မိုးေတြပာာ သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာေနတဲ့ ညတစ္ည...အျပင္ ထြက္ရမွာကိုပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဆူညံလြန္းတဲ့ မိုးေရက်သံမ်ား....သို႔ေသာ္ျငားလည္း အျပင္မွာ မုိးေရက်သံေတြ ဆူညံေန သေလာက္ အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ လူေတြဟာ အေတြးကိုယ္ဆီႏွင့္ ထးူဆန္းစြာ ျငိမ္သက္ေနၾကေလ၏...သူတုိ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာမ်ားမွာ စိုးရိမ္စိတ္မ်ား ဝမ္းနည္းလြမ္းဆြတ္ျခင္းမ်ား စိတ္ပူလြန္ေဒါသမ်ား ႏွင့္လူတစ္ေယာက္ေယာက္အား ေမွ်ာ္ေနသည္ထင့္....နီးရာ ျပတင္းေပါက္မ်ားမွ ျခံတံခါးႏွစ္ေပါက္ဆီသို႔ ေငးလ်က္.......
မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာေသာအခါ.........
"တီ တီ"
ထုိသူတုိ႔ ထိုင္ေနေသာ ဧည့္ခန္းႏွင့္ မေတာ္လွမ္းသည့္ ျခံေပါက္ဝမွ မီးၾကီးထြန္းထားလ်က္ ရွိေသာ က်ေနာ့္၏ကားမွ ကားဟြန္းသံ.........
လူတစ္ေယာက္ျခံတံခါးဖြင့္ေပးေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့္၏ကားအား အိမ္ေရွ႕ရွိ ေပၚတီကုိေအာက္တြင္ ထုိးရပ္လုိက္သည္.......
ကားတံခါးဖြင့္လုိက္သည္ႏွင့္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားသံ.....
"လာစမ္းပါအံုး ဒီကုိ"
က်ေနာ္အေဖ၏ ေဒါသထြက္ေနသည့္ ေလသံ.......
"ဘယ္အခ်ိန္ရွိ ျပီလဲ"
သိရက္သားႏွင့္ ေမးသည့္အသံ.......
သိရက္သားႏွင့္ ေမးသည္ကုိ သိေသာ္လည္း အေမးရွိက အေျဖရွိရသည္ကုိ သိသျဖင့္
"၁၁ နာရီပါ ေဖေဖ"
အေဖ့မ်က္ႏွာပို၍ တင္းသြားပံုေထာက္၏....
"ဟိတ္ေကာင္...ငါသိတယ္ကြ....ဒါဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ......ဘယ္ေတြေလွ်ာက္ဒိုး ေနတာလဲ....အိမ္ကလူေတြ စိတ္ပူေနမွာ မသိဘူးလား....မနက္ျဖန္သြားဖုိ႔ ဘာေတြျပင္ျပီးျပီလဲ"
က်ေနာ္ အေတာ္အေျဖရ ၾကပ္သြား၏.....
"အမ္းး.....ေမေမအားလံုးျပင္ဆင္ထားျပီးျပီ ေလ....ဟုတ္တယ္မလား ေမေမ"
mother ၾကီးဘက္ လွည့္၍ စပ္ျဖီးျဖီး ႏွင့္ေမးလုိက္၏....
"ေအး....မင္းသြားမွာလား...မင္းအေမ သြားမွာလား......"
အေဖ၏ ဒီေမးခြန္းကုိ က်ေနာ္ ျပန္မေျဖေတာ့ပါ....အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္....အေျဖမွာ လူတုိင္းသိျပီး ျဖစ္သျဖင့္ သြားေျဖပါက အေဝးကပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဖ့ထံမွ ဖိနပ္ပ်ံလာ မည္ကုိ သိသျဖင့္ ေခါင္းငုံ႔သာေနေန ခဲ့သည္.......
"မင္းဒီလုိပဲ ဘဝၾကီးမွာ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား ပဲေနသြားမွာလား...ဘာမွအေလးအနက္ မထားေတာ့ဘူးလား...မင္းအတြက္ေတာ့ ရင္ေလးပါတယ္...ဟုိေရာက္ရင္ ဘာေတြဘယ္လုိျဖစ္မယ္ ဆုိတာ ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္....အဲအခါၾကမွ မင္းဘဝေၾကာင္းနားလည္မယ္....အခုေတာ့ ေအးေဆး ေနေန အံုးေပါ့ကြာ"
"ဒါနဲ႔ေနပါအံုး.....ဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ"
အေမက လွမ္းေမး၏...
"ဟို...သြားတုန္းကေတာ့ တရုတ္ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ မလုိ႔ပါ....ေနာက္လမ္းသြားရင္း လမ္းမွာ ငယ္သူသယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႕လုိ႔ သူနဲ႔ပဲေတြ႔ျဖစ္တယ္"
က်ေနာ့္၏ အေျဖကုိၾကားလုိက္သည္ႏွင့္.......
"မင္းၾကီးေတာ္ၾကီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းန႔ဲလမ္းမွာေတြ႕ရမွာလား.....မင္းကားေမာင္းရင္ ေဘးကလက္ျပတာေတာင္ ေတြ႕တာမဟုဟ္ဘူး....လမ္းမွာေတြ႔တယ္ ဆုိတာ မျဖစ္နိင္ဘူး...."
က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္လန္႕သြားသည္....က်ေနာ္ကားေမာင္းလွ်င္ ေဘးကလူေတြကုိ သတိမထားသည္ကုိ အေဖဘယ္လုိလုိ႕ သိသြားပါလိမ့္ ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးေနမိ၏....
ထုိအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္အားကူညီေျပာေပးမည့္သူကုိ တမ္းတမိ၏.....
က်ေနာ္ဆုေတာင္းေျပ႕ျပီ.....က်ေနာ့္ ေမြးသမိခင္ ေက်းဇူးရွင္ထံမွ စကားကူရသြား ၏.......
"ကဲပါ....သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့တယ္ ဆိုရင္လဲျပီးတာပဲ....ေမေမတုိ႔က သားကုိစိတ္ပူလုိ႔ ေမးၾကည့္တာ ....ကဲ..လာလာ....အိမ္ထဲဝင္....ထမင္းစား...."
က်ေနာ္မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔၍ အိမ္ထဲအဝင္.....စ ရန္ေစာင့္ေနသည့္ က်ေနာ္ညီမက.....
"ေကာင္းတယ္....ဆူတာေတာင္ နည္းေသးတယ္......ဒုတ္နဲ႔ပါ ရိုက္ရမွာ...."
က်ေနာ္သူ႔အား တစ္ခ်က္ေစာင္းၾကည့္၍.....
"ေကာင္မ....ပါးရိုက္မယ္..." ဟု ျပန္ေနာက္လုိက္၏.....
က်ေနာ့္ အခန္းထဲ ဝင္လုိက္သည္ဆိုလွ်င္ပင္ အခန္းေထာင့္တြင္ ေထာင္ထားေသာ luggage အၾကီးၾကီး တစ္လုံးကုိေတြ႔ လုိက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ က်ေနာ္အေမ အားလုံးကုိစီစဥ္ျပီးသားျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္မိ၏......ထုိ႔ေနာက္ စိတ္ထဲတြင္ ေနာက္ေန႔ ဒီအခန္းတြင္ က်ေနာ္မရွိေတာ့မည္ကတစ္ေၾကာင္း...အေဖ အေမ ႏွင့္ ခြဲရေတာ့မည္ကုိ သိ၍က တစ္ေၾကာင္း...ေတြးမိျပီး ဝမ္းနည္းေနမိ၏....သို႕ေသာ္ က်ေနာ္မ်က္ရည္ မက်ပါ....အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္...က်ေနာ္ သည္ မိသားစုမပါပဲ သူူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ခရီးခဏခဏ သြားဖူးေသာေၾကာင့္ ဤအရာကုိ က်ေနာ္အက်င့္ရေန သလုိခံစားမိ၏.....
သုိ႔ေသာ္.....က်ေနာ္ ႏွင့္ အၾကာၾကီးခြဲေနရမည္ကုိ သိေနေသာ က်ေနာ္၏ ေမေမမွာ ရဒတ္မေအးႏုိင္ပါ....ေမေမ၏မ်က္လုံးမွ ဝမ္းနည္း၍က်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ား က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ သုတ္ေပးကာ..
"ေမေမရယ္....မငိုပါနဲ႕....သားကမဟုတ္တဲ့ေနရာ သြားမွာမွ မဟုတ္ပဲ.....ပညာသြားသင္တာပဲဥစၥာ....ေမေမ အဲလုိငိုေနရင္ သားသြားရမွာ ဘယ္ေနာက္ဆံတင္းပါအုံးမလဲ"
လုိ႕ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ ေမေမ၏မ်က္ႏွာမွာ ေငြလမင္းၾကီးကဲ့သို႔ ျပံဳး၍ဝင္းပလာသည္.....ထုိ႔ေနာက္...
"ေအးပါသားရယ္....အေမ မငိိုေတာ့ဘူးေနာ္....သားဟုိေရာက္ရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနေနာ္"
ဟုေျပာလုိက္ေသာ အေမ့၏ မွာစကားကုိ က်ေနာ္ ယေန႔အထိ မေမ့ပါ.....
ေနာက္ေန႔ ဒီအခ်ိန္ဆုိလွ်င္ က်ေနာ္ မရွိေတာ့မည္ကုိ သိေသာ က်ေနာ့္ ေမေမသည္ ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ေရွ႕တြင္ က်ေနာ္ေျပာထားေသာစကားေၾကာင့္ မငိုေတာ့ေသာ္လည္း...ေနာက္တြင္ အလြန္ဝမ္းနည္းေနမည္ကုိ က်ေနာ္သိေနသျဖင့္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပါ တိတ္တစိတ္ ငိုေၾကြးမိခဲ့၏။.....
က်ေနာ့္အသက္သည္ ထုိအခ်ိန္တုန္းက ၁၇ သာရွိပါေသး၏.......
ဆက္ရန္.......
2 comments:
ငယ္ေသးတာေပါ႕ ၁၇ ဆုိေတာ႕
ကုိယ္ကေတာ႕ ဒီေရာက္ေတာ႕ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ဘူးေလ ကုိကိုကသာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္လုိ႕မျပီးႏိုင္ဘူး ဟားဟားးးးး
ဒါေၾကာင္႕ အေျပာခံရတာ ဘာတဲ႕ “ သံေယာဇဥ္ေတာ္ေတာ္ျပတ္တဲ႕ ေကာင္မ ” တဲ႕ ဟားဟားးးးးးးးးး
ဟားဟား....ေျပာတယ္....သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလုိက္ေကၽြးတာ ၈ ေသာင္းေက်ာ္က် တယ္ဆုိပဲ....ဟားဟား....အုိင္လည္းတူတူပါပဲ....ဘယ္သူငယ္ခ်င္းမွ မႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါဘူး....ဒီလုိပဲ ဟုိဟုိ ဒီဒီေပါ့...း)
Post a Comment