စာသင္ေသာအခါ ထုိဘာသာႏွင့္ပတ္သတ္သည့္စာမ်ား တစ္စြန္းတစ္စမွ် မသင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏.....
ထုိသုိ႔ ဆရာမေျပာခိုင္းသျဖင့္ က်ေနာ္တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ထြက္ေျပာျပီး ၁နာရီခန္႕အၾကာတြင္ စာသင္ခ်ိန္ျပီးဆံုးသြားေၾကာင္း ေၾကညာသျဖင့္ ေခါင္းငို္က္ဆုိက္ကာ အိမ္သုိ႔သာေျခဦးလွည့္ခဲ့ေတာ့၏.....
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဗုိက္ဆာ၍ထမင္းစားရန္ ဆန္ကုိၾကည့္လုိက္ေသာအခါ မေလာက္ေတာ့သည္ကုိ သိရသျဖင့္ က်ေနာ့္အိမ္အနီးရွိ စတုိးဆုိင္တစ္ဆုိင္သို႔ထြက္လာခဲ့၏......
ထုိဆုိင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ဆန္ေရာင္းသည့္ေနရာ ရွာမေတြ႕...က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္လဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဆန္ေရာင္းသကဲ့သုိ႔ အုိးဝုိင္းၾကီးထဲတြင္ ဆန္မ်ားထည့္ထားကာ လုိသလုိ ခ်ိန္ေရာင္းေနမည္ဟု သာစိတ္ထဲထင္၍ ရွာေနေသာေၾကာင့္ လံုးဝရွာမေတြ႔.....
ရွာမေတြ႔သည့္ အဆံုး ေဘးနားမွျဖတ္သြားေသာ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးအား....
"ဒီမွာခင္ဗ်ာ......က်ေနာ့္ကုိ ဆန္ရွိတဲ့ေနရာေလး ျပေပးပါလား...."
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္ငပိအသံကုိ နားမလည္သည္ထင့္.....က်ေနာ့္အား
"ေအာ္..မင္းက ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိခ်င္တာလား...မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္လုိခ်င္တာလား......"
သူေျပာလုိက္သည္ကုိ က်ေနာ့္ေရႊႈဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ကာ သေဘာေပါက္လုိက္သည္မွာ.....
"ေအာ္..ဒီလူ ငါ့ကုိ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လား....ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္လုိခ်င္လားေမးတာျဖစ္မယ္..ေတာက္..ဒီေကာင္ကြာ ...ဒါေလးေတာင္မသိဘူး" ဟုပင္ထင္ကာ.....
"ေအာ္...ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ဆန္ေပါ့ဗ်......"
ထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ထုိသူမ်က္ႏွာက်ေနာ့္အား ျပံဴးျပကာ...
"ေအာ္....ဟုတ္ျပီ...အဲ့ဒါဆုိရင္ ဟုိးးးမွာေတြ႕လား....ဆုိင္ေလး..အဲ့ဒါ ကုလားဆုိင္...အဲ့မွာ ထမင္းေရာ ဟင္းေရာရတယ္...သြား သြား....သြား...."
"ဗ်ာ......."
ထုိသူ အဲ့လုိေျပာလုိက္မွ က်ေနာ္ေတြေဝသြားကာ ခဏအၾကာတြင္နားလည္လုိက္သည့္ အသိတစ္ခုက....
"ေအာ္...ဒီလူ ငါေျပာတဲ့ ခ်က္လုိ႔ရတဲ့ဆန္ဆုိတာကုိ ခ်က္ျပီးသားဆန္လုိ႔နားလည္သြားတာကုိး...ေတာက္.. ခ်က္လုိ႔မရတဲ့ ဆန္ရယ္လုိရွိလုိ႔လား ငတံုးရဲ႕ ..."
ဟူ၍ေတြးမိကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္လဲတင္ ရယ္လဲရယ္မိျပန္ပါသည္.....
အဲ့ဒီေနာက္ ထုိသူ႕အား....
"ေအာ္....ေဆာရီး ေဆာရီး ...က်ေနာ္ေျပာတာ မခ်က္ရေသးတဲ့ဆန္ကုိ ေျပာတာပါ"
ဟုေျပာလုိက္မွ ထုိသူေနရာလုိက္ျပေသာအခါမွ က်ေနာ္အင္မတန္လုိခ်င္လွေသာ ဆန္ကုိေတြ႕လုိက္ရပါေတာ့၏.......
ဆန္ကုိထည့္ထားသည္မွာလဲ ျမန္မာျပည္မွာကဲ့သုိ႔ အိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ မဟုတ္ပဲ ေလးေထာင့္ဘူးေလးျဖင့္ ထုပ္ထားေသာအထုပ္ေလးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ရွာမေတြ႕သည္ကုိလဲ အမွတ္ရမိပါသည္....
ဒီလုိႏွင့္ ဘဝၾကီးက ျပီးသြားမည္လား......မဟုတ္ေသးပါ......
က်ေနာ့္ဘဝ၏ အၾကီးက်ယ္ဆံုး ပထမဆံုး ျပႆနာ တစ္ခုေပၚေပါက္လာေခ်ျပီ.....
ျပႆနာမွာ ဒီကစေလ၏....
မေတာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားေျပာ၍ ရရွိလာေသာ ထမင္းေလးအား အားရပါးရစားျပီးတစ္ကာလ ဝမ္းေတာ္မွ အစြမ္းေဖာ္လာသျဖင့္ အေျခတင္၍ေျပးရေလျပီ...
နားႏွင့္မနာ ဖဝါးႏွင့္နာဆုိသကဲ့သုိ႕....က်ေနာ္ေျပာရေခ်အံုုးမည္....
အစဦးပုိင္းတြင္ က်ေနာ္ဘာမွ သတိမထားမိေသး.....
ကိစၥဝိတ္စျပီးေသာအခါမွ က်ေနာ့္အထင္ျမန္မာျပည္မွာ ကဲ့သို႕ ေဘးဘက္တြင္ ေရပုိက္ေခါင္းေလး တစ္ခုရွိမည္ ဟုုပင္ေတြးကာ ေဘးဘီမၾကည့္ပဲ လက္ျဖင့္လုုိက္စမ္းေနခုုိက္....မည္သည့္အရာမွ်မထိမိ.....
သုုိ႕ႏွင့္ ေခါင္းလွည့္ကာရွာၾကည့္လုုိက္ေတာ့....ဘာဆုုိဘာမွမရွိ....
"ဟုိက္....."
က်ေနာ္ေသြးငယ္ထိပ္ေရာက္သြားျပီ...ဘာဆက္လုပ္ရပါ့.....ဒီအတုုိင္းၾကီး  ျပန္ထြက္သြားျပန္လည္းမျဖစ္ေသး..
ေဘးဘီေဝ့ကာ တစ္ရူး သုိ႕မဟုုတ္ စကၠဴ အကူအညီတစ္ခုခုရလုိရျငား ရွာပါေသာ္လည္း....အခ်ည္းႏွီးသာ...
ဘာလုပ္၍ ဘာကုိင္ရမည္ကုိ မသိ....... ေနာက္ဆံုး အၾကံတစ္ခုေတာ့ ရသြား၏......
သုိ႕ေသာ္ ထုိအၾကံကုိ အားတင္းကာ မရွက္မေၾကာက္ လုပ္ရမည္ျဖစ္သည္.....
ထုိအၾကံကား အေကာင္းဆံုုးႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုုးဟု က်ေနာ္ယံုုၾကည္၍ အားတင္းကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္သည္မွာ .......
ေဘာင္းဘီေလးအား အသာဆြဲတင္.....အိမ္သာတံခါးအနီးသို႕ လိပ္သြားႏႈန္းျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕သြားကာ တံခါးေပါက္နားေရာက္သည္ႏွင့္.....တံခါးေလးအသာဖြင့္ အျပင္သုိ႕ေခါင္းေလးပ်ဴ၍.......
"HELP ME!! HELP ME!! PLEASE!!! HELP ME!!!..."
က်ေနာ့္၏ လိပ္ေခါင္းထြက္မတက္ အသံေၾကာင့္ အိမ္ထဲရွိ လူ သံုုးေလးေယာက္ အေျပးထြက္လာကာ က်ေနာ့္ကုိေတြ႕သည္ႏွင့္......
"What's happening? "
ဟုေမးေသာအခါ က်ေနာ္ တံခါးေပါက္မွေခါင္းေလးပ်ဴထြက္ေနရာမွ  ရွိသမွ် သြား အကုန္ေပၚေအာင္ ျဖီးျပကာ.....
"ဟီးဟီး....က်ေနာ့္ကုိ တစိတ္ေလာက္ ကူညီပါလားဗ်ာ.....က်ေနာ့္ကုိ တစ္ရူးေလး နည္နည္းခ်ည္းပါလားဗ်ာ.... က်ေနာ္ အလြန္ဒုကၡေရာက္ေနလုိ႕ပါ ဒီအထဲမွာ......."
ဟုေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အားလံုုး က်ေနာ့္အား ဝုိင္းရယ္ၾကေတာ့၏.....
သူတုိ႕ကေတာ့ က်ေနာ္သူတုိ႕အား ရယ္စရာလုပ္ျပေနသည္အလား ထင္ကာ ရယ္ေနၾကေသာ္လည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲတြင္ က်ေနာ့္အား ေလွာင္ရယ္ေနသကဲ့သုိ႕ပင္ ခံစားရ၏.....သုိ႕ေသာ္ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့....သူတုိ႕ရယ္ သကဲ့သုိ႕ က်ေနာ္လည္း လို္က္ရယ္ ခဲ့မိ၏.....
သုုိ႕ႏွင့္ သူတုိ႕ထဲက တစ္ေယာက္အကူအညီျဖင့္ က်ေနာ္ အားလံုုး အဆင္ေျပခဲ့သည္ ဆုိၾကပါဆုိ႕ရယ္.....
ထုိျဖစ္ရပ္မွ က်ေနာ္ သိလုိက္ရသည္ ဗဟုသုတ တစ္ခုမွာ အဂၤလန္ရွိ အိမ္သာမ်ားတြင္ ေရပုိက္ေခါင္း လံုးဝ မရွိ တစ္ရူးသာ သံုးၾကသည္ ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္........။



ဆက္ရန္....................