အထီးက်န္ ဌက္ငယ္ - (၂)

"ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္"
က်ေနာ့္ အခန္းတံခါးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေခါက္သည့္ အသံ......အခ်ိန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့  နံနက္ ၇နာရီခြဲ......
"ဟုတ္.....လာျပီ"
က်ေနာ္ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ႏွင့္ကုတင္မွ လူးလဲထကာ အခန္းတံခါးဖြင့္အၾကည့္.......
"သား...နိုးျပီလား"
က်ေနာ့္ အေမ၏  ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ  အသံကုိၾကားလုိက္ရသျဖင့္   အိပ္ခ်င္ေသးေသာ္လည္း......
"ဟုတ္....ႏုိးျပီ ေမေမ..."
က်ေနာ္ ျပန္ေျဖလုိက္သည္ ႏွင့္ အေမ့ေနာက္မွ ရပ္ေနေသာ က်ေနာ့္၏အေဖက....
"ေအး....သားႏုိးရင္ မ်က္ႏွာသစ္.....ေဖေဖတို႔ မိသားစု အျပင္မွာ Breakfast သြားစားရေအာင္"
Breakfast ဟုဆုိသည့္     အသံၾကားသည္ႏွင့္ပင္    ခုနကအိပ္ခ်င္ေသာစိတ္မ်ား      ဝုန္းကနည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္.......
"ဟုတ္...သားကုိငါးမိနစ္ပဲေစာင့္ ေဖေဖ...."
အျပင္သြားရန္ လုိက္မည့္သူကုိ ေစာင့္ရန္ စိတ္မရွည္ႏုိင္သည့္ က်ေနာ့္အေဖ အေၾကာင္းကုိ သိ၍ကတစ္ေၾကာင္း......က်ေနာ္ကုိတုိင္ကလည္း   Breakfast စားရန္မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့သည္က   တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္၍ ငါးမိနစ္သာ ေစာင့္ခုိင္းျခင္းျဖစ္သည္.....
ထုိ႔ေနာက္ ငါးမိနစ္အၾကာက်ေနာ္ထြက္အလာ  အိမ္ေရွ႕ေပၚတီကုိေအာက္တြင္ ျမင္လုိက္ရေသာျမင္ကြင္းမွာ ၾကည္ႏူးစရာပင္.....
က်ေနာ္၏ ေဖေဖ ႏွင့္  ေမေမအျပင္ က်ေနာ့္ညီမေလး...ညီေလး..အဖြား ႏွင့္ ဦးေလး တုိ႔ပါ သြားရန္အဆင္သင့္ ျဖစ္ႏွင့္ေနေလျပီ.....
"ကဲလာ....သြားမယ္"
ေဖေဖက သြားရန္ေျပာလုိက္သည္ႏွင့့္      က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္   ထံုးစံအတုိင္း ခံုေနရာ လုထုိင္ၾကေလသည္......
ထုိအရာကိုျမင္ေသာ က်ေနာ့္ ေမေမမွာ က်ေနာ္တုိ႔အား ၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္တေယာင္ေယာင္ ငိုခ်င္တေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနသည္ကုိ က်ေနာ္ရိပ္မိခ့ဲသည္......
ကားစထြက္သည္ႏွင့္ ကားေပၚက ေရဒီယိုမွ နံနက္ ၈ နာရီတြင္လာေနၾကျဖစ္ေသာ ေရွးသီခ်င္းအစီအစဥ္မွ  စိုးစႏၵာထြန္း၏ "မလြမ္းဘယ္သူ ေနပါ့မယ္" ဆုိသည့္သီခ်င္းဟာ က်ေနာ့္စိတ္ကို အလြန္ပင္  ေဆြးေျမ့ဖြယ္ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္.........
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ Breakfast စားျပီးသည့္ေနာက္ ေဖေဖက
"ကဲ.လာ....ေဖေဖတုိ႔ မိသားစု ဓာတ္ပံုသြားရိုက္ၾကရေအာင္" ဟုဆုိကာ ရန္ကင္းစင္တာ အနားရွိ ဓာတ္ပံုဆုိင္တစ္ဆုိင္တြင္  မိသားစုဓာတ္ပံုရုိက္ၾကပံုမွာ  အလြန္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္.......
