အထီးက်န္ ဌက္ငယ္- (၄)

နံနက္ေစာေစာ  ၈ နာရီခြဲ......
က်ေနာ့္၏အခန္းထဲတြင္ အပူစက္ဖြင့္ထားေသာေၾကာင့္  အျပင္တြင္မည္မွ်ေအးေနသည္ကုိမသိ......
ေက်ာင္းသြားရန္  ေဘာင္းဘီတုိတုိ.....စပုိ႔ရွပ္လက္တုိ ကုိဝတ္ကာလြယ္အိပ္ေလးလြယ္၍ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ေနေသာ က်ေနာ္...
အျပင္သုိ႔ထြက္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ  လမ္းေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာလူမ်ားမွာ ကုတ္အက်ီထူထူမ်ားႏွင့္  မာဖလာၾကီးမ်ားဝတ္ကာ  လုိရာလမ္းသုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္သြားေနသည္ကုိ ျမင္သျဖင့္  ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဂုဏ္ယူမိလုိက္၏.....
အေၾကာင္းမွာ သူမ်ားတကာေတြ  အေႏြးထည္ထူထူဝတ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္  က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ထူးဆန္းစြာေဘာင္းဘီတုိ  အက်ီတုိႏွင့္ထြက္လာႏိုင္သည္ကုိ  ေတြးကာဂုဏ္ယူမိေန၏.....
ေက်ာင္းသုိ႔မေန႔က အန္တီၾကီးလမ္းေျပာျပထား၍  အနည္းငယ္မွတ္မိေနေသာေၾကာင့္  ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္ကာသြားေနရာမွ  တစ္ေနရာအေရာက္....
"ဟာ.....ေတြ႔ျပီ....."
ဟုတ္ပါသည္..က်ေနာ့္ေက်ာင္းၾကီးုကုိေတြ႔လုိက္ပါျပီ......
က်ေနာ္ ဝမ္းသာအားရစြာႏွင့္ေက်ာင္းအေပါက္ဝသုိ႔ေျပးသြားကာ  ေက်ာင္းထဲသုိ႔ေျပးဝင္အခုိက္........
ဆုိဖာေပၚတြင္  မိတ္မိတ္ၾကီး အိပ္ေနေသာ  အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦး....
"ဟဲလုိစား.....ဂြတ္ေမာနီး"
က်ေနာ္ ဦးစြာထုိသူ႔အား  ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာလုိက္၏......
ထုိသူမွာ က်ေနာ့္အား မထင္မ်က္ျမင္ပံုႏွင့္ ေစာင္းၾကည့္ကာ.....
"ဂြတ္အာဖတာႏူး....."
တိန္.....
"ဗ်ာ....ေမာနီးဟုတ္ဘူးလား ခင္ဗ်ာ....."
က်ေနာ္ တအံ့တၾသေမးလုိ္က္ရာ  ထုိသူက...
"အဂၤလန္မွာ ၉ နာရီထုိးရင္  အာဖတာႏူးလုိ႔ေျပာတယ္....."
က်ေနာ္အလြန္စိတ္ပ်က္သြား၏......က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းကသင္ခဲ့သည့္တေလွ်ာက္ ဒါမ်ိဳးတစ္ခါမွမၾကားဖူးေခ်......သုိ႔ေသာ္  သူ႔အၾကိဳက္လုိက္ေဆာင္ကာ.....
"အုိးးး...အုိေက...အုိေက.....ဂြတ္အာဖတာႏူး"
ထိုသုိ႔ေျပာျပီးေနာက္ ထိုသူဆိုဖာေပၚတြင္အိပ္ေနရာမွ ထထုိင္ကာ.....
"ဘာလာလုပ္တာလဲ"
အေတာ္ဂြက် ေသာေမးခြန္းေမးလုိက္သျဖင့္ က်ေနာ္ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိ၍.....
"ခင္.....ခင္ဗ်ာ......ေက်ာင္းး ..ေက်ာင္းလာတက္တာေလ....."
ထုိသူက်ေနာ့္၏  အေျဖကုိသေဘာက်ဟန္မရေသာမ်က္ႏွာေဘးႏွင့္က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ကာ......