ထြက္လာေသာဓာတ္ပံုမ်ားကို  အားပါးတရၾကည့္လ်က္  အိမ္သုိ႔ျပန္အလာ...အိမ္ရွိျခံတံခါးမ်ား ထူးဆန္းစြာ ဖြင့္ထားသည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရသျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ   က်ေနာ္အိမ္တြင္  ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္အေပါင္း ေရာက္ေနေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္.......
"ဟာ.....ခ်ီးထုတ္ေတြ    ေရာက္ေနျပီေဟ့"
က်ေနာ့္ ဦးေလး၏  ေနာက္ေျပာင္စကားေၾကာင့္  က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး ပက္ပက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလုိက္သည္ႏွင့္........
"ဘာခ်ီးထုတ္လဲ.......ကုိယ့္တူေလး   သြားခါနီး  မုန္႔ေတြလာေပးတယ့္ ဟာကုိ....."
က်ေနာ္၏   ခ်စ္လွစြာေသာ  အန္တီမ်ားမွ  က်ေနာ့္အတြက္  လက္ေဆာင္မ်ားလာေပးသည္ကို  သိလုိက္ရသျဖင့္  လြန္စြာဝမ္းသာမိသြား၏.....
"ေၾသာ္.....ရပါတယ္...အန္တီကလည္း.....ဒုကၡရွာလုိ႔......"
လုိခ်င္ေသာ္လည္း   ဟန္ေဆာင္ရသည္ဟု  ဘယ္သူသင္ထားမွန္းမသိ  တတ္ေနေသာေၾကာင့္သာ က်ေနာ္ ေျပာလုိက္ရ၏....
"အမယ္.....ယူပါ.....ဒါအန္တီတုိ႔က ခ်စ္လုိ႔ လက္ေဆာင္ေပးတာ.......ဒါနဲ႔  Flight ကဘယ္အခ်ိန္လဲ"
အန္တီတစ္ေယာက္က ထေမးရာ....
"အင္း....ညေန ၈ နာရီမွပါ....ဒီကေနေတာ့  ၆ နာရီေလာက္ ထြက္မယ္...."
က်ေနာ္ျပန္ေျဖလုိက္၏....
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္မိသားစု...အမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ျခံထဲမွာပင္ ဓာတ္ပံုမ်ားရုိက္ခဲ့ၾကသည္....
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္  ျမန္မာျပည္မွ ထြက္ခြာရေတာ့မည့္  အခ်ိန္နီးကပ္ လာေလျပီ.....ေလနီၾကမ္း မ်ား တုိက္ခတ္မွဳေၾကာင့္  မတည္ျငိမ္ႏိုင္ေသာ အပင္ငယ္ေလးသဖြယ္.....က်ေနာ့္၏စိတ္သည္လည္း မိသားစုႏွင့္ ခြဲခြာရေတာ့မည္ဆုိေသာ  သမုဒယဒဏ္ေၾကာင့္  မတည္ျငိမ္ မေပ်ာ္ရြင္ႏုိင္ခဲ့ပါ..... 
သည္လုိႏွင့္.......ညေန ၄ နာရီ......
"သား.....ခဏအိပ္ခ်င္အိပ္ေလ......ေလယာဥ္ေပၚမွာဆုိ  သက္ေတာင့္ သက္သာ အိပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး..."
ေမေမ၏ ဂရုဏာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္ ၾကိဳးစားအိပ္ခဲ့၏.....
အိပ္၍မေပ်ာ္ေသာ္လည္း  ၾကိဳးစားအိပ္လုိက္ရာ  ညေန ၅ နာရီခြဲေလာက္တြင္....
"သား...ထေတာ့.....သြားရေအာင္ျပင္ဆင္ေတာ့....."
က်ေနာ္တေရးႏုိးထၾကည့္လုိက္၍လားမသိ  က်ေနာ့္၏ေမေမမ်က္ႏွာမွာ  မရြင္မလန္းျဖစ္ေနသည္ကုိ က်ေနာ္ရိ္ပ္မိလုိက္သည္......
"ဟုတ္က့ဲ....ေမေမ  အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီလား။ "
က်ေနာ္ သတိတရလွမ္းေမးလုိက္သည္ႏွင့္.....
"ေအးေအး.....အကုန္အဆင္သင့္ပဲ.....သားပါသားပဲ Passport တုိ႔ Ticket  တုိ႔ ေသခ်ာစစ္ျပီး မက်န္ခဲ့ေအာင္လုပ္ ...ဟုတ္ျပီလား...."
အားလံုးအဆင္သင့္လုပ္ေပးထားေသာ  က်ေနာ့္ေမေမ့အား  က်ေနာ္အလြန္ေလးစားမိ၏။....
"သား ......ေရခ်ိဳးျပီး    ထမင္းစားရေအာင္ ဒီမွာ အားလံုးသားနဲ႔     အတူတူစားဖုိ႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္....."
ေဖေဖ့၏  ျပတ္သားလွေသာ  အသံေၾကာင့္  က်ေနာ္ထုိင္ေနရာမွ ေကာက္ထကာ စ၍ျပင္ဆင္ေလေတာ့၏။
ခဏအၾကာ က်ေနာ္ျပင္ဆင္ျပီး မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ညစာစားခဲ့ၾကသည္....
သို႔ေသာ္  ဒီလုိမိသားစု စံုစံုလင္လင္ညစာ စားတာ ေနာက္ဆုံးျဖစ္မွန္းသိေနၾကေသာ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ ေမေမႏွင့္ ေဖေဖမွာ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ကိုပင္  မနည္းကုန္ေအာင္စားခဲ့ရသည္.....က်ေနာ့္ ညီမေလးႏွင့္ ညီေလးကေတာ့  ကေလးပီပီ အသားကုန္စဲြေနၾကသည္ကိုၾကည့္ျပီး  က်ေနာ္ျပံဳးခဲ့မိ၏။....
ညေန ၆ နာရီ ......
"သား...စားျပီးရင္ အေပၚမွာ ဘုရားသြားရွိခုိး...."
ေမေမ့၏  သတိေပးမွဳေၾကာင့္ က်ေနာ္အိမ္ေပၚထက္သို႔ေျပးတက္ကာ....ဘုရားသြားရွိခုိးျပီးေနာက္
"လာ....ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ ကုိ သားကန္ေတာ့မယ္......"
က်ေနာ္၏အလုိက္သိစြာ  ေျပာလုိက္မွဳေၾကာင့္  က်ေနာ့္ေမေမႏွင့္ ေဖေဖ မွာဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း ျပံဳးကာ ခံုတစ္ခံုမွာ ထိုင္လုိက္သည္ႏွင့္.......
"သား ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ တုိ႔အေပၚ ကံသံုးပါးနဲ႔ ျပစ္မွားမိတာရွိလ်ွင္  ခြင့္လႊတ္ပါ" 
ဟုက်ေနာ္ ပါးစပ္မွေျပာကာ....မိဘႏွစ္ပါး၏  ေျခအစုံကုိ ဦးျဖင့္တုိက္၍ ရွိခုိးကန္ေတာ့ေနစဥ္....
ယခင္က က်ေနာ္ညစဥ္ကန္ေတာ့လွ်င္  ဆုမ်ားေပးတတ္ေသာ က်ေနာ့္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ မွာ ယခုမည့္သည့္ ၾသဝါဒမွ်မေပးပဲ ရပ္ေနသျဖင့္ က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္လုိက္ရာ က်ေနာ့္မိဘမ်က္ဝန္းအစံုမွာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွဳဒဏ္ေၾကာင့္  လွ်ံထြက္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွ႔ံေနသည္ကုိေတြြ႔လုိုက္ရသည္...
ထုိအရာကုိျမင္ေသာ က်ေနာ္မွာ  မိဘမ်ားႏွင့္ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ပါ ငိုေနမည္ဆုိလွ်င္ မိဘမ်ားပို ဝမ္းနည္းသြားမည္ကုိသိ၍  မ်က္ရည္မက်ေအာင္ထိန္းထားရာမွ
"ေမေမတို႔ ...အဲေလာက္ဝမ္းမနည္းၾကပါနဲ႔ ...သားတစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္မွန္မွန္ ျပန္လာလည္မယ္ေနာ္ "
ဟုေျပာလုိက္ေသာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ့္မိဘႏွစ္ပါးမွာ  ဝမ္းနည္းေနရာမွ ျပံဳးလာကာ....