"ေအး...ဒါဆုိျပန္ေတာ့..ငါ ဒီေန႔စာမသင္ခ်င္ေသးဘူး...မင္းမျပန္ခ်င္ေသးရင္လည္း အေပၚထပ္မွာ အင္တာနက္သြားသံုးလုိ႔ရတယ္....."
က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ေလသြား၏.....စိတ္ထဲတြင္လဲ.....ေအာ္...လတ္စသတ္ေတာ့ သူကဆရာကုိး....မသိပါဘူး.....ေက်ာင္းေစာင့္မွတ္လုိ႔......
က်ေနာ္ဘာမွျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့သျဖင့္ အိမ္သုိ႔သာျပန္လာခဲ့၏......
အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ မနက္စာအတြက္ ထမင္းခ်က္ရန္ luggage ထဲမွ ေမေမထည့္ေပးလုိက္ေသာ ထမင္းအုိးေသးေသးေလးကုိ ထုတ္ၾကည့္လုိက္ရာ  ထမင္းအုိးထဲတြင္ တခါစားရံု ဆန္တစ္ဘူးခြဲေလာက္ပါထည့္ေပးလုိက္သည္ကုိေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲဝင္၍ထမင္းခ်က္ေလ၏.......
ဆန္ေဆးျပီးေနာက္ ေမေမသင္ေပးလုိက္သည့္အတုိင္း ထမင္းတစ္ဘူး ေရတစ္ဘူးခြဲကုိမွတ္မိသြားသျဖင့္ ေရႏွစ္ဘူးခန္႔ထည့္ျပီးေနာက္ ထမင္းစခ်က္ရန္ မီးပလပ္ေပါက္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရေလျပီ.....
မည္သည့္ေနရာမွာမွ မီးပလပ္ေပါက္ရွာမေတြ႔သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးနံရံေပၚတြင္တစ္ခုတည္းရွိေသာ ပလပ္ေပါက္ကုိေတြ႔၍ ဆြဲျဖဳတ္လုိက္ရာ ေစာနကမေျပာပေလာက္ေသာ ဆူညံသံေလးေပ်ာက္သြားသည္ကုိ သတိထားမိလုိက္၏......ထုိအရာကုိ က်ေနာ္မသကၤာ၍  ထုိပလပ္ေပါက္တြင္ထိုးထားေသာ မီးၾကိဳးတစ္ေလွ်ာက္လုိက္ၾကည့္လုိက္ရာ.......
ဟုိက္..ေသဟ.......ေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးၾကီး.....
က်ေနာ္လန္႔သြားေသာ္လည္း ဗုိက္ဆာလြန္းသျဖင့္ ထမင္းအရင္ခ်က္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ က်ေနာ့္ထမင္းအုိးမီးၾကိဳးေလးအားယူကာ  ထုိးမည္လုပ္အခုိက္.....
ေတာက္......ျမန္မာျပည္ကဝယ္လာေသာထမင္းအုိးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မီးၾကိဳးမွာ တူးပင္ျဖစ္ေန၏...
အဂၤလန္ရွိ မီးပလပ္ေပါက္အားလံုး သရီးပင္ျဖစ္သည္ကုိ ယခုမွပင္သိေတာ့၏......
က်ေနာ္ေဒါသထြက္သြားကာ  ထမင္းအုိးခ်က္ရန္ သရီးပင္ႏွင့္တူးပင္ဆက္ေပးေသာ မီးေခါင္းတစ္ခုသြားဝယ္ရန္ထြက္လာေသာက်ေနာ္....
ဆုိင္တစ္ဆုိင္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါ
"ေတြ႕ျပီ......"
က်ေနာ္လုိခ်င္ေသာ မီးေခါင္းေလးေတြ႔သျဖင့္ အားရဝမ္းသာစြာဝယ္၍ျပန္လာကာ ထုိးၾကည့္ကာမီးခလုပ္ဖြင့္အခိုက္....
"ေဖာက္...."
ပလပ္ေပါက္မွ အသံက်ယ္ၾကီးၾကားလုိက္သျဖင့္ဘာျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေန၏.....
ထုိ႔ေနာက္ပလပ္ေပါက္ျပန္ထုိးကာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ ထမင္းအိုးမွာ မီးပင္မလင္းေတာ့ေခ်....