"ေအးပါသားရယ္....ျပန္လာလည္ေနာ္....ေမေမတို႔ေမွ်ာ္ေနမယ္....သားဟုိေရာက္ရင္ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ေနာ္....."
ေမေမ၏ တုန္ရင္ေနေသာ ဂရုဏာအမွာစကားကုိ က်ေနာ္နားထဲမွာ ပဲ့တင္ရိုက္သြား၏....
ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ့္ အဖြား ဘက္အားလွည့္၍
"အဖြား...က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ေနာ္....သားဘြဲ႔ယူတဲ့အခါၾကရင္ အဖြားကုိပါ ေခၚလုိက္မယ္ေနာ္....."
ဟုၾကင္ၾကင္နာနာေျပာကာ ကန္ေတာ့အခုိက္.....
အဖြား မ်က္ဝန္းမွလည္း မ်က္ရည္မ်ား စုိ႔လွ်က္.....
ထုိအခ်ိန္တြင္ ၾကားလုိက္ရေသာ စကားသံ.....
"ကဲကဲ...ေလယာဥ္ခ်ိန္နီးျပီ.....သြားရေအာင္...."
က်ေနာ့္ ဦးေလး၏ သြားရန္ လွံဳေဆာ္အသံ.....
အားလံုး ထိုင္ေနရာမွ ထၾကကာ ကားေပၚသို႔ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္.....ကားသည္ ေလယာဥ္ကြင္းသုိ႔
ဦးတည္လွ်က္.....
ေလယာဥ္ကြင္းရွိ Check in အတြင္းတန္းစီေနေသာ က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ့္ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ ........တျခားလူမ်ားမွာ အထဲသုိ႔ ဝင္ခြင့္မရွိသျဖင့္က်န္ေနခဲ့၏.....
Check in ကိစၥျပီးသြားသည္ႏွင့္    ေဖေဖ သည္က်ေနာ့္အား ဆုံမစကားမ်ား မွာၾကားေနေလျပီ.....
ဆုံးမစကားမ်ားမွာၾကားျပီးသည့္ေနာ္ ေဖေဖသည္ က်ေနာ့္အား သူ႔အိပ္ထဲမွ စာေလးတစ္ေစာင္ ကုိက်ေနာ့္အားလွမ္းေပးလုိုက္ရာ.....စာအိပ္ေပၚတြင္္ေရးထားေသာ  စာေလးတစ္ေၾကာင္း.........
"ခ်စ္သားၾကီး ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဖတ္ဖုိ႔"
ခဏအၾကာတြင္ .... ေလယာဥ္ကြင္းမွ Announcement အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေဖေဖ့ႏွင့္ေမေမ အားဖက္၍ ပါးႏွစ္ဖက္အား နမ္းလ်ွက္ .....
"သား သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ....ဟုိေရာက္ရင္ဖုန္းဆက္လုိက္မယ္ေနာ္"
က်ေနာ္ထုိသို႔ေျပာဆုိျပီး  ေလယာဥ္ထံသြားရန္ တန္းစီေနေသာ လူၾကားထဲမွ အေတာ္လွမ္းလွမ္း တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါးအား သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္ကာ တာ့တာ့လုပ္လွ်က္.....
ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ မ်က္ဝန္းထဲမွာလည္း မ်က္ရည္စက္မ်ား.....က်ေနာ့္ မ်က္ဝန္းမွာလည္း မ်က္ရည္စက္မ်ား.......
ေလယာဥ္ထုိင္ခံုတြင္ ထိုင္ျပီးခဏအၾကာ ....ေလယာဥ္ၾကီးစ ထြက္ျပီ.....
လက္ပတ္နာရီမွ    နာရီကုိ ၾကည့္လုိ္က္ေတာ့........
20:00,     07 October 2006

ဆက္ရန္...........