ထုိ႔ေနာက္မေက်နပ္၍ အလားတူပလပ္ေခါင္း သြားထပ္ဝယ္ကာ ထပ္သံုးအခိုက္...
"ေဖာက္....."
အသံက်ယ္ၾကီးထပ္ၾကားရျပန္၏....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ နီးစပ္ရာထုိင္ခုံတြင္ထုိင္ခ်လုိက္ျပီး က်ေနာ္ဝယ္လာေသာမီးေခါင္းေလးကုိေသခ်ာၾကည့္လုိက္ရာ......ေအာက္နားတြင္ေရးထားေသာ စာေလးတစ္ေၾကာင္း.....
" Shaver Only"
ေတာက္.......
က်ေနာ္ရယ္ရမလုိ  ငုိရမလုိျဖစ္သြား၏.....
ထုိ႔ေနာက္ ေနာက္တေခါက္ဆုိင္သုိ႔ထပ္သြားကာ ေသခ်ာၾကည့္၍ဝယ္လာ၏...
အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါမွ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ...
အုိေက.....အဆင္ေျပသြား၏....ထမင္းစခ်က္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ ေမေမေပးထားေသာ ငါးပိေၾကာ္ေလးအားထုပ္ကာ စားရန္အဆင္သင့္လုပ္ထား၏....
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ....ထမင္းက်က္ျပီ......ျဖဳတ္ထားေသာေရခဲေသတၱာမီးၾကိဳးကုိ အသာျပန္တတ္ကာ......
က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ထမင္းစားရန္ျပင္အခုိက္  ထမင္းထည့္ရန္ ပန္းကန္မရွိသည္ကုိသတိရလုိက္၏..
ေတာက္.....ဗုိက္ဆာေနသည္ဆုိမွ  အခုထိမစားရေသး....
က်ေနာ္မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ ႏွံ႔ေနေအာင္ရွာေသာ္လည္း မည္သည့္ပန္းကန္မွမေတြ႔....
က်ေနာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ထုိင္ေနစဥ္  မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသုိ႔က်ေနာ့္ေဘးအခန္းမွ လူတစ္ဦးထြက္လာ၏...
ထုိသူကုိက်ေနာ္ေမးၾကည့္ရာ  ထုိသူက ဒီအိမ္မွာ ပန္းကန္ေတြကို အျပင္မွာမထားေၾကာင္း..စားျပီကုိယ့္ပန္းကန္ကုိယ္ အခန္းထဲမွာထည့္ထားေၾကာင္း (တနည္းအားျဖင့္ ဝွက္ထားေၾကာင္း) သိလုိက္ရ၏
ထုိစကားကုိ က်ေနာ္ၾကားလုိက္ျပီးေနာက္ က်ေနာ္ေကာက္ခ်က္တစ္ခုခ်လုိက္၏...
ေအာ္...ေတာ္ ေတာ္ ေအာက္တန္းက်တဲ့သူေတြ.......ငါတုိ႔ဗမာေတြနဲ႔မ်ားကြာပါ့.....
သုိ႔ေသာ္ ထုိလူမွာ က်ေနာ္အားသနား၍လားမသိ.....သူ႔အခန္းထဲရွိ သူ႔ပန္းကန္တစ္ခ်က္ကုိက်ေနာ့္အား လာေပးျပီး
"မင္းယူထားလုိက္...ငါက ေပါင္မုန္႔ပဲစားတဲ့ေကာင္...ပန္းကန္မလုိဘူး"
ဟုေျပာသြားေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္အားရဝမ္းသာစြာႏွင့္ ခ်က္ထားေသာထမင္းႏွင့္ ငါးပိေၾကာ္ကုိ ျမိန္ရည္လွ်က္ရည္စားလုိက္ေတာ့၏......
ေနာက္ေန႔နံနက္......က်ေနာ္ဖ်ားျပီ......
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္  က်ေနာ္ေဘာင္းဘီတုိ အက်ီတုိႏွင့္ လူတကာမဝတ္သည့္အခ်ိန္တြင္သြားဝတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေတာ့၏.........


ဆက္ရန္.